Μια φορά και έναν καιρό ήταν δύο φίλοι. Καλοί φίλοι, αγαπημένοι. Από εκείνους που ο ένας είναι προέκταση του άλλου. Από εκείνους που ολόκληρη η μέρα δεν τους αρκεί για να κάνουν όλα αυτά που θέλουν ώστε να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για κοινή ενασχόληση. Παίζουν παρέα, γελάνε παρέα, πορεύονται παρέα. Μία σχέση που όσοι αγαπούν τον Oliver Jeffers γνωρίζουν πως ξεκίνησε στο βιβλίο πιγκουίνος χάθηκε, πιγκουίνος βρέθηκε – αναπάντεχα, αυθόρμητα και συνέχισε βαθιά και ουσιαστικά.

Μου το ανακοίνωσε λίγο πρίν κυκλοφορήσει. Ήμουν ενθουσιασμένη που ένα από τα όνειρά της είχε πραγματοποιηθεί. Και διπλός ο ενθουσιασμός όταν άκουσα τον τίτλο του πρώτου της παιδικού βιβλίου: Ο νοσταλγός. Όχι του ροκ εν ρολ, αλλά της εποχής που οι άνθρωποι ακόμα διάβαζαν με μανία τα βιβλία, της εποχής που η μυρωδιά του χαρτιού μπορούσε να «ταξιδέψει» τους αναγνώστες σε άγνωστες χώρες, νέους πολιτισμούς, νέους δρόμους με βαγονάκι την φαντασία. Αυτό είναι το νέο

Κανείς δε μπορεί να περιγράψει με λόγια το αίσθημα της απώλειας ενός ολόδικού του ανθρώπου. Έννοια δύσκολη να συλλάβει ο ανθρώπινος νους γιατί απλά έχει γεννηθεί για να ζει και όχι να χάνεται, να εξαφανίζεται. Η απουσία δύσκολα μπορεί να μετρηθεί σε δευτερόλεπτα, ώρες, ημέρες μήνες. Γιατί πολύ απλά αφήνει ανεξίτηλο σημάδι πόνου που αν και μετά από πολύ καιρό, άγνωστο πόσο για τον καθένα, καίει λιγότερο, παραμένει εκεί κάθε φορά που αυτός που έχασε

Η Τούλα Κοτούλα δεν είναι μία συνηθισμένη κοτούλα. Γιατί η Τούλα Κοτούλα, σε αντίθεση με άλλες κοτούλες που από τη φύση τους κάνουν πολλά αυγά και πολλά κοτοπουλάκια, δεν έχει ακόμα καταφέρει να κάνει ούτε ένα. Και είναι τόσο μα τόσο άδικο καθώς πρόκειται για μία κοτούλα που η καρδιά της είναι γεμάτη αγάπη. Θέλει να προσφέρει πολλά, θέλει να φροντίσει, να κλωσήσει και να περιποιηθεί. Και αυτή την επιθυμία πυροδοτεί μία πολύ σημαντική και

Βρίσκομαι μπροστά στα ράφια που είναι απλωμένα τα παιδικά βιβλία και αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το επόμενο που θα πάρω στα χέρια μου. Πάντα επιλέγω ένα από τα βιβλία που θα κάνουν παρέα στα υπόλοιπα στη βιβλιοθήκη των παιδιών. Πάντα επιλέγω ένα από τα ακατέργαστα διαμάντια που κυκλοφορούν και έχουν χαμηλή φωνή. Δε κραυγάζουν, δε σηκώνουν πανό, δεν επαναστατούν αλλά έχουν γραφτεί για να αλλάξουν τον κόσμο με την σιωπή τους. Έχουν γραφτεί για να

Ρουμπίνη το όνομά της και είναι πριγκίπισσα. Τα έχει όλα αλλά θέλει και άλλα. Και όσα και αν ζητήσει πάντα θα τα αποκτήσει. Και πλησιάζει η ημέρα των γενεθλίων της και ο αγαπημένος και καλοσυνάτος μπαμπάς της που δεν της έχει ποτέ χαλάσει χατίρι, τη ρωτάει τι δώρο θέλει να της κάνει. Αλλά που να φανταστεί ο δύσμοιρος ότι δεν πρόκειται να ζητήσει ένα αλλά 10,001 δώρα η Ρουμπίνη που δεν έχει μάθει να είναι