Χωρίς τίτλο.

2 Comments 🕔10:39, 21.Απρ 2016

Χωρίς τίτλο.

Με ρώτησε η νονά της τι δώρο θα ήθελε για το Πάσχα. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα ήταν η απάντησή μου γιατί πρόκειται για ένα 4χρονο με πολύπλευρη προσωπικότητα που σε ενήλικη φάση θα του βάζαμε την ταμπέλα του σχιζοφρενούς, του αναποφάσιστου. Ευτυχώς στα 4 της χρόνια έχει όλο το δίκιο του κόσμου να μην έχει προτιμήσεις. Όλα τις «γυαλίζουν» αρκεί να είναι στο κατάλληλο mood. Έτσι λοιπόν ποτέ δεν ξέρεις. Για πολλά πράγματα. Και αυτό μου είναι απολαυστικό γιατί θα βαριόμουν απεριόριστα αν είχα όλες τις απαντήσεις για εκείνη. Όχι απεναντίας η κάθε μου μέρα είναι μία περιπέτεια.

χωρίς τίτλο_1

Αυτά όμως που αποτελούν τις δύο μεγάλες σταθερές στη ζωή της είναι νομίζω δύο: η προτίμησή της στα κουτιά και η αδελφή της.

Η πρώτη λοιπόν, τα κουτιά και όλων των ειδών τα αποθηκευτικά αντικείμενα όπου περιστασιακά, αν αναζητάς κάποιο οικιακό σκεύος στο σπίτι, ή το κραγιόν και την ενυδατική μου κρέμα, καλό θα είναι να προσανατολιστείς προς τα κουτιά της Βάλιας. Όλο και κάτι σχετικό θα βρεις.

Τα κουτιά της μεταμορφώνονται κατά περιόδους σε διάφορα άλλα αντικείμενα – μπορεί να γίνουν καρότσια ή καρεκλάκια για τα «μωρά» της, να γίνουν αυτοκίνητα που την οδηγούν στη γιαγιά της στο Ρίο, να μετατραπούν σε κουτιά που φυλάει τις εργασίες που ετοιμάζει για το σχολείο (μόνο εκείνη ξέρει ότι έχει εργασίες) και πάντα γίνονται το κουτί του ταχυδρόμου που περιμένει να λάβει κάποιο γράμμα – σκέφτομαι τις επόμενες ημέρες να της στείλω ένα γράμμα!

Και εκεί μέσα στο δωμάτιό της θα τη βρεις να περνάει τον καιρό της για 1 και 2 καμιά φορά ώρες, μιλώντας ασταμάτητα σε αόρατες υπάρξεις είτε στο τηλέφωνο χέρι της είτε στα μωρά της. Την ακούς να διαπραγματεύεται, να στήνει παιχνίδια με δικούς της κανόνες και να θέτει όρους με ένα ανύπαρκτο αντίπαλο. Και στις βόλτες μας συχνά όλα και κάποιο κουτί θα έχει την εύνοια της και θα μας ακολουθήσει στο σουλάτσο μας – και να φανταστείς πως δεν έχει ακούσει ούτε μία φορά το Μορμόλη.

Η δεύτερη σταθερή της είναι η αδελφή της που αν τα έβαζα με σειρά προτεραιότητας θα ήταν μάλλον πρώτη. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα 4 χρόνια κενό ανάμεσά τους, θα έλεγε κανείς πως η ανάγκη της μίας για την άλλη θυμίζει αυτή των διδύμων – όχι του ζωδίου να καταλαβαινόμαστε. Από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα αναζητάει την αδερφή της. Αλληλοσυμπληρώνονται ακόμα και τις στιγμές που βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη, η μία είναι ο θύτης και η άλλη αναλαμβάνει το ρόλο του θύματος.

χωρίς τίτλο_2

Έτσι κάπως όταν εχθές γύρισε από τη βόλτα της με τη νονά της βρήκα πάνω στο πάγκο της κουζίνας ένα μισοφαγωμένο macarons σε ένα υπέροχο έντονο κόκκινο χρώμα.

ΕΓΩ: Τι είναι αυτό Βάλια μου;
ΒΑΛΙΑ: Είναι ένα μπισκότο που άφησα το μισό για την Αλίκη.

Το αν το στερήθηκε για να το προσφέρει στην αδελφή της, ή τελικά δεν της άρεσε και με πονηριά μου παρουσίασε τον υπέροχο εαυτό της θα παραμείνει άγνωστο για όλη μου τη ζωή. Όποια και να ήταν όμως η κινητήριος δύναμη η ζυγαριά έγειρε προς την αριστερή πλευρά είτε αυτή της καρδιάς, της καλοσύνης και του συναισθήματος, είτε αυτής του μυαλού και της εξυπνάδας να δίνεις «win win» λύσεις (λύσεις που αμφότερες πλευρές κερδίζουν).

ΕΓΩ: Βάλια μου τα μάγουλά σου είναι κατακόκκινα. Πήγατε στο πάρκο με τη νονά;
ΒΑΛΙΑ: Είναι από το κατακόκκινο μπισκότο που έφαγα.
ΕΓΩ: Και αν ήταν πράσινα δηλαδή, τι θα είχες φάει;
ΒΑΛΙΑ: Φύλλα δυόσμου που έφαγα με τη νονά από μία γλάστρα.

Αυτή είναι η δική μου δανειστική βιβλιοθήκη φαντασίας και δημιουργίας – και αναφέρομαι και στα δύο μου παιδιά. Μια αστείρευτη πηγή πλούτου που ελπίζω να μην στερέψει ποτέ. Και δεν τα γράφω με πρόθεση να προβάλλω την εξυπνάδα τους, αν και προσωπικό είναι αυτό το Blog άρα μάλλον ότι θέλω γράφω, αλλά να θυμίσω και να θυμηθώ πως αυτή η παιδική ηλικία τους είναι ο δικός μας μικρός θησαυρός.

χωρίς τίτλο_3

Ένας θησαυρός που ο χάρτης τους αποκαλύπτεται δυστυχώς με καθυστέρηση σε εμάς που έχουμε συνεχώς νευρώνες τσιτωμένους. Φρόντισε λίγο τον εαυτό σου, και άφησε αυτό το μικρό θησαυρό να σου αποκαλυφθεί. Εγώ τον έχω βρεί το δρόμο: αναζητώ λίγο χρόνο μέσα στην εβδομάδα να γράψω εδώ σε αυτό το blog, χωρίς να γνωρίζω από την αρχή το σκοπό αυτής της αφήγησης, χωρίς να αναζητώ μοίρασμα ή likes, έτσι γιατί εδώ έχουμε και κατηγορία ημερολόγιο και πρέπει να το τιμώ αλλά και για ένα ακόμα λόγο πιο σοβαρό. Για να γεμίσουν τα δάχτυλά μου μέλι! Χωρίς τίτλο λοιπόν.

x

you may also like:

About Author

2 Comments

  1. 🕔 11:31, 21.Απρ 2016

    Μαρινα

    Αυτές οι μικρές χαρές που μας προσφέρουν τα παιδιά μας είναι οι πιο σημαντικές. Αξιζει να τους δώσουμε την πρέπουσα σημασία μόνο και είμαι σίγουρη θα μάθουμε πολλά.
    Μου άρεσε πάρα πολύ το κείμενο σου.

    reply comment
    • 🕔 13:04, 21.Απρ 2016

      Pepi Author

      Ευχαριστω για τη στάση εδώ ΜΑΡΙΝΑ!

      reply comment

Write a Comment