Μία καληνύχτα…

Κοιμήθηκαν! Πάντα με τον ίδιο τρόπο τον τελευταίο αυτό καιρό. Η μικρή στο δικό της δωμάτιο αγκαλιά με το doudou της και μία πιπίλα πολύχρωμη στο στόμα, και η μεγάλη στο δικό μου κρεβάτι για αρχή και στη συνέχεια μετακόμιση στο δικό της, έτσι κατόπιν συμφωνίας και πάντα με ένα παραμύθι για συντροφιά. Η μικρή με χαιδεύει με αυτά τα μικρά, χοντρούλικα χεράκια που μοιάζουν με κρουασάν, και στο δικό μου “όνειρα γλυκά” με χαιρετάει και έτσι για την πλάκα της, με φωνάζει περίπου 100 φορές πριν να την πάρει τελικά ο μορφέας στην αγκαλιά του.

photo

Και η μεγάλη είναι πάντα μία νέα ιστορία, ένας καινούργιος αποχαιρετισμός για καληνύχτα, ένας νέος διάλογος που ξεκινάει και ποτέ δεν τελειώνει. Έχει όμως συνήθως το νόημά του, την αξία του και το λόγο του. Για αυτό και δεν τον “παρκάρω” έτσι εύκολα. Τον ξεθάβω το επόμενο πρωί και συνεχίζω μέχρι να μπει η τελεία.

Και εκεί κάπου στο τέλος, πριν κλείσει τα μάτια, ένα εγκάρδιο” ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΜΑΜΑ, γιατί είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου. Γιατί αν είχα άλλη μαμά θα την σκότωνα”! Τάδε έφη Αλίκη

Καληνύχτα λοιπόν αγαπημένοι και όνειρα γλυκά σε όλες τις καλύτερες μαμάδες του κόσμου. Μας έχουν επιλέξει εκείνα και αυτό μην το ξεχνάμε…

Π+Α+Β

Έφτασε η ημέρα. Χωρίς τίτλο. Επιβιώνοντας από τις απογευματινές κρίσεις! Τι έμαθα σήμερα στο πάρκο!