Με αρκετή καθυστέρηση, να’ μαι πάλι εδώ χωρίς καμία απολύτως agenda – μόνο για να ξεκινήσω αυτή τη νέα χρονιά με ευχές. Γεμάτη, ορεξάτη και σίγουρα ξεκούραστη. Οι διακοπές μας στην πόλη καταγωγής μου παρατάθηκαν και για πρώτη φορά ξεπέρασαν όλα τα στοιχήματα που βάζαμε στον εαυτό μας, απλά γιατί η πολυτέλεια της πλεονάζουσας σε αριθμό και συναίσθημα οικογένειας μου στον πατραϊκό κόλπο ήταν δελεαστική!

Σβήνοντας φέτος τα 41 ουσιαστικά κεράκια μου, ένα τυπικά ροζ πάνω σε σοκολατένια τούρτα που επέλεξα μαζί με εκείνες – επικράτησε η δική μου επιλογή φυσικά, χαμογέλασα λίγο για τη ζωή μου, την τύχη μου και την ευτυχία που καθημερινά προσπαθώ να κατακτώ. Βήμα βήμα, κάποτε άτσαλα, άλλοτε με σθένος και άλλοτε με απόλυτη παταγώδη αποτυχία σε στιγμές χαμένες, σκόρπιες εδώ και εκεί, σε στιγμές αμφισβήτησης και πλήρους απόλυτου αρνητισμού. Άλλα έτσι είναι η ζωή.

Όμως ΠΑΝΤΑ, όσοι έχουμε την υγεία μας, δεν μετράμε απώλειες μήτε σποράκια δυστυχίας, πρέπει να νιώθουμε τυχεροί. Γιατί όπως τονίζω καθημερινά σε εκείνες, ένα και μόνο ένα είναι εκείνο το στοιχείο που χωρίζει εμάς από τους άστεγους, τους μετανάστες, τους άπορους: η τύχη και μόνο η τύχη – άλλοτε την έχεις και άλλοτε απλά σε μία στιγμή μπορεί να την χάσεις.

Και κοιτάζοντας μπροστά μου το νέο αυτό χρόνο σκέφτηκα, όχι σε μία στιγμή αλλά σε πολλές μαζεμένες προσεκτικά και ώριμα δομημένες στιγμές όλο τον περασμένο κουρασμένο γέρο χρόνο, να στρέψω τις δυνάμεις όχι στα όλα, όχι στα πολλά αλλά σε μερικούς μόνο δρόμους, στόχους ή όπως αλλιώς θέλει κάποιος να βαφτίσει τα resolutions του νέου χρόνου και που δεν είναι από τους παρακάτω.

Θα προσπαθήσω να παίρνω μεγαλύτερες ανάσες – μόνο με αυτές μπορείς να ξαναβρείς την ηρεμία και την ψυχραιμία σου όταν το σύμπαν δονείται. Ο πανικός και ο θυμός που αυθόρμητα αναζωπυρώνουν και οδηγούν συνήθως σε εσφαλμένα μονοπάτια. Η μητρότητα μπορεί εύκολα σε μερικά δευτερόλεπτα κρίσιμα να σε μεταμορφώσει σε τέρας που βγάζει καπνούς από αυτιά, πετάει σπίθες από τα μάτια και κραυγές από το στόμα. Ε λοιπόν αυτό το τέρας εγώ θα το πατάξω – ακόμα και αν χρειαστεί να τρέξω σε ψυχολόγο!

Θα προσπαθήσω να διαβάζω περισσότερο την στοίβα των βιβλίων που έχουν μαζευτεί δίπλα στο κρεβάτι μου με σελιδοδείκτες άλλα στη δεύτερη, άλλα στη δέκατη και άλλα στην 68η σελίδα. Υπάρχει πάντα μία σιωπή στην ανάγνωση που σου επιτρέπει να ακούσεις και να νιώσεις τον κόσμο γύρω σου. Και αυτό είναι το μεγαλείο. Αλλά όχι μόνο βιβλία αλλά και ενδιαφέροντα blogs με αληθινές και κάποτε ανομολόγητες ιστορίες ανθρώπων γραμμένες ή ηχογραφημένες με την φωνή των ίδιων των πρωταγωνιστών τους που σε αφυπνίζουν και σου θυμίζουν το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής που μέσα σε πόνο, θλίψη και απώλεια κάπως συμμαζεύει τα κομμάτια της και συνεχίζει. Και θα προσπαθήσω να κατανοήσω, και να βοηθήσω αν χρειαστεί. Πρόσφατη ανακάλυψη το Story Center που αξίζει την προσοχή.

Θα προσπαθήσω να χτυπάω τον ώμο μου και να μου θυμίζω ότι η γνώση και η μάθηση δεν έχει όρια ηλικίας. Και στα πενήντα και στα εξήντα η μάθηση είναι καλοδεχούμενη. Δημιουργεί στόχους, δίνει πνοή και ελπίδα. Με ότι και αν καταπιανόμαστε κατά καιρούς, αξία έχει να εξελισσόμαστε, να βουτάμε πιο βαθιά στο αντικείμενο του ενδιαφέροντος μας και να αποκτούμε γνώση. Η γνώση είναι αστείρευτη πηγή ευτυχίας. Γιατί πλέον δεν έχω πολλά να προσδοκώ από μεγάλες επαγγελματικές ευκαιρίες στη ζωή μου. Η γνώση και η μάθηση είναι επιλογή και όχι δρόμος απόκτησης μίας πολλά υποσχόμενης καριέρας – αυτό μας έφυγε!

Θα αφιερώσω περισσότερο χρόνο στην προσωπική επαφή και λιγότερο στην ψηφιακή – είναι αναντικατάστατη. Τα μέσα ψηφιακής δικτύωσης μας έφεραν η αλήθεια είναι σε επαφή με κάποιους ανθρώπους που χωρίς αυτά ίσως και να μην μας δινόταν ποτέ η ευκαιρία να το κάνουμε. Για εμένα όμως έχει έρθει η στιγμή να σηκώσω το συρματόπλεγμα που με χωρίζει με την πραγματική εικόνα και να ξανατρέξω στις αγκαλιές των φίλων και γνωστών μου. Είναι τόσο όμορφοι όλοι τους. Άλλωστε έχει περάσει από καιρού η εποχή εκείνη που πίστευα ρομαντικά στην ύπαρξη 2 και 3 κολλητών. Η ιδέα του κολλητού χάθηκε κάπου στη στροφή του δρόμου. Εξαντλήθηκε στα πολλά χρόνια και στις μετακομίσεις. Ακόμα και στα 40, στα 50, στα 60 μπορείς να γνωρίσεις νέους υπέροχους ανθρώπους.

Εύχομαι να έχουμε μία όμορφη ζωντανή χρονιά, με λιγότερες ατυχίες και περισσότερες στιγμές ανθρωπιάς. Να έχουμε περισσότερη δύναμη όσοι νιώθουμε τυχεροί, να τείνουμε το χέρι μας προς εκείνους τους λιγότερο ευνοημένους από τη Θεά Τύχη όχι με likes και share αλλά ουσιαστικά, και ειλικρινά. Αν για τον καθένα μας γίνει η αρχή, η συνέχεια απλά θα είναι πολύ εύκολη. Θα είναι βίωμα και θα γίνει παράδειγμα.

Εύχομαι να μιλάμε περισσότερο μεταξύ μας για τους φόβους μας και τις ανησυχίες μας και οι άλλοι να μας ακούν και να πράττουν, γιατί τότε θα ξαναγυρίσουμε στον άνθρωπο μέσα μας. Και παρένθεση, αν ακόμα δεν έχετε δει την ταινία ο Ηλίθιος, μην τη χάσετε. Κρατάω μία ατάκα της ταινίας και κλείνω για σήμερα

«Σα ζώα γεννιόμαστε και σαν ζώα πεθαίνουμε γιατί πολύ απλά δε νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον».

Χ

Υ.Γ. Όλες οι φωτογραφίες είναι προσωπικές. Και αν σας αρέσουν έχουμε και instagram για να μοιραζόμαστε “αδυναμίες”.

Γέρε χρόνε φύγε τώρα...είμαστε πιο σοφοί! Happy New 2014 Love...4 letters “Beginning with Basics. What is Architecture?”: Ένα ταξίδι για παιδιά στις απαρχές της αρχιτεκτονικής