Τι θα πει “παιδί”; Ένα βιβλίο φάρος για αυτές τις περίεργες ημέρες που ζούμε

0 Comments 🕔10:38, 30.Απρ 2020

Σκέφτομαι πολύ τα παιδιά αυτές τις ημέρες. Όλες τις ημέρες. Παρακολουθώ τα δικά μου και σκέφτομαι τα άλλα. Μικρά, απροετοίμαστα, τα ρίξαμε μέσα σε μια μαύρη τρύπα και ψαχνόμαστε όλοι μαζί. Πολλά τα ερωτήματα, λίγες οι απαντήσεις ή κάποιες που καθημερινά αλλάζουν και ένας κόσμους δυστοπικός που μόνο σε βιβλία επιστημονικής φαντασίας ίσως να είχαν διαβάσει. Σκέφτομαι τις στερήσεις που βιώνουν αλλά ταυτόχρονα και τα κερδισμένα εδάφη, όλα εκείνα τα μαθήματα ζωής που αν και δεν ήταν αναγκαίο με τόσο βίαιο τρόπο να βιώσουν, είναι πολύτιμα.

Σκέφτομαι συνέχεια εκείνο το βιβλίο, το Τιμακιστάν του Ανρί Σνερ Μάγκασον όπου οι άνθρωποι εξαντλημένοι από τη τις κρίσεις αγοράζουν μαύρα κουτιά που έχουν τη μαγική δύναμη να σταματούν το χρόνο και κλείνονται μέσα περιμένοντας να περάσουν οι ανεπιθύμητες ημέρες. Αυτή την ιστορία χωρίς να την έχει διαβάσει η 12χρονη Αλικη μια ημέρα μου την κατέθεσε ως επιθυμία. «Θα ήθελα να έχω ένα κουτί και να κλειστώ μέχρι να μπορώ να ξαναπάω σχολείο και να δω τους φίλους μου».

Σήμερα όμως δεν θέλω να μιλήσω για αυτό το βιβλίο αλλά για ένα άλλο που (ξανά) βρήκα στη βιβλιοθήκη μας και το ξαναθυμήθηκα. Τι θα πει «παιδί»; Αλήθεια τι θα πει παιδί. Για να θυμηθούμε, μήπως και κατανοήσουμε, υπομήνουμε, ενθαρρύνουμε, συγχωρήσουμε ή γιατί όχι ξαναγυρίσουμε σε αυτή μας τη σελίδα, σε αυτή μας τη μνήμη όλοι. Σε κάθε σελίδα που διαβάζω, σκέψεις πολλές. Πόσο μοιάζουμε, πόση αλήθεια κρύβει κάθε περιγραφή και τελικά πόσο εύστοχα θα ήθελα αυτές τις ημέρες να της απαντήσως όταν στην τελευταία της σελίδα μας απευθύνει το μεγάλο της ερώτημα «Αλλά γιατί να τα σκεφτόμαστε όλα αυτά τώρα;”. Γιατι οφείλουμε να μην το ξεχνάμε. 

Η Beatrice Alemagna, Ιταλίδα εικονογράφος και συγγραφέας μας έχει χαρίσει- ανάμεσα σε άλλα πολλά υπέροχα βιβλία και ένα πολύχρωμο βιβλίο αφιερωμένο αποκλειστικά στα παιδιά. Μεγάλα ολοσέλιδα αφιερώματα, μεγάλα παιδικά πορτρέτα σχεδιασμένα λες από παιδικά χέρια. Μεγεθυμένα, με ζωντανά χρώματα, κάθε σελίδα, ένα παιδί. Κάθε παιδί μια σκέψη.

Ένα παιδί είναι ένας μικρός άνθρωπος που συνεχώς μεγαλώνει και μια μέρα δεν θα είναι πια παιδί. Μήπως και εμείς οι μεγάλοι δεν μεγαλώνουμε συνεχώς; Μήπως δεν μαθαίνουμε, μήπως δεν επαναπροσδιορίζουμε θέσεις και απόψεις, και εκεί που αναβάλαμε συνεχώς για το αργότερα, διαπιστώνουμε ότι το αργότερα μας έχει χτυπήσει προ πολλού την πόρτα;

Τα παιδιά βιάζονται να μεγαλώσουν και σκέφτονται «τι ωραία να είσαι μεγάλος και να αποφασίζεις για όλα μόνος σου;”. Μήπως και εμείς αυτό δε νομίζαμε αλλά τελικά γελαστήκαμε; Γιατί τελικά είναι λίγα εκείνα που μπορείς εσύ να ελέγξεις, να ορίσεις, να κατευθύνεις.

Τα παιδιά έχουν μικρά αυτά και πόδια αλλά πολύ μεγάλες ιδέες. Η 8χορονη κόρη μου Βάλια έχει πάθει φρίκη μετά το διάγγελμα. όχι γιατί δεν θα πάει σχολείο. Καρφί δεν της καίγεται. Τέτοια τσιγγάνικη ζωή που ζει τώρα, που θα ξαναβρεί. Εχει όμως φάει φρίκη που θα αρχίσουν πάλι οι άνθρωποι και τα αυτοκίνητα να κυκλοφορούν και ο πλανήτης θα μαραζώσει.
λες να έχουμε μάθει κάτι μαμά?

Τα παιδιά λέει κλαίνε γιατί το σαμπουάν τσούζει τα μάτια τους, γιατί νυστάζουν, γιατί είναι σκοτεινά και για να τα παρηγορήσεις χρειάζονται ένα τρυφερό βλέμμα και μια αγκαλιά. Πόσες αλήθεια φορές δεν έχω αγκαλιάσει εγώ εκείνες όλες αυτές τις δύσκολες κα σκοτεινές ημέρες και νύχτες ρουφώντας λίγη από τη ζωντάνια τους για να αναθαρρέψω, να απαλύνω λίγο το δικό μου σκοτάδι;

Τα παιδιά είναι σαν τα σφουγγάρια. Ρουφάνε τα πάντα – τα νεύρα, τις κακές σκέψεις, τους φόβους των άλλων. Κάθε βράδυ θα δώσουμε ραντεβού με την μικρή μου κόρη στο διάδρομο των υπνοδωματιών. Άγχος, αγωνία δεν ξέρω. Και οι δύο με ανοιχτά τα μάτια. Αρπάζει το αρκουδάκι της, εγώ εκείνη και ξαπλώνουμε και αποκοιμιόμαστε.

Αυτές τις ημέρες, είναι κάποιες στιγμές περισσότερο δύσκολες από κάποιες άλλες και η προοπτική της ημέρας φαντάζει σαν ανάβαση στο ψηλότερο βουνό του κόσμου. Έτσι κάπως αισθάνομαι ότι νιώθουν τα παιδιά. Εμείς οι ενήλικες έχουμε αναπτύξει διαφορετικούς μηχανισμούς ώστε να ανατροφοδοτούμε τα γρανάζια της υπομονής μας. Τα παιδιά απαίδευτα ακόμα ταλανίζονται για να βρουν τις ισορροπίες τους. Πολλή η κουβέντα που καθημερινά γίνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το τι θα κάνουμε με τα παιδιά μας; Πώς θα τα απασχολήσουμε τις άπειρες ώρες που μοιραζόμαστε καθημερινά μέσα στους 4 τοίχους με ευφάνταστες κατασκευές, δημιουργικά και εκπαιδευτικά παιχνίδια μήπως και χαθεί πολύτιμη γνώση.

Σκεπτόμενη όλες τις στιγμές απίθανης βαρεμάρας ως παιδί επιλέγω τον χαλαρό δρόμο της αυτοδιάθεσης πάντα με συμβουλές και κατευθύνσεις για να σπείρω ιδέες για προσωπική ανάταση. Και αγακαλιαζω. Αγκαλιάζω πολύ. Όχι μόνο για εκείνες αλλά για εμένα. Για τη δική μου σωτηρία. Σέβομαι την ιδιαιτερότητά τους, τις επιλογές που κάνουν για να νιώσουν καλύτερα ακόμα και όταν δεν συμφωνώ (αρκεί να μην διακυβεύεται η ασφάλειά τους), τις κρίσεις τους, την υστερία τους, την απύθμενη τρέλα τους. Και μαζί και τη δική μου.

Και κάθε φορά σκέφτομαι “Τι θα πει παιδι». Πόσο αλήθεια μοιάζουμε στις σκοτεινές ημέρες. Μήπως για η μόνη διέξοδος είναι να ξανανιώσουμε παιδιά, φροντίζοντας πρώτα εκείνα και μετά εμάς; Μήπως και οι πληγές κλείσουν νωρίτερα;

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινο

Δείτε περισσότερες επιλογές για παιδικά βιβλία. 

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment