To κινητό μου έχει γίνει προέκταση του χεριού μου. Μαζί πάντα, το κρατάω μέσα στη χούφτα μου σαν κρυμμένο φυλαχτό. Μη χαθεί παναγιά μου και μαζί με αυτό και οι χιλιάδες φωτογραφίες της ζωής μου. Εύκολη λύση για αυτό θα πει κανείς υπάρχει κοπελιά: synchronize more often – αποθήκευε πιο συχνά σε ένα σκληρό δίσκο τις φωτογραφίες σου και τα video. Ναι ναι καλά! Βρες μου το χρόνο και το κουράγιο και θα γίνει.

Γιατί το ζητούμενο επίσης είναι, με κάποιο μαγικό τρόπο να τις ξεκαθαρίσεις ώστε να κρατήσεις αυτές που πραγματικά αξίζουν (δεν χρειάζονται και όλα τα μικρά πατουσίδια σε ανφάς ή προφίλ, ούτε κάθε ξυνισμένο μουτράκι που φωνάζει όχι άλλη φωτό βρε μαμά), να τις ταξινομήσεις με κάποια κριτήρια βρε αδερφέ, με χρονολογική σειρά ίσως, ανάλογα με τα συναισθήματα που σου προκαλεί ίσως, ανάλογα με τα χρώματα (υπερβολή λέω εγώ) και η λίστα μπορεί εύκολα να ξεφύγει…

Φωτογραφίες λοιπόν που τις βλέπω και γελάω για τη χαζομάρα της στιγμής, φωτογραφίες που τις βλέπω και συγκινούμαι, άλλες που τις έχω τραβήξει μόνο για Instagram και άλλες γιατί θέλω να γράψω κάποιο post, άλλες που απλά εξαφανίζονται με ένα delete. Έτσι λοιπόν εχθές το βράδυ, με διάθεση χαρούμενη, την ώρα που ετοίμαζα το βραδυνό των κοριτσιών, ένα από τα πλέον αγαπημένα τους φαγητά και με τη σκέψη ίσως κάποια στιγμή να το αναφέρω ως εύκολη και υγιεινή πρόταση φαγητού εδώ στο bloggaki, άρχισα να φωτογραφίζω το πιάτο μου.

Στην αρχή λίγο άχαρα όπως εδώ στη #YUCK 1 φωτό μου

και στη συνέχεια λίγο πιο κομψά, μινιμαλιστικά και γενικά πάλι λίγο #YUCK 2. Ωραία φωτό δεν τη λες αλλά σίγουρα κατατάσσεται σε μία κατηγορία πιο πάνω από την προηγούμενη. Είναι άλλωστε και το θέμα πιο εμπλουτισμένο. Ένα κοτοπουλάκι για καπέλο στο ρυζάκι και μία κόκκινη γευστικότατη ντοματούλα να έχει προστεθεί στην παρέα.

Μετά από τόσα food blogs που διαβάζω καθημερινά, νιώθω ότι ούτε στο μικρό δαχτυλάκι τους δε μπορώ να φθάσω. Υπάρχουν τόσο μα τόσο καταπληκτικές δουλειές εκεί έξω όπως οι ελληνίδες pastaflora, η FunkyCook, η sugarbuzz, ή οι ξένες joybaker, η localmilk και πολλοί πολλοί άλλοι με υπέροχη αισθητική και μινιμαλιστικές συνθέσεις!
Βέβαια να ξεκαθαρίσω ότι ο στόχος μου δεν ήταν να αποτυπώσω ένα γεύμα μοναδικό και να το προτείνω στη VOGUE για παρουσίαση αλλά μέσα στο χαμό της κουζίνας, με τον απορροφητήρα σε λειτουργία, φούρνο στους 180 να ψήνομαι, και τα κορίτσια να είναι πεινασμένα, η “προέκταση του χεριού” μου πήρε φόρα και αποκάλυψε τον πραγματικό της εαυτό.

ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ:
By the way να αναφέρω ότι η πρότασή μου για βραδυνό φαγητό ήταν:
Κοτομπουκιές (homemade guys) με παρμεζάνα συνοδεία ρυζιού με ζωμό λαχανικών (βιολογικό παρακαλώ)
Εύκολο πολύ εύκολο. Κόβετε σε κομμάτια στήθος κοτόπουλο που έχετε προμηθευτεί, χτυπάτε ένα αυγό σε ένα μπωλ, βουτάτε τα κομμάτια και στη συνέχεια τα ρίχνετε σε ένα άλλο μπωλ γεμάτο τριμμένη παρμεζάνα (δεν χρειάζεται αλάτι πουθενά). Τα ψήνετε στο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 20 λεπτά. Παράλληλα φτιάχνετε το ρύζι όπως το κάνετε συνήθως απλά προσθέστε και ένα κύβο ζωμό λαχανικών. Για την παρουσίαση, βάλτε το ρύζι σε ένα μπωλάκι και όριστε το πυργάκι έτοιμο.
ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Τα κορίτσια όμως με είδαν να φωτογραφίζω και άρχισαν οι υποψίες: μήπως η μάνα μας είναι τρελή; Μήπως ξέρει κάτι και μας το κρύβει; Και πραγματικά μόλις είδαν το δικό μου πιάτο, τη δική μου μοναδική σύνθεση του επαγγελματιά chef ξεκίνησαν το διάλογο:

Αλίκη: – Θέλω και εγώ μαμά να φτιάξω τόσο ωραία το πιάτο μου. Να κοίτα βγάλε μία φωτογραφία τώρα.

Βάλια: – Ναι κοίτα μαμά το δικό μου.

Και έτσι έκανα αυτό που μου ζήτησαν…φωτογράφισα φουσκωμένη υπερηφάνεια τα πιάτα τους και σας τα παρουσιάζω. Τα σχόλια απορρίπτονται σε αυτό το Post!

Τα συμπεράσματά μου μετά από αυτό το εγχείρημα, γνωρίζοντας πάντα πόσο YucK είναι οι φωτογραφίες αυτές (ειδικά τα μισοφαγωμένα πιάτα των κοριτσιών), ευτυχώς που έχω και μερικά καλύτερα δείγματα εδώ, αλλά και εδώ και εδώ, είναι τα εξής:

– Φωτογραφήστε τη ζωή σας όσο περισσότερο και όσο πιο αστεία γίνεται και μπορείτε – όχι μην την αλλιώσετε για να μοιάζει ωραία, απλά ας μην φοβηθούμε την απόκλιση από την τελειότητα

– Ας αφήσουμε τα παιδιά να συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία. Μαθαίνουν τη σημαντικότητα των μικρών στιγμών, το βάρος της δημιουργίας αναμνήσεων ακόμα και μέσα σε άχαρες ή τουλάχιστον φαινομενικά αδιάφορες και ρουτινιάρικες διαδικασίες. Άλλωστε η ζωή είναι γεμάτη τέτοιες!

– Ας τους δείξουμε με απλό και ερασιτεχνικό στην αρχή τρόπο, πόσο όμορφη είναι η ζωή και μέσα από το φακό. Ας τους μυήσουμε στις καλές και τις κακές πρακτικές, την υψηλή αισθητική, το κιτς, την κακογουστιά, την ομορφιά και την αρμονία μέσα από τις συνθέσεις και τα χρώματα και ας τα αφήσουμε να μας μιλήσουν για αυτά, για τη γνώμη τους. Όχι μόνο με επισκέψεις σε Μουσεία αλλά και στις καθημερινές μας κοινές δράσεις.

via

Μαγειρέψτε λοιπόν μαζί τους και φωτογραφήστε. Ετοιμάστε τα πιάτα σας σα να είναι τα έργα τέχνης σας. Πάρτε φωτογραφικές μηχανές ή κινητά (σε airplane mode παρακαλώ) και ξεκινήστε τα κλικ. Εμείς πάντως με τέτοιες φωτογραφίες σίγουρα χρειαζόμαστε ΔΟΥΛΕΙΑ!

Π

Μπισκότα μαρμελάδας ή Jam Cookies Η ιστορία της ζωής μου! Ένα λεύκωμα από την Key Books Alice is Turning 7: FROZEN themed Party Ποιοί είναι οι Μικροί μας ήρωες και τι χρειάζονται;