Σε μία παιδική παράσταση μπαλέτου

Αν ποτέ ρίξεις μία φευγαλέα ματιά πίσω από το παραβάν μιας χορευτικής παιδικής παράστασης θα ζαλιστείς από το κύμα συναισθημάτων που θα «πιάσει» η τεντωμένη κεραία σου να πλανάται στον αέρα.

Αγωνία πως όλα τα φτερά και τα πούπουλα πάνω στη στολή τους είναι τακτοποιημένα και πως καμία μικρή τρίχα στο κεφάλι τους δε δημιουργεί δυσαρμονία, αγωνία να μη ξεχάσουν ούτε ένα μικρό βηματισμό, άγχος για να έχουν τέλεια στημένη την πλάτη τους δίχως καμία απολύτως κλίση αλλά και λαχτάρα για να δουν τα πρόσωπα στις πρώτες γραμμές να τους χαμογελούν, ανησυχία για το έντονο φως των προβολέων που θα ροδοψήσουν τα μάγουλα τους, ανυπομονησία για τη στιγμή που τα ευλύγιστα κορμιά τους θα στοιχηθούν πάνω στη μεγάλη σκηνή αλλά και λαχτάρα για την τελευταία υπόκλιση που θα κρίνει το αποτέλεσμα.

Και η όσφρηση του λαγωνικού που διαθέτεις, αμέσως θα αντιληφθεί τις πρώτες σταγόνες ιδρώτα που θα χαϊδεύουν τους λαιμούς και τις παλάμες τους. Οι μικρές αυτές ζεστές σταγόνες, είναι όχι μόνο συνοδοί στην αγωνία και την λαχτάρα τους αλλά και λάτρεις του χορού γιατί γνωρίζουν πως όταν τα μικρά αυτά κορμάκια βρεθούν πάνω στη σκηνή, τότε εκείνες θα αποκολληθούν από πάνω τους και θα πετάξουν, θα στριφογυρίσουν σε μία δική τους επίδειξη pirouette, θα μεταμορφωθούν σε μικρά σταγονίδια στον αέρα και θα χαράξουν τελικά τη δική τους δίνη.

Και το ευαίσθητο αυτί σου θα πιάσει το ρυθμικό ήχο της καρδιάς τους που κάπως μαγικά συγχρονίζεται και συνθέτει μία μοναδική ομοφωνία. Με ταχύ ρυθμό σε όλα τα στάδια, σε όλη τη διάρκεια της έκθεσης, ακόμα και εκεί πίσω από το παραβάν. Γιατί έχει καταβληθεί προσπάθεια, δοκιμασία, προπόνηση και τώρα έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου για την κρίση, την αποδοκιμασία, το χειροκρότημα. Και αυτές οι μικρές καρδιάς το έχουν περισσότερο από τον καθένα ανάγκη. Γιατί είναι ακόμα στην αρχή τους, στο πρώτο βηματισμό τους, στην πρώτη τους έκθεση.

Έτσι, σε κάθε παράσταση, σε κάθε «έκθεση και λήψη» οι αισθήσεις εντοπίζουν, αφουγκράζονται, συναισθάνονται και τότε είναι που η ζωή γίνεται τέχνη. Και πόσο κρίμα η Τέχνη αυτή των Μικρών, να προσγειώνεται στα μάτια του θεατή από μία άκομψη και φθηνή διαχείριση των μεγάλων; Πόσο κρίμα αυτή τη προσπάθεια, η αγωνία να μην μπορεί να απογειωθεί από λάθος επιλογή των Μεγάλων; Ευτυχώς πάντα στα μάτια όλων των ενηλίκων, η έκθεση των μικρών θα κρύβει πάντα θαυμασμό, υπερηφάνεια και λατρεία….

xxx

Οι φωτογραφίες είναι δικές μου και έχουν τραβηχθεί κατά τη διάρκεια παιδικής παράστασης μπαλέτου της Αλίκης.

Υ.Γ. Η Αλίκη σταμάτησε την επόμενη χρονιά το μπαλέτο. Και ο βασικός λόγος ήταν η αδυναμία της δασκάλας να την εμπνεύσει, η αδυναμία της για ενσυναίσθηση μίας μικρής 6χρονης καρδιάς που λαχταράει να την αγγίξουν τα γλυκά λόγια ενθάρρυνσης. Κατανοώ ότι στα μάτια των δασκάλων του μπαλέτου, το μέλλον και η επαγγελματική επιτυχία δίνουν το πρόσταγμα αλλά δεν είναι δυνατόν όλοι μας να διαθέτουμε ταλέντο, όλοι μας να ξεχωρίσουμε και όλοι μας να θέλουμε να ακολουθήσουμε ένα και μοναδικό δρόμο. Ο χορός και η άθληση δεν πρέπει να έχουν έχουν στόχο μεταλλίου αλλά στόχο ενίσχυση της αυτοπεπόιθησης, συνεισφορά στην οργανωτική ικανότητα των παιδιών και προσφορά απολαυσης.

Όλα θα τα φτιάχνουμε... Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Η αναρρίχηση σε απογειώνει! Η ιστορία της ζωής μου! Ένα λεύκωμα από την Key Books