Οι ημέρες που ζούμε μπορούν σε ένα σύμπαν κατανόησης να γίνουν αφορμή για άρση όλων των στερεοτύπων. Εκείνων τουλάχιστον μου βασίζονται στην εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου, στο ντύσιμό του, γενικά στο look του. Έχω γνωρίσει αλλά κυρίως έχω ακούσει για ανθρώπους και ολόκληρες οικογένειες που σταδιακά έχασαν τα πάντα.
Δουλειά, λεφτά, σπίτια, αυτοκίνητα, και κυρίως αξιοπρέπεια. Και έγιναν περιφερόμενος «κωμικοτραγικός θίασος» απλώνοντας το χέρι για βοήθεια. Και στα μάτια μας δεν είδαν ελπίδα, μήτε ανθρωπιά αλλά μίσος, θυμό, απέχθεια και καταδίκη. Καταδίκη σε μία ανθρώπινη φυλακή με σίδερα τη ρετσινιά του τσιγγάνου, του αλβανού, του τρομοκράτη, του παλιανθρώπου.

Έτσι κάπως και το αγόρι της ιστορίας μας. Ένα αγόρι συνηθισμένο αλλά και ξεχωριστό όπως άλλωστε κάθε παιδί που μεγαλώνει φορώντας την γκρίζα θλίψη ενός δανεικού παλτού. Όλοι το φώναζαν παλιόπαιδο, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο – απλά γιατί ήταν το πιο φτωχό και το πιο θλιμμένο. “Όταν αυτό το παλτό θα σου κάνει, θα πει πως ήρθε η ώρα να φύγεις από δω και να γίνεις κι εσύ…Κάποιος”, του ΄χε πει η μάνα του. Τότε ήταν που αποφάσισε να γίνει πραγματικά ένα παλιόπαιδο.Να αποκτήσει και εκείνος τη δική του ταυτότητα.

Έγινε μέλος μίας συμμορίας της γειτονιάς, και σιγά σιγά προκειμένου να λάβει το βάπτισμά του ως επίσημο πια μέλος, κλήθηκε να αποδείξει στους υπόλοιπους τη «γενναιότητά» του, τη σκληράδα του και την αποφασιστικότητά του ληστεύοντας τους περαστικούς.

Την πρώτη φορά τα κατάφερε αλλά τη δεύτερη; Η δεύτερη φορά ήταν διαφορετική απλά γιατί έπεσε πάνω σε ένα χέρι ζεστό, που πίστευε ακόμα στους ανθρώπους και την καλοσύνη τους που πίστευε στη δύναμη της τέχνης και του πολιτισμού ενάντια στη φτώχεια κα τον αποκλεισμό. Και έτσι μέσα σε μία μόνο στιγμή βρέθηκε να είναι εκείνος το θύμα αφού του έκλεψαν το πιστόλι της συμμορίας και στα χέρια του εμβολίασαν ένα βιολί, κι ένα όνειρο, μία ελπίδα.

Ένα συγκλονιστικό βιβλίο από τις εκδόσεις Πατάκη με συγκλονιστικό κείμενο από την Αγγελική Δαρλάση που γνωρίζει πως οι λέξεις μπορούν να γίνουν μελωδίες και να συγκινήσουν, να αγγίξουν βαθιές χορδές και εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζής. Εικόνες σε γκρι αποχρώσεις που θα ήθελες να γίνουν πίνακας για τους τοίχους σου – καταπληκτική δουλειά.

Το βιβλίο βασίζεται στην αληθινή ιστορία του El Sistema, ενός οράματος που γεννήθηκε από τον Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου στη Βενεζουέλα το 1975 – ονειρεύτηκε πως η μουσική μπορεί να αλλάξει τη ζωή ανθρώπων που ως τότε ζούσαν στο περιθώριο λόγω της φτώχειας τους.

Δεν πρόκειται για μία νέα μέθοδο διδασκαλίας της μουσικής αλλά ένα εξαιρετικά «ισχυρό όπλο» ενάντια στην παιδική εγκληματικότητα και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Το 1975 με τη συνεργασία εθελοντών μουσικών και δασκάλων δημιούργησε την πρώτη ομάδα 11 παιδιών, έφτιαξε την πρώτη ορχήστρα που σήμερα, 40 χρόνια μετά, το El Sistema έχει υιοθετηθεί σε περισσότερες από 50 χώρες και έχει καθιερώσει τη Συμφωνική Ορχήστρα Σιμόν Μπολίβαρ ως μία από τις δέκα καλύτερες συμφωνικές ορχήστρες του κόσμου.

O Abreu είχε δηλώσει: “Η μουσική πρέπει να αναγνωριστεί ως ένα μέσο κοινωνικής ανάπτυξης γιατί έχει τη δύναμη να μεταδώσει υψηλές αξίες όπως την αλληλεγγύη, αρμονία, και την αμοιβαία συμπόνια. Και αυτές είναι οι αξίες που μπορούν να φέρουν κοντά μια ανθρώπινη κοινότητα».

Τίτλος: Το παλιόπαιδο
Συγγραφέας: Αγγελική Δαρλάση
Εικονογράφηση: Ίριδα Σαμαρτζή
Εκδόσεις: Πατάκης

Βραβείο σε εικονογράφο και συγγραφέα βιβλίου με πολύχρωμη εικονογράφηση (picture book ή album) για την εικονογράφηση και για το κείμενο από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου 2015 (2-4-2015)

xxx

«Όταν ο ήλιος πάει για ύπνο»...εμείς το απολαμβάνουμε. Τάτα; - Διαβάσαμε το νέο βιβλίο τη Ίριδας Σαμαρτζή Οι Μεγάλοι...Μικροί, Οι αγωνιστές του 1821 - Βλέπουμε τους Μεγάλους με ...μάτια μικρά Ο ραφτάκος των λέξεων - Αξίζει κάθε λέξη του