Σήμερα. Χιόνι. Το λευκό της ελευθερίας

0 Comments 🕔14:00, 16.Feb 2021

Σήμερα. Χιόνι. Το λευκό της ελευθερίας

Τα σκουφιά σαν από μέρες έτοιμα μας περίμεναν στην εξώπορτα. Κρεμασμένα μεν αλλά με τα αυτάκια τους σε εγρήγορση. Γάντια και ζεστές κάλτσες σε επιφυλακή πανέτοιμα και εκείνα περίμεναν τη σειρά τους. Η πρώτη εικόνα στο παράθυρο στάθηκε η αφορμή για την μεγάλη εξόρμηση. Ούτε κωδικοί μήτε μηνύματα. Και αν και η μάσκα στο σκιερ στυλ που είχαμε υιοθετήσει δεν ταίριαζε την βάλαμε και αυτή. Κάτι από συνήθεια, κάτι από τύψεις και ενοχές, κάτι από την καταπίεση που μας έχει εμποτίσει τους τελευταίους μήνες.

Άσπρα. Όλα άσπρα. Έτσι θα ζωγράφιζα την ελευθερία. Κάθε εικόνα πουλιού ελεύθερου που μπορεί φευγαλέα να μας περνάει από το μυαλό σε άσχετες στιγμές είναι άσπρο. Δεν βλέπουμε ποτέ καρακάξες και αετούς ή γεράκια στα όνειρά μας. Όλα άσπρα.

Ένας χιονάνθρωπος ήταν πάντα το απωθημένο μου. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου εγώ και το χιόνι δεν τα είχαμε καλά. Το απολάμβανα πάντα με μια παθητική στάση. Εγώ από μέσα με ένα καφέ, μια σοκολάτα, ένα ουίσκι και αυτό από έξω να μου φτιάχνει το κάδρο μου. Σκι και άλλα τέτοια αθλητικά φαινόμενα, από μακριά και πάλι. Τα θαύμαζα, τα παρακολουθούσα αλλά και αυτά από απόσταση ασφαλείας. Μα ένας χιονάνθρωπος θα μου πεις δεν είναι δύσκολος. Και όμως δύσκολος που φάνταζε γιατί η σκέψη της δημιουργίας μιας τέλειας σφαίρας δε δύο ή τρία μεγέθη που θα απαρτίζουν το σώμα του δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Όμως να’μαι τώρα μαμά με δύο παιδιά που τρέχουν, ξαπλώνουν, βουτάνε και ξαπλώνουν στο χιονισμένο τους στρώμα ξέροντας ότι πως ο χρόνος εδώ μετράει αντίστροφα και πως σύντομα θα ξαναβρεθούν πίσω εσώκλειστες και μόνη τους χαρά η επιστροφή στις φωτογραφίες που τους βγάζω. Και χιονάνθρωπο φτιάξαμε, και χιονοπόλεμο παίξαμε, και αγγελάκια με τα σώματά μας. Και γελάσαμε. Και αφήσαμε τις χιονονιφάδες να χορεύουν πάνω στα πρόσωπά μας.

«Μαμά τράβα φωτογραφίες», «μαμά εκείνο το τράβηξες» «μαμά και εδώ».

Μαθήματα σήμερα δεν υπάρχουν. Και όποιος μιλήσει για αυτά θα τον καταραστούμε για πάντα να μην δει ποτέ χιόνι ξανά. Κατάρα να μην βλέπεις χιόνι. Κατάρα να μην μπορείς να δεις έστω για λίγο αυτό το λευκό. Το λευκό της ελευθερίας. Της απόλυτης. Έστω για όσο διαρκέσει.

Σαν ευχή μοιάζει.
“If you go out when it’s snowing
and look up at the sky,
You’ll feel lots of icy kisses
As the snowflakes flutter by.” – Barbara Vance
Πέπη

 

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment