Απόγευμα Δευτέρας, φθάνω σπίτι αφού πρώτα έχω παραλάβει την Αλίκη από το σχολείο της. Η Βάλια μας περιμένει ως πιστή Πηνελόπη την ίδια πάντα ώρα πισω από την πόρτα, αυτό το παιδί πραγματικά έχει όρφρηση λαγωνικού που σε εντοπίζει από χιλιόμετρα, για να μας καλωσορίσει με τις κραυγές της και να μας περιγράψει την ημέρα της σε άπταιστα “Βαλλικά”

-Πως πέρασες σήμερα Βάλια μου;
– αλά
– Πήγες στο πάρκο;
– Nιέ (πατρινή προφορά)
– Έπαιξες με τους φίλους σου;
– Παιγιάκια, δέντο (τα παιδάκια είχαν ανέβει στο δέντρο)

Ζεστό απογευματινό αεράκι να σου θυμίζει πως η άνοιξη δεν απέχει πολύ, μόλις μερικές εβδομάδες χειμερινής κλεισούρας. Πάνω στα δίτροχά τους και οι δύο, περιχαρείς αλωνίζουν το γειτονικό παρκάκι, όταν ξαφνικά το βλέμμα της Βάλιας καρφώνεται πάνω σε ένα “λίγο” διαφορετικό από το δικό της πατίνι. Ξέρεις εδώ τώρα ισχύει το αρχαίο γνωμικό: “ότι δεν μου ανήκει το θέλω και θα τσιρίξω μέχρι να το αποκτήσω“. Ψάχνω λοιπόν τη μαμά ή τη νταντά το παιδί της οποίας είναι ο ιδιοκτήτης του πατινιού και την εντοπίζω με τον μικρό της να τσουλάει αεράτος ντυμμένος σα κρεμμύδι σε μία τσουλήθρα, και παραδίπλα η νταντά με ένα μικρό στο καροτσάκι – λίγο πριν είχαμε κάνει μαζί του κούνια με τη Βάλια (έχει σημασία αυτό που σας λέω για την ιστορία μας).

Και αφού η μαμά εγκρίνει τον ολογόλεπτο δανεισμό του πατινού από τη Βάλια, της οποίας παρεπιμπτόντως τρέχει λίγο η μυτή εδώ και εβδομάδες (έχω πάει στη γιατρό)- η μαμά γυρίζει και με ρωτάει:

– H Bάλια (είχα ακούσει το όνομα) είναι κρυωμένη;

Σαστισμένη από την ασχετίλα της ερώτησης κάνω μία παύση σκεφτόμενη ποιός ο συσχετισμός του δανεισμού με το πιθανό συνάχι της Βάλιας αλλά σύντομα επανέρχομαι και απαντάω, αντιλαμβανόμενη ωστόσο το απολογητικό ύφος μου:

– Έχει ένα ελαφρύ συνάχι εδώ και μερικές ημέρες αλλά την έχω παέι στη γιατρό – δεν πρόκειται για ίωση….
Και η μαμά συνεχίζει:

– Ξέρετε, εδώ υπάρχει και ένα νεογέννητο…!!!!!

Αυτό που αυθόρμητα έκανα, ήταν να πάρω το “μολυσμένο” μου παιδί μακριά από το “νεογέννητο” και επιστρέφοντας στο σπίτι μου να καταγράψω τις νέες μου γνώσεις:

TI ΕΜΑΘΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΣΗΜΕΡΑ

1) Νεογέννητο θεωρούμε ένα μωρό μέχρι το στάδιο που μόνο του και πλήρως ανεξάρτητο θα μπορέσει να περπατήσει, να κάνει το γύρο του κόσμου με ένα backpack στην πλάτη και φυσικά θα μπορεί να αφηγηθεί την Ιλιάδα – συμπεριλαμβανομένων των σημειώσεων αυτής

2) Όταν το παιδί σου κακομοίρα μου θα έχει συνάχι από εδώ και στο εξής, έχεις δύο επιλογές: είτε να το “κλείσεις” σε άσυλο αποτοξίνωσης μακριά από κατοικημένες περιοχές τουλάχιστον για ένα μήνα με ενδοφλέβια αντιβίωση, είτε να το κυκλοφορείς με ειδική εργαστηριακή φόρμα ενισχυμένη στην περίπτωση που το συνάχι έχει κρατήσει περισσότερες από δύο ημέρες, με μάσκα κεφαλής που να καλύπτει φυσικά και τα αυτιά γιατί ποτέ κανείς δε ξέρει τις συνέπειες σε αυτή την περίπτωση.

3) Το πάρκο πλέον θεωρείται από τους ειδικούς “κλειστός ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΌΜΕΝΟΣ χώρος” μέσα στον οποίο πρέπει κανείς να εισέλθει αφού πρώτα έχει πιστοποιηθεί με ISO και έχει περάσει όλες τις απαραίτητες εργαστηριακές εξατάσεις περίπ μολύνσεως της στρατόσφαιρας.

Ελπίζω τώρα που τα μοιράστηκα μαζί σας, να τα έχετε και εσείς κατα…..ΓΡΑΨΕΙ!!!!!

xxx

Έφτασε η ημέρα. Χωρίς τίτλο. My super Hero Επιβιώνοντας από τις απογευματινές κρίσεις!