Αυτές τι τελευταίες ημέρες νιώθω πως πνίγομαι. Πνίγομαι με παράλληλο μούδιασμα του μυαλού, αναστάτωση στομάχου, ανατριχίλα και αύξηση παλμών. Κυριολεκτώ. Και αυτό γιατί πάσχω από αυτό που κάποιος μεγάλος και σοφός θα διέγνωσε ως ΑΓΝΟΙΑ και ΑΘΟΩΤΗΤΑ. - Μα καλό μου παιδί θα μου έλεγε πιάνοντας μου το χέρι: δεν έχεις ακόμα καταλάβει τα παιχνίδια των μεγάλων. Δεν έχεις ακόμα κάνει βίωμά σου ότι το παιχνίδι της εξουσίας είναι αγαπημένο σπορ των μεγάλων και συνήθως αποκτάει

Με θυμάμαι μικρή τα βράδια να κλαίω στα κρυφά βάζοντας τη μούρη μου μέσα στο μαξιλάρι για να μην με ακούσει κανείς σκεπτόμενη τη στιγμή που θα χάσω τη μητέρα μου. Το θυμάμαι έντονα γιατί κράτησε πολύ και δυστυχώς δε μπορώ να ανακαλέσω τη στιγμή ή την αφορμή που σταμάτησα να το κάνω. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι στο παιδικό μου τότε μυαλό, η σκέψη πως η μητέρα μου ήταν η τελευταία ανάμεσα σε

Μόλις σήμερα διάβασα ένα άρθρο στην TheGuardian που στάθηκε αφορμή για να καταθέσω την προσωπική μου άποψη σε ένα θέμα που καίει πολλούς γονείς – κυρίως νέους. Διακοπές οι δυό μας χωρίς παιδιά. Ναι ξέρω κάποιοι μείνατε με το στόμα ανοιχτό, άλλοι ίσως σκέφτεστε μα τι σόι μάνα είναι αυτή που αφήνει τα παιδιά της και τρέχει στα γαιδουρονήσια, πόσο άραγε εγωιστές γονείς είναι ετούτοι, πως αντέχουν μακριά από τα παιδιά τους και πολλά άλλα. Ε