Γιατί θα χάσω είχα πει… μα κερδίζω!

Είναι που τίποτα ακόμα δεν μπορώ να της εξηγήσω… ένα μικρό τετραδιάκι που έγραφα ούσα έγκυος μονάχα υπάρχει για να θυμίζει τα δύσκολα. Θυμάμαι σαν τώρα να λέω ότι τα γράφω για να μην ξεχάσω. Δεν ξέρω τι… για να μην ξεχάσω τον αγώνα και τις αγωνίες, το διπλό χτυποκάρδι στο ίδιο σώμα, το φόβο ότι όλα μπορεί να τελειώσουν ανά πάσα στιγμή ή ακόμα και το να μην ξεχάσω όλα αυτά τα δύσκολα, δυσνόητα τότε και το ξαναζήσω.

Ήρθε εκεί που δεν την περιμέναμε. Τουλάχιστον όχι εγώ και ο μπαμπάς της. Την περίμενε ο λατρεμένος μου γιατρός. Το ήξερε ο Θεός που τα πάντα εν σοφία εποίησε. Ακόμα και αυτή τη λήθη που επιτάσσει ο κώδικας επιβίωσης της μάνας. Αυτός ο κώδικας που αλλάζει κωδικούς πρόσβασης και σύστημα ανάλυσης τη στιγμή που θα δεις μια φατσούλα να κλαίει σπαρακτικά που τη βγάλανε από τα «ζεστά νερά».

Ανοίγει το ντουλαπάκι της καρδιάς που γράφει «μαμά» και που μπορείς να επιλέξεις εσύ ή φύση να μην το ανοίξεις ποτέ. Αν όμως ανοίξει σαν μια καλή Πανδώρα αυτή τη φορά έρχεται και σε κατακλύζει και σε κυριεύει και λες «τα ξέχασα όλα». Όλα. Μια στιγμή αρκεί για να δώσεις εντολή στον εγκέφαλο να μη θυμάται εννιά μήνες ανυπομονησίας, άγχους, έντασης, εγχειρήσεων, νοσοκομείων, φαρμάκων, αναμονών, απογοητεύσεων, απομόνωσης, κρεβατιού, κρεβατιού, κρεβατιού, κρεβατιού… τα λουλούδια μου στο σαλόνι μαράθηκαν τότε.

photo via

Είχα πάνω από μήνα να βγω από το δωμάτιο. Κι όταν ήρθες στον κόσμο προσπαθούσα να εξηγήσω σε φίλη, που γεννήσαμε σχεδόν την ίδια περίοδο και παραπονιόταν για το κλείσιμο του πρώτου σαρανταήμερου στο σπίτι, ότι από τις μεγαλύτερες στιγμές ευτυχίας ήταν ότι το πρώτο σαρανταήμερο εγώ περπατούσα μέχρι και το σαλόνι. Άλλωστε δεν ήθελα να πάω παραπέρα. Δεν είχα ανάγκη τίποτα πια. Υπήρχες και υπάρχεις εσύ. Και θα μπορούσα να χτίσω έναν ολόκληρο κόσμο σε ένα σαλόνι, αρκεί σε αυτό να υπάρχεις και εσύ.

Είναι τα δύσκολα του εννιάμηνου που μεγαλώνουν και την ένταση των συναισθημάτων. Είναι και τα χρόνια που χωρίς άγχος αλλά υπομονετικά σε περίμενα. Είναι κι αυτός ο άνθρωπος που στέκει δίπλα μου και ενώ ξέρω ότι η καρδιά του και η ψυχή του λυγίζουν περισσότερο από τη δικιά μου, το βλέμμα του και η κορμοστασιά του δείχνουν  πάντα σίγουρα και ότι όλα θα πάνε καλά. Γιατί χωρίς αυτόν δεν θα σουν εδώ. Χωρίς τη δύναμη του «μαζί». Χωρίς ακόμη ένα ταξίδι που φαινόταν χαμένο από την αρχή. Γιατί θα χάσω είχα πει… μα κερδίζω!

Και δεν έχω μεγαλύτερο κέρδος στη ζωή μου από την παρουσία σου. Από το χαμόγελό σου, τα μικρά σου δαχτυλάκια, τη μυρωδιά σου, τη ματιά σου την έντονη, το άγγιγμά σου, το κλάμα σου μες στη νύχτα, την ανάγκη σου να είμαστε μαζί.  Δεν ξέρω τι μου επέστρεψε η ζωή και μου έστειλε εσένα. Δεν ξέρω αν είναι καν πραγματικότητα όλο αυτό. Δυο χρόνια μετά και πιάνω τον εαυτό μου κάθε μέρα να προσπαθεί στιγμές να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχεις και ότι όλη αυτή η ευτυχία είναι αληθινή.

photo via

Λέξεις χιλιοειπωμένες, από εκατομμύρια μανάδες σε όλο τον κόσμο. Σε γλώσσες χιλιάδες, με τρόπους μυριάδες. Αλλάζουν μονάχα θέση τα ρήματα, τα επίθετα και οι προσδιορισμοί. Το ουσιαστικό παραμένει πάντα ένα. Μαμά.

Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου  – Οδυσσέας Ελύτης

x

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό ήρθε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου το πρωί από ένα πρόσωπο πολύ αγαπημένο. Ήταν συγκινητικό να διαβάζεις τις σκέψεις ενός άλλου ανθρώπου που αν και ταλαντούχου στην πένα, έχει επιλέξει το μοναχικό δρόμο της προσωπικής γραφής και κατάθεσης ψυχής. Με την άδεια του, δημοσιεύω εδώ στο Blog το κείμενο αυτό όχι μόνο για την ομορφιά του και το βάρος τους αλλά για να θυμίσω σε όσους το διαβάσουν και κυρίως σε εμένα ότι blogging πάνω από όλα σημαίνει γενναιόδωρο μοίρασμα, σημαίνει συμμετοχή, σημαίνει συμβολή.

Drama Queen... Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο Αποχαιρετώντας το 2019 – Οι Ευχές των Ψηφιακών μου φίλων Vol.2 Η ζωή μας μια βόλτα - Απολαυστικό Brunch, βόλτα στην Ακρόπολη και ένα βιβλίο τίποτα μερικές μόνο οι στιγμές