Από τότε που η Αλίκη ήταν μικρή, τα πολύωρα ταξίδια με το αυτοκίνητο ή το πλοίο γέμιζαν με γράμματα και λέξεις. - Ξεκινάω την αλφαβήτα… - ΣΤΟΠ - Κ - Καλοκαίρι, καλωσόρισμα, καλόκαρδος - Ξεκινάω εγώ την αλφαβήτα…. - ΣΤΟΠ - Ω - Ωχου δύσκολο αυτό! Γελάμε πολύ, όταν βέβαια έχουμε κέφι για τέτοια παιχνίδια. Γιατί υπάρχουν και οι μουτζούφλικες ώρες που η όρεξή σου για παιχνίδι έχει πετάξει. Και τότε είναι που αναλαμβάνουν τα βιβλία. Και επειδή ο Άγγελος Αγγέλου και η Έμη

Μια φορά και έναν καιρό ήταν δύο φίλοι. Καλοί φίλοι, αγαπημένοι. Από εκείνους που ο ένας είναι προέκταση του άλλου. Από εκείνους που ολόκληρη η μέρα δεν τους αρκεί για να κάνουν όλα αυτά που θέλουν ώστε να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για κοινή ενασχόληση. Παίζουν παρέα, γελάνε παρέα, πορεύονται παρέα. Μία σχέση που όσοι αγαπούν τον Oliver Jeffers γνωρίζουν πως ξεκίνησε στο βιβλίο πιγκουίνος χάθηκε, πιγκουίνος βρέθηκε – αναπάντεχα, αυθόρμητα και συνέχισε βαθιά και ουσιαστικά.

Μου το ανακοίνωσε λίγο πρίν κυκλοφορήσει. Ήμουν ενθουσιασμένη που ένα από τα όνειρά της είχε πραγματοποιηθεί. Και διπλός ο ενθουσιασμός όταν άκουσα τον τίτλο του πρώτου της παιδικού βιβλίου: Ο νοσταλγός. Όχι του ροκ εν ρολ, αλλά της εποχής που οι άνθρωποι ακόμα διάβαζαν με μανία τα βιβλία, της εποχής που η μυρωδιά του χαρτιού μπορούσε να «ταξιδέψει» τους αναγνώστες σε άγνωστες χώρες, νέους πολιτισμούς, νέους δρόμους με βαγονάκι την φαντασία. Αυτό είναι το νέο

Κανείς δε μπορεί να περιγράψει με λόγια το αίσθημα της απώλειας ενός ολόδικού του ανθρώπου. Έννοια δύσκολη να συλλάβει ο ανθρώπινος νους γιατί απλά έχει γεννηθεί για να ζει και όχι να χάνεται, να εξαφανίζεται. Η απουσία δύσκολα μπορεί να μετρηθεί σε δευτερόλεπτα, ώρες, ημέρες μήνες. Γιατί πολύ απλά αφήνει ανεξίτηλο σημάδι πόνου που αν και μετά από πολύ καιρό, άγνωστο πόσο για τον καθένα, καίει λιγότερο, παραμένει εκεί κάθε φορά που αυτός που έχασε