Μέχρι τον Ουρανό και πίσω – Μιλήσαμε με την Αλεξία Βερνίκου για το νέο της βιβλίο

0 Comments 🕔11:25, 19.Δεκ 2017

Μέχρι τον Ουρανό και πίσω, Εκδόσεις Ίκαρος
Μιλήσαμε με την Αλεξία Βερνίκου για το νέο της βιβλίο

Ένα νέο βιβλίο έρχεται να απαντήσει με γλυκό και ταυτόχρονα ειλικρινή τρόπο στα ερωτήματα που θέτουν τα παιδιά σε σχέση με το θάνατο και την απώλεια. «Μέχρι τον Ουρανό και πίσω», το βιβλίο που υπογράφει η Αλεξία Βερνίκου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, και ζωγραφίζει η Σοφία Τουλιάτου πολυβραβευμένη εικονογράφος από τις εκδόσεις Ίκαρος.

μέχρι τον ουρανό και πίσω

μέχρι τον ουρανό και πίσω

H απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου οδυνηρή. Πόσο μάλλον όταν αυτό το πρόσωπο είναι η γιαγιά που στα μάτια ενός παιδιού δεν είναι άλλο από το ίδιο το πρόσωπο της ανευ όρων αγάπης, πασπαλισμένης με τα χατίρια και την ικανοποίηση όλων των επιθυμιών. Είναι το πρόσωπο το φωτεινό, το χαμογελαστό, το έτοιμο για αγκαλιά, γεμάτο γλύκα και πολλά ναι.

Μία τρυφερή και συγκινητική ιστορία για την αγάπη και την απώλεια. Τα παιδιά αντιμετωπίζουν συχνά μεγάλα οικογενειακά και κοινωνικά θέματα που δεν είναι πάντα εύκολα να διαχειριστούν και να αντιμετωπίσουν συναισθηματικά, ειδικά όταν δεν είναι κατάλληλα προετοιμασμένα. Υπάρχουν απορίες, και ερωτήματα που δεν είναι πάντα εύκολο να εκφράσουν, να μοιραστούν ή να συζητήσουν – όπως άλλωστε ισχύει καμιά φορά και με τους ενήλικες.

Βρεθήκαμε και συνομιλήσαμε με την συγγραφέα Αλεξία Βερνίκου σχετικά με το βιβλίο αλλά και για αυτό ακριβώς το, φορτισμένο συγκινησιακά θέμα, του θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου.

μέχρι τον ουρανό και πίσω

Αλεξία, ένιωσες να υπάρχει ένα κενό στην ελληνική παιδική λογοτεχνία ή θέλησες να καταθέσεις μια προσωπική σου ιστορία/αγωνία μα αυτό το νέο βιβλίο;

Θα έλεγα ότι ήταν συνδυασμός και των δύο. Το προσωπικό κομμάτι έχει να κάνει με το ρόλο της γιαγιάς μου στη ζωή μου και την απώλεια που ένιωσα μετά το θάνατο της. Έχει επίσης να κάνει με τη σχέση που έχουν οι κόρες μου με τη δική τους γιαγιά, μια σχέση πολύ ξεχωριστή την οποία βιώνουν και βιώνω καθημερινά.

Το μη-προσωπικό κομμάτι, έχει να κάνει με το ρόλο μου ως ψυχολόγο. Τα παιδιά κάνουν πολλές ερωτήσεις σε σχέση με το θάνατο και οι γονείς συχνά δυσκολεύονται να απαντήσουν στις ερωτήσεις αυτές. Εκεί είναι που θεώρησα πως υπάρχει ένα «κενό». Στο πως απαντάμε, τι λέμε και πως μένουμε στο πραγματικό και όχι στο μεταφορικό.

Τελικά στα παιδιά πως πρέπει να μιλάμε για την απώλεια; Από την εμπειρία σου, τα παιδιά που έχουν ακούσει ιστορίες για την απώλεια αντιμετωπίζουν ένα πραγματικό περιστατικό θρήνου με μεγαλύτερη ψυχραιμία;

Η απώλεια και ο θάνατος είναι ένα θέμα δύσκολο τόσο για τα παιδιά όσο και για εμάς τους «μεγάλους». Επειδή οι απορίες είναι πολλές είναι σημαντικό να απαντάμε με ειλικρίνεια και αλήθειες, ανάλογα πάντα με την ηλικία και τη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Δε σημαίνει απαραίτητα πως ένα παιδί που έχει ακούσει ιστορίες για την απώλεια θα αντιμετωπίσει ένα πραγματικό γεγονός με μεγαλύτερη ψυχραιμία.

Θα μπορέσει όμως να κάνει συνδέσεις και να σκεφτεί πως «όπως και η Έλλη» για παράδειγμα στενοχωρήθηκε τότε που πέθανε η γιαγιά της, έτσι και εγώ τώρα λυπάμαι και κλαίω. Άρα δεν είμαι μόνος… Ας μη ξεχνάμε πως παραμύθια, ιστορίες και αφηγήσεις με θάνατο και απώλεια υπήρχαν πάντα, όπως αυτά της Χιονάτης και της Σταχτοπούτας.

Υπάρχουν διαφορετικές λέξεις ανάλογα με την ηλικία;

Η λέξη «πέθανε» είναι απαραίτητο να ειπωθεί σε κάθε ηλικία. Δεν «έφυγε», δε «πήγε ταξίδι» ούτε «κοιμήθηκε»… Όλα αυτά τα κάνουμε εμείς που ζούμε. Εάν χρησιμοποιήσουμε λοιπόν τις λέξεις αυτές για να περιγράψουμε το «πέθανε», τότε κάθε φορά που τα παιδιά μας βλέπουν να φεύγουμε ή να κοιμόμαστε θα έχουν την αγωνία για το αν θα ξυπνήσουμε, αν θα επιστρέψουμε ή αν δε θα μας ξαναδούν ποτέ όπως έγινε τότε με τη γιαγιά.

μέχρι τον ουρανό και πίσω

Η λέξη «πέθανε» είναι δύσκολή για εμάς τους ενήλικες διότι έχουμε βιώσει την απώλεια και γνωρίζουμε την οριστικότητά της. Για τα παιδιά είναι απλά ακόμα μια λέξη, που ενδεχομένως να την έχουν ξανακούσει στα παραμύθια.

Ήταν η πρώτη σου συγγραφική προσπάθεια. Πώς βίωσες αυτή την εμπειρία; Θα ήθελες να την επαναλάβεις;

Πολύ μου άρεσε και θα ήθελα να το επαναλάβω. Τόσο το γράψιμό όσο και η συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο και την εικονογράφο ήταν μια πολύ δημιουργική και ξεχωριστή εμπειρία. Πιο πολύ από όλα όμως μου αρέσει και απολαμβάνω τώρα τις αντιδράσεις και τις κριτικές. Ειδικά αυτές που έρχονται από παιδιά και τους γονείς τους. Μοιάζει να είναι ένα βιβλίο που συγκινεί, πιθανόν γιατί τελικά σα την Έλλη πολλά παιδιά έχουν αυτές τις μαγικές σχέσεις με τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους. Και μάλλον αρκετοί γονείς έχουν την αγωνία για το πόσο καιρό ακόμα θα τους έχουνε κοντά τους.

μέχρι τον ουρανό και πίσω

Μια ευχή για το 2018 που σε λίγο θα υποδεχτούμε;

Εδώ δε με βρείτε ιδιαίτερα δημιουργική… Θα ευχηθώ να είμαστε καλά, με υγεία και κέφι να απολαμβάνουμε την καθημερινότητα μας, τις οικογένειες μας και όλους όσους αγαπάμε.
Ας μιλήσουμε λοιπόν, ας μοιραστούμε και ας κλάψουμε για ότι χάθηκε ή μπορεί να χαθεί. Με ειλικρίνεια, ευθύτητα και θάρρος.

Μέχρι τον Ουρανό και πίσω
Συγγραφέας: Αλεξία Βερνίκου
Εικονογράφος: Σοφία Τουλιάτου
Εκδόσεις Ίκαρος

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment 

Your email address will not be published. Required fields are marked *