Έφθασε και αυτό το υπέροχο έτος-πάντα είχα αδυναμία στους ζυγούς αριθμούς. Αγαπώ το νούμερο 2 για την μοναδική έννοια συντροφικότητας που εμπεριέχει, 30 της οδού Γκότση στην Πάτρα το πατρικό μου, 14 ήταν το νούμερο της φανέλλας που φορούσα στα μπασκετικά μου χρόνια, 1992 η χρονιά που πέρασα στο Πανεπιστήμιο και οδηγήθηκα στην Αθήνα- και τώρα μένω σε ζυγό αριθμό, 2002 η χρονιά που γνώρισα και ερωτεύτηκα τον άντρα μου (Ζυγός στο ζώδιο), 2008 και 2012 οι χρονιές που γέννησα τα παιδιά μου, μα πόσα ακόμα να πω. Καλώς όρισες λοιπόν υπέροχο 2014 και εύχομαι ολόψυχα να κρύβεις στο μανίκι σου όμορφα δώρα για εμάς τους κοινούς θνητούς, ξέρεις τα βασικά: Υγεία, Ευτυχία, Αρμονία. Μόνο αυτά θέλω, τα λοιπά κάπως θα βρούμε τον τρόπο να τα κατακτήσουμε ή να τα αποκτήσουμε.

Πολλά όσα έζησα, όμορφα και απλά όπως ελπίζω όλοι σας και ελπίζω σύντομα να μοιραστώ μερικές από αυτές τις χαρές. Λίστα με προσδοκίες για το 2014 δεν έχω ακόμα καταφέρει να φτιάξω γιατί όσες φορές προσπάθησα να τη φτιάξω, μάλλον κάπου την ξέχασα, κάπου την καταχώνιασα, κάπου την πέταξα, κάπου την έκρυψα γιατί ντράπηκα για τα μηδενικά βήματα που έιχα κάνει. Όμως υπόσχομαι να

– γελάω λίγο πιο ηχηρά
– θυμώνω λίγο πιο δίκαια
– ονειρεύομαι λίγο πιο θαραλλέα
– αγκαλιάζω πιο θερμά
– κλαίω λιγότερο σιωπήλα και να
– αγαπάω με την ίδια ένταση

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

xxx

Γέρε χρόνε φύγε τώρα...είμαστε πιο σοφοί! Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Αποχαιρετιστήριο δώρο δασκάλας - DIY gift for the teacher Το πήρα από τη μαμά μου.