Κάθε καλοκαίρι η ίδια πάντα ιστορία. Σπίτι του παππού και της γιαγιάς, χαλάρωση, ξεκούραση, μπάνια και ατελείωτες βόλτες με το ποδήλατο ή τα πόδια, επισκέψεις σε παλιούς φίλους και συγγενείς, διάθεση αναζήτησης νέας παραλίας, νέας δραστηριότητας, νέας ανάμνησης. Και μέσα σε όλα αυτά, σταθερή αξία παραμένει η αναπόληση. Η εξιστόρηση γεγονότων του παρελθόντος με τη μαμά και τη θεία στην ηλικία των κοριτσιών, με τη γιαγιά και το παππού στην ηλικία του μπαμπά και της μαμάς και ο κύκλος κάπως αρχίζει να ανοίγει και να κλείνει. Γιατί για εκείνες η μαμά και ο μπαμπάς ήταν πάντα έτσι στο μυαλό τους. Η εικόνα τους μένει σταθερή και αψεγάδιαστη μέσα στο χρόνο. Δηλαδή μαμά ήσουν κάποτε παιδί και εσύ;

Κάθε μεσημέρι λοιπόν εκείνη τη νωχελική ώρα του μεσημεριού και έχοντας ανακαλύψει όλες τις κρυψώνες των άλμπουμ, τα κορίτσια σε όποια φάση και αν βρίσκομαι, και κυριολεκτώ, μου φέρνουν και ένα φωτογραφικό άλμπουμ και με τα μικρά τους περίεργα δαχτυλάκια μου δείχνουν την εικόνα και ψάχνουν απαντήσεις.

Ποιος είναι αυτός – Αυτή είσαι εσύ – Τι κάνεις εδώ – Με ποιόν είσαι – Πόσο χρονών είσαι εδώ – Α μου αρέσει αυτό που φοράς (περίεργο ειλικρινά γιατί συνήθως τα ρούχα που φορούσα ήταν 3ης γενιάς, και καθόλου μα καθόλου ελκυστικά) – Που είσαι εδώ – Αχ πόσο μοιάζουμε.

Στη φωτό από αριστερά: Ξαδελφή μου Μάρι, εγώ, ο θείος μου ο Φάνης

Ερωτήσεις γενικής φύσεως που όμως γεννούν φοβερές ιστορίες για αφήγηση και γίνονται αφορμές να νιώσουν πως ζωή υπάρχει πριν από εμάς αλλά και μετά από εμάς. Πολλοί αυτοί που χάθηκαν όχι οικειοθελώς και για αυτό τους θρηνούμε ακόμα αλλά και πολλοί αυτοί που προστέθηκαν και εδραίωσαν με αγάπη τη θέση τους οικειοθελώς και μη γιατί απλά τους έστειλε ένα αστέρι στην κοιλιά της μαμάς τους.

Εξιστορώντας λοιπόν, ξετυλίγεται το κουβάρι της δικής μου ζωής, της παιδικής, της εφηβικής, της ξεχασμένης. Και χαίρομαι γιατί σε κάθε μικρό ξύσιμο της εικόνας, αναδύονται όλα εκείνα τα κοινά με τη δική τους ζωή. Γιατί τα βιώματά μας, οι δικές μας ιστορίες χαρωπές ή μη, μας έχουν σμιλεύσει και μας έχουν δώσει την τωρινή μας μορφή αυτή που εκείνες τώρα βλέπουν μπροστά τους.

photo via

Και έτσι κάπως με επισκέπτεται τα καλοκαίρια η γλυκιά φιλενάδα μου η μελαγχολία αγκαζέ με ένα χαμόγελο πληρότητας που σύντομα γίνεται θυμός γιατί ακόμα δεν έχω καταφέρει να δημιουργήσω ούτε ένα φωτογραφικό άλμπουμ για τα κορίτσια – κάθε χρόνο τα ίδια. Έτσι διαθέτω ένα ψηφιακό αρχείο άπειρων φωτογραφιών αλλά κανένα τυπωμένο φωτογραφικό άλμπουμ.

Κάπου διάβασα ότι το “μάτι του νου” δεν είναι ίδιο με το “μάτι της κάμερας”. Και αυτό που απλά δηλώνει ότι πως, το βίωμα της στιγμής διαφέρει από την αποτύπωση του σε μία φωτογραφία. Εγώ όμως δηλώνω πως μέσα στο αρχείο των 1000δων πλέον φωτογραφιών με κλειστά μάτια ξέρω ποιες κρατάω. Ξέρω ποιες θα μπουν στις σελίδες του άλμπουμ τους. Ξέρω ποιες θα τους αναπαράγουν το συναίσθημα. Ξέρω ποιες θα γίνουν το εισιτήριο επιστροφής τους στο δικό τους εαυτό.

Ευτυχώς τουλάχιστον έχω αυτό εδώ το Blogακι και καταγράφω μερικές ακόμα από τις ατάκες τους όταν κοιτάζουν, έστω, τα δικά μου άλμπουμ.
– Μαμά δηλαδή όταν εσύ ήσουν μικρή, εδώ σε αυτή τη φωτογραφία, εγώ δεν υπήρχα;
– Όχι Βάλια μου δεν υπήρχες ακόμα
– Γιατί μαμά;
– Γιατί η μαμά εδώ είναι κορίτσι (εννοώντας μικρή και δεν έχει γίνει ακόμα μαμά)
– Δηλαδή τώρα είσαι αγόρι;

xxx

Κεντρική φωτό via

Αποχαιρετώντας το 2019 – Οι Ευχές των Ψηφιακών μου φίλων Vol.2 Η ζωή μας μια βόλτα - Απολαυστικό Brunch, βόλτα στην Ακρόπολη και ένα βιβλίο τίποτα μερικές μόνο οι στιγμές Τι θα κάνετε αυτό το ΣΚ με τα παιδιά σας; Ξεχωρίσαμε 4 δράσεις To make a garden - Η νέα collection της Bobo Choses