Κανείς δε μπορεί να περιγράψει με λόγια το αίσθημα της απώλειας ενός ολόδικού του ανθρώπου. Έννοια δύσκολη να συλλάβει ο ανθρώπινος νους γιατί απλά έχει γεννηθεί για να ζει και όχι να χάνεται, να εξαφανίζεται. Η απουσία δύσκολα μπορεί να μετρηθεί σε δευτερόλεπτα, ώρες, ημέρες μήνες. Γιατί πολύ απλά αφήνει ανεξίτηλο σημάδι πόνου που αν και μετά από πολύ καιρό, άγνωστο πόσο για τον καθένα, καίει λιγότερο, παραμένει εκεί κάθε φορά που αυτός που έχασε τον άνθρωπό του θα κοιτάει ψηλά στον ουρανό. Και αν και η απώλεια, o θάνατος είναι ένα άκρως φυσικό γεγονός, συχνά φαντάζει άδικος και ανεξήγητος.

Πρόσφατα λοιπόν, αναζητώντας ένα ακόμα ενδιαφέρον για τα κορίτσια, έπιασα στα χέρια μου το βιβλίο Το δικό τους Ταξίδι, από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο. Αμέσως κατάλαβα πως δεν πρόκειται για ένα τυχαίο βιβλίο και φυσικά έπεσε στα χέρια μου την κατάλληλη στιγμή που έψαχνα να απαλύνω το δικό μου πόνο από την απώλεια του αγαπημένου μου θείου. Στα κορίτσια δεν το έχω ακόμα διαβάσει, γιατί δεν έχω βρει τον σωστό χρόνο, τη σωστή στιγμή. Θα ακολουθήσουν πολλές ερωτήσεις, πολλές εικασίες που δεν είμαι έτοιμη τουλάχιστον τώρα να βουλιάξω μέσα τους για να βρω τις απαντήσεις. Όμως πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο που μπορεί κανείς να το δει ως μία πρώτη εισαγωγή στον θάνατο, την απώλεια, τον αποχαιρετισμό ενός πολύ αγαπημένου προσώπου.

Το δικό τους ταξίδι, είναι μία γλυκόπικρη ιστορία. Η ιστορία του Κοσμά και της Λουκίας, δύο αδερφιών που με άμεσο τρόπο περιγράφουν τις υπέροχες στιγμές τους με το παππού. Όταν έπαιζαν και τραγουδούσαν μαζί, όταν εκείνος του διάβαζε τα παραμύθια τους.

Και ο χρόνος κυλάει και ο παππούς όπως άλλωστε συμβαίνει στον κύκλο αυτό της ζωής, μεγαλώνει, αλλάζει, απομονώνεται. Και τα παιδιά το νιώθουν αυτό. Το βιώνουν καθημερινά άλλοτε με εφιάλτες και άλλοτε με όνειρα που μέσα σε αυτά ο παππούς τους μιλάει: «Άπλωσε το χέρι του και… τσακ, ξεκόλλησε το αστέρι απ’ τον ουρανό. Μου το ‘δωσε και είπε: “Για σένα, ψυχή μου. Να το φοράς και να με θυμάσαι!”».
– Μαμά γιατί ο παππούς δεν τραγουδάει όπως παλιά; «Λου…λουλουδάκι, λουλουδάκι! Αχ, μικρούλικο παιδάκι!» συνήθιζε να της τραγουδά. Η μαμά την καθησυχάζει:
-Γιατί δεν είσαι μικρούλα πια, Λου μου.

Ώσπου μια μέρα ο παππούς ξαφνικά χάνεται, φεύγει χωρίς καν να προλάβουν να τον αποχαιρετήσουν. Η μαμά τους λέει πως πήγε ταξίδι και ο μπαμπάς προσθέτει πως σε αυτό το ταξίδι δεν υπάρχει βιβλίο μήτε χάρτης και πως ο καθένας το κάνει μόνος του.Άραγε θα τον ξαναδούν τα παιδιά τον παππού τους; Μα φυσικά και θα υπάρχει ο παππούς πάντα στη σκέψη τους και στις αναμνήσεις τους. Και κυρίως σε εκείνα που αγαπούσε. Γιατί εκεί ζουν για πάντα οι αγαπημένοι μας.

Ο Κοσμάς και η Λουκία συνεχίζουν να θυμούνται και να ανακαλούν τις μνήμες τους με τον παππού τους. Αφηγούνται όλα εκείνα τα ξεχωριστά που του άρεσαν, όλα εκείνα τα ιδιαίτερα που θέλουν για πάντα να κρατήσουν μαζί τους.
Κοσμάς
«Τα μπράτσα του παππού ήταν δυο κορμοί δέντρων
Εγώ θα τον βλέπω ξανά κάθε φορά που θα είμαστε στην εξοχή
και θ’ αγγίζω απαλά τους κορμούς των δέντρων».

Λουκία
«Ο παππούς αγαπούσε τα ταξίδα,
θα τον βρίσκω ξανά κάθε φορά που
θα ανοίγω τον μεγάλο άτλαντα».

Γειά σου παππούλη μου.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου Το δικό τους Ταξίδι, σκέφτηκα και εγώ τη γιαγιά μου, τον παππού μου, τον θείο μου. Και όπως όλοι, έκλαψα και ξόρκισα την φράση “Ποτέ Ξανά”. Ποτέ ξανα όπως τότε αλλά να κάπως διαφορετικά, νοερά με ταξίδια του μυαλού στον χρόνο. Γιατί και αυτό είναι το δικό μας ταξίδι από την παιδικότητα και την αθωότητα, στη συνειδητότητα, στην επίγνωση του παρόντος. Ένα ταξίδι από την ελαφρότητα, στη βαρύτητα και ξανά πάλι στην ελαφρότητα της ανάμνησης και της παντοτινής αγάπης.

Στην συνέντευξη που παραχώρησε η Αργυρώ Πιπίνη για το βιβλίο Το Δικό τους Ταξίδι στο elniplex είπε:
“Όσο κι αν πιστεύεις ότι είσαι προετοιμασμένος για την απώλεια, η αδυναμία να αγγίξεις, να μιλήσεις, να μοιραστείς αποτελούν μονοπάτια δύσβατα που πρέπει να τα περπατήσεις. Πόσο μάλλον αν είσαι παιδί. Πάντοτε σκεφτόμουνα πώς θα μπορούσα να εξηγήσω σ’ ένα παιδί τι σημαίνει «Ποτέ ξανά…» Έγραψα λοιπόν αυτό το παραμύθι, Το δικό τους ταξίδι, αυτή την ιστορία για το ταξίδι από την παιδικότητα σε μια συνειδητότητα, σαν ένα ξόρκι στο «Ποτέ ξανά…» Σαν έναν αποχαιρετισμό σε όσους δεν βρίσκονται πια κοντά μας αλλά είναι πάντα δίπλα μας. Και αποτελεί «δικαίωση», πράγματι, η έκδοση ενός τόσο ωραίου βιβλίου για τον κύκλο της ζωής, τόσο από πλευράς εικονογράφησης όσο και από εκδοτική επιμέλεια”.

Τίτλος: Το δικό τους ταξίδι
Συγγραφέας: Αργυρώ Πιπίνη
Εικονογράφηση: Μαριλένα Μελισσηνού
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο, 2014
Βραχεία λίστα Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου 2015

Μέχρι τον Ουρανό και πίσω - Μιλήσαμε με την Αλεξία Βερνίκου για το νέο της βιβλίο Το πουλόβερ -Μια έξοχη αλληγορική ιστορία με μεγάλη εμβέλεια νοημάτων και ιδεών Σε μια δέσμη Φωτός, Μια ιστορία για τον Άλμπερτ Αϊνστάιν - Διαβάσαμε Η Λούμπνα και το βότσαλο – Μια τρυφερή ιστορία, ύμνος στην ενσυναίσθηση