Πάει, πέρασε, είναι πλέον παρελθόν! Την αποχαιρετήσαμε και εκείνη την ημέρα της επίσημης, οριστικής αποφοίτησης από το νηπιαγωγείο, της “αμετάκλητης απομάκρυνσης” από τη βρεφική ηλικία, από τα παπούτσια της σειράς του 20, από τα εικονογραφημένα και μόνο βιβλία, από τα μικρά σακίδια “τσέπης”, από το δέσιμο των κορδονιών, από το χαλαρό ωράριο, από την περίοδο της πλήρους εξαρτήσεως και της φροντίδας για όλα. Άραγε περνάμε σε άλλη εποχή;

Με τα δικά της μάτια; Μεγάλες προσδοκίες για την ημέρα. Ο ρόλος της στη θεατρική παράσταση “σοβαρός” και ουσιαστικός. Μία Γουέντι δε μπορεί να λείπει από το πλευρό του Πήτερ Παν. Είχε διάρκεια και “βάρος” για τις μικρές της πλάτες άγχος και τρέμουλο για τη στιγμή που μπροστά σε δεκάδες ενήλικες, ανάμεσά τους και εγώ με το μπαμπά της θα ξετυλίξει τις χορευτικές και εκφραστικές της ικανότητες. Όσο για το μέρος της αποφοίτησης; Βαρύ και εκεί το φορτίο. Πως να σηκωθεί και να καταθέσει σε ένα μικρόφωνο μόνη της το όνειρό της που, αλήθεια πόσο φαντάζει μεγαλοπρεπές θεέ μου!

Και η αυλαία άνοιξε και 18 χαρούμενα πρόσωπα μας υποδέχτηκαν στην σκηνή αγκαλιασμένα να παρακολουθούν σε ολιγόλεπτο video την τελευταία τους σχολική χρονιά, γεμάτη χαρά και ένταση, δημιουργία και μάθηση, θλίψη και άγχος κάποιες φορές και αγωνία πλέον για το επόμενο βήμα, αυτό της δρασκελιάς στο μεγάλο σχολείο. Αυτά όμως εκεί ενωμένα, αγκαλιασμένα σαν μία καλοδουλεμένη ομάδα που αρνείται να χωριστεί.

Και ακολουθεί η θεατρική τους παράσταση. Και τα μάτια μου μόνο πάνω της είναι κολλημένα, πάνω στα δικά της μάτια. Αυτά τα μάτια που μέσα στο πλήθος αναζητούσαν λίγη ενθάρρυνση, ένα γνώριμο χαιρετισμό, ένα σιωπηλό χειροκρότημα. Την έβλεπα να χαιρετάει κάποιους γονείς εκεί στην άλλη άκρη του θέατρου και ηρεμούσα που βρήκε το βλέμμα που αναζητούσε. Γιατί το δικό μου ξέρω ότι δεν το ήθελε. Όχι εκείνη την στιγμή τουλάχιστον.

-Μαμά δεν θέλω να σε δω αμέσως, μου είχε πει. Σε παρακαλώ μην καθήσεις στις πρώτες σειρές.

Ναι ξέρω παιδί μου πως είναι αυτό το συναίσθημα. Η επίγνωση πως ο αγαπημένος μας, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο πλήθος και μας θαυμάζει από τη γωνία αλλά τα βλέμματά μας δεν διασταυρώνονται, όχι τουλάχιστον αμέσως μέχρι να νιώσουμε το πρώτο σοκ να μας προσπερνάει, μέχρι το τρεμούλιασμα της φωνής μας να δώσει τη θέση του στο σταθερό μας ύφος, μέχρι τα αναψοκοκκισμένα μάγουλά μας να αποκτήσουν το φυσικό τους χρώμα, μέχρι το μισό να έχει ήδη περάσει. Γιατί θέλουμε να τον κάνουμε να νιώσει έστω μια σταγόνα υπερηφάνειας, ένα φούσκωμα στο στήθος που θα είναι όλο δικό μας, γιατί θέλουμε να δούμε μόνο ένα μικρό απόσπασμα της στιγμής εκείνης που με αστραφτερό χαμόγελο θα σηκωθεί και θα μας χειροκροτήσει. Ναι το ξέρω αγάπη…

Και ανέβηκε στην τεράστια σκηνή, όπως τότε που ήταν ένα σποράκι στην ιστορία των Τιτάνων και των Κυκλώπων, και μεταμορφώθηκε σε μία κοπέλα που ακόμα πιστεύει στα παραμύθια και τα διηγείται στα αδέρφια της μέχρι να κοιμηθούν, και έλαμψε με το σταθερό της βήμα όπως όλοι οι φίλοι της που 4 χρόνια τώρα μεγαλώνουν μαζί και μοιράζονται αυτό το πρώτο τους βηματισμό στη ζωή. Και άπλωσε τα χέρια της αποφασιστικά και έκανε τα βήματά της τα χορευτικά ανάλαφρα και απέλευθερωμένα, και ξεδίπλωσε όλο το νήμα του ταξιδιού της στη “Χώρα του Ποτέ Ποτέ”, εκεί που τα παιδιά ποτέ δεν μεγαλώνουν και φανερώθηκε για μία ακόμη φορά μπροστά μου όλο της το μεγαλείο: εκείνο της παιδικής της αθωότητας με κρυμμένα τα σημάδια μιας ενήλικης ωριμότητας που καμιά φορά σε ξαφνιάζουν, της ατέρμονης ονειροπόλησής της σε κόσμους μαγικούς που ουαί και αλοίμονο αν δεν τους ανακαλύψει – μάλλον θα τους εφεύρει, της πειθαρχημένης σκέψης της με σημάδια φευγιού και αναζήτησης, της λατρείας της στα παραμύθια, στις ιστορίες, στις αφηγήσεις…

Συχνά με ρωτάει:
– Γιατί μαμά τα παραμύθια δεν γίνονται ποτέ πραγματικότητα;

Δεν έκλαψα όσο θα περίμενα. Δεν χρειάστηκα χαρτομάντηλα ενώ τα είχα μαζί μου. Όχι αρνούμαι πεισματικά να αποχαιρετήσω με μελαγχολία αυτή την υπέροχη εποχή της. Δεν θέλω να υπάρχει αρχή και τέλος, μελαγχολώ! Όλα είναι δρόμος. Ένας δρόμος που μαζί φτιάχνουμε με εκείνη οδηγό και εμάς συνοδοιπόρους. Τα πρώτα αυτά χρόνια της μαθητικής της ζωής ήταν υπέροχα για εκείνη και τα έχω τα περισσότερα κρατημένα σε μικρά κουτάκια με ημερομηνίες και ετικέτες. Είναι όλα δικά της. Σαν μία εξελικτική γραμμή μου εκείνη με τα δική της χέρια έχει γράψει ή ζωγραφίσει.

Και όταν την αγκάλιασα στο τέλος και την κράτησα αγκαλιά, είδα απο κοντά αυτό που από ώρα είχα προσέξει αλλά στα ενήλικα΄μάτια μου δεν είχε καμία απολύτως σημασία: το φόρεμα της στολής της είχε σχιστεί σχεδόν όλο στο κάτω μέρος. Και την ρώτησα:

– Το έχεις δει αγάπη μου;
– Nαι μαμά το ξέρω. Αλλά δεν πειράζει καθόλού, θα το φτιάξουμε.

https://www.youtube.com/watch?v=YYeO6LwgEes

Ναι αγάπη όλα θα τα φτιάξουμε. Εσύ να είσαι ευτυχισμένη, υγιής και τυχερή και όλα θα τα φτιάχνουμε! Σε ευχαριστώ που δεν κλαις…

Π

Υ.Γ. Δεν είχα σκοπό να γράψω για αυτή την ημέρα αλλά διάβασα εκείνο το υπέροχο της Γιολίνας και κάτι έκανε κλικ μέσα μου. Διαβάστε το εδώ.

Σε μία παιδική παράσταση μπαλέτου Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Η αναρρίχηση σε απογειώνει! Ευχές για το 2016 - Ομάδα Κοπέρνικος και Ελένη Σβορώνου