Αποχαιρετώντας το 2018 – Οι Ευχές των Ψηφιακών μου φίλων Vol. 2

0 Comments 🕔09:10, 31.Δεκ 2018

Ημέρες γιορτινές. Ημέρες οικογενειακής ευτυχίας και αναδόμησης. Ημέρες απολογισμού για τη χρονιά που αποχαιρετάμε αλλά και ημέρες υποσχέσεων και ευχών πρωτίστως για Υγεία, και ευημερία. Προσωπικά, εύχομαι να βρούμε όλοι λίγο περισσότερο χρόνο να διαβάσουμε πολλά βιβλία, να φιλήσουμε αυτόν/ή που μας βρίσκει υπέροχες/ους, να αγκαλιάσουμε με θέρμη και να κλείσουμε το μάτι συνωμοτικά σε έναν φίλο που έχουμε γελάσει πολύ μαζί του, να τραγουδήσουμε τους στίχους ενός αγαπημένου τραγουδιού δυνατά, να χορέψουμε σαν παιδιά, να ανακαλύψουμε ένα αγαπημένο νέο μέρος για πρωινό τις Κυριακές, να απολαύσουμε περισσότερους από έναν καφέ, να μαγειρέψουμε για αγαπημένους φίλους ένα δύσκολο σουρεαλιστικό πιάτο ανακαλύπτοντας ένα νέο πολιτισμό, να απολαύσουμε τα ποπ κορν μας βλέποντας μια συναρπαστική ταινία, να κάνουμε εκείνο το ταξίδι που έχουμε αφήσει στη μέση με μία πινέζα στο χάρτη, να ανακαλύψουμε ένα ακόμα υπέροχο στοιχείο του χαρακτήρα μας και να μας αγαπήσουμε λίγο περισσότερο.

Και πάνω από όλα μας εύχομαι, έστω και για μία μικρή στιγμούλα να εκπλήξουμε τον εαυτό μας και να του κλείσουμε πονηρά το μάτι.

Λίγο πριν αποχαιρετήσουμε το 2018, κάλεσα ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΟΝΟ αγαπημένους μου φίλους να ευχηθούν για την επόμενη χρονιά που έρχεται, συνεχίζοντας μια παράδοσης που ξεκίνησα εδώ σε αυτό το blog πριν μερικά χρόνια.

Η επιλογή έγινε μετά από σκέψη γιατί κάθε ένας από αυτούς την χρονιά που αποχαιρετούμε, μέσα στο δικό μου μυαλό άφησε ένα μικρό σημάδι.  Σε αυτό το άρθρο 4 υπέροχες Κυρίες που δέχτηκαν αυτή την πρόσκληση και τις ευχαριστώ. Σε προηγούμενο άρθρο μπορείς να διαβάσεις τις προηγούμενες 3 Κυρίες.

Μάχη Χριστοφορίδου – Humanstories.gr

Η Μάχη Χριστοφορίδου έχει αγκαλιάσει την ιδέα ιδέα του Αντώνη Ρεπανά και του Στέλιου Μοσχούλα για τη δημιουργία του Humanstories.gr που στόχο έχει να προβάλει και να αναδείξει επιστήμονες που είναι κορυφαίοι στο είδος τους, απλούς επαγγελματίες που διακρίνονται στον τομέα τους, άνδρες και γυναίκες που πάλεψαν σκληρά στη ζωή τους κι αφού πέρασαν δεκάδες σκοπέλους βρήκαν τη δικιά τους Ιθάκη, Ομογενείς που ξενιτεύτηκαν, μεγαλουργούν στο εξωτερικό και δεν ξεχνούν ποτέ την πατρίδα Ελλάδα, παππούδες και γιαγιάδες των ακριτικών νησιών, αθλητές που ξέφυγαν από τα στενά όρια ενός αγωνιστικού χώρου κι άνοιξαν τα «φτερά» τους για άλλα ενδιαφέροντα. Υπερήφανη για αυτό το «παιδί» της, εύχομαι δύναμη για να έχει συνέχεια σε αυτό το υπέροχο έργο της.

Στο Human Stories μαθαίνουμε τις ξεχωριστές ανθρώπινες ιστορίες που δε γνωρίζαμε. Υπάρχει κάποια που θα ξεχώριζες για το σθένος και την ανθρωπιά της τη χρονιά που μας πέρασε;

Πολύ δύσκολο, να επιλέξεις μία ξεχωριστή ιστορία. Όλες ή τουλάχιστον οι περισσότερες είναι ιδιαίτερες. Είναι Ξεχωριστές. Όπως ξεχωριστός είναι και ο κάθε άνθρωπος. Έτσι λοιπόν θα αναφερθώ στις ιστορίες που αφορούν το Αιγαίο. Αγαπώ το Αιγαίο και με αγγίζουν οι ιστορίες των μικρών νησιών. Θα σταθώ ανάμεσα σε δύο ιστορίες. Στη «Δασκάλα και μαθητής σε μια ιδιαίτερης αξίας παρέλαση στους Αρκιούς» και στο «Το δικαίωμα της επιλογής». Η πρώτη ιστορία αναφέρεται στους αγαπημένους μου φίλους στους Αρκιούς. Τη δασκάλα, Μαρία και στο μαθητή της, Χρήστο. Το μοναδικό μαθητή του νησιού. Με καθημερινό αγώνα, δασκάλα και μαθητής, διεκδικούν όλα αυτά που σε εμάς φαίνονται δεδομένα. Το κείμενο αναφέρεται στην παρέλαση για την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα και στην αξία που έχει για τους κατοίκους του μικρού νησιού. Τη μοναχικότητα. Την απουσία του κράτους…

Η δεύτερη ιστορία, αναφέρεται στην προσωπική ιστορία του Λευτέρη Πιζάνια, ο Λευτέρης, είναι Καλύμνιος. Σπούδασε ξυλογλυπτική, αλλά τώρα αρμενίζει τις θάλασσες για να ζήσει την οικογένεια του. Ο Λευτέρης επιθυμεί να επιστρέψουν με την οικογένεια του στην Ψέριμο, τον τόπο καταγωγής της συζύγου του. Να ανοίξει το σχολείο, να ασχοληθεί με το επάγγελμα που σπούδασε και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους στην Ψέριμο. Και οι δύο ιστορίες μιλούν για το δικαίωμα της επιλογής. Είναι δικαίωμα των ανθρώπων να επιλέξουν τον τόπο που θέλουν να ζήσουν και η υποχρέωση του κράτους να τους στηρίξει. Δε θα κρύψω ότι θυμώνω και πολλές φορές βάζω τα κλάματα. «Αλλά τη λύση πρέπει να τη δώσουμε μόνοι μας», μου είχε πει κάποτε η Σεβαστή από την Τέλενδο. Να προσπαθούμε καθημερινά. Να μη τα παρατάμε. Να κοιτάμε το στόχο μας. Ο δρόμος είναι δύσκολος. Αλλά η Μαρία και ο Χρήστος δίνουν σε όλους εμάς θάρρος και ελπίδα. Κατάφεραν προβάλλοντας καθημερινά το νησί και σχολείο τους, να διεκδικούν τα αυτονόητα. Φέτος ο Χρήστος ξεκίνησε μέσω skype Αγγλικά. Με τη βοήθεια της Άννας Καρανικόλα από τη Λέρο. Έγιναν αγαπητοί στους απλούς ανθρώπους διότι πολύ απλά, τώρα γνωρίζουν την ιστορία τους.

Έχεις μία έντονη παιδική Χριστουγεννιάτικη ανάμνηση που την κρατάς ζεστά κρυμμένη και δεν θα ήθελες ποτέ να ξεθωριάσει;

Η αλήθεια είναι ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι η αγαπημένη μου γιορτή. Προτιμώ το Πάσχα. Το θεωρώ πιο αληθινό. Πιο ελληνικό. Τα Χριστούγεννα κρύβονται πίσω από τη «βιτρίνα». Τα στολίδια. Τα φωτάκια. Χάνουν αυτό που πραγματικά είναι. Γιορτή ταπείνωσης. Ίσως γιατί, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που γιορτάζουν όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη. Ινδοί, Σύριοι, Κινέζοι…είτε πιστεύουν σε κάτι είτε όχι. Είναι λίγο σκηνοθετημένη γιορτή.
Δυστυχώς, θα σας απογοήτευσα. Διότι δεν έχω κάποια έντονη παιδική Χριστουγεννιάτική ανάμνηση. Τα Χριστούγεννα μέχρι σήμερα είναι ένα πλούσιο οικογενειακό τραπέζι. Γιορτάζει άλλωστε και ο πατέρας μου, οπότε είναι μια ακόμη ευκαιρία για ένα πλούσιο γαστρονομικό ταξίδι. Απλά και ταπεινά.

Αν μπορούσες να κρατήσεις ένα και μόνο βιβλίο μέσα σε ένα μπαούλο για την ανθρωπότητα, ποιο θα ήταν;

Μπαούλο, ανθρωπότητα. Δύσκολο να κρίνω ανάμεσα σε τόσα βιβλία που υπάρχουν και άλλα τόσα που θα «γεννηθούν». Πιο βιβλίο θα κρατούσα για την ανθρωπότητα; Θα κρατούσα αυτό που άντεξε στο χρόνο. Την «Οδύσσεια» του Ομήρου. Για να μας θυμίζει πάντα το ταξίδι μας, μέχρι να βρούμε την προσωπική μας Ιθάκη.

Ποιες οι EY ΠΟ και ΛΥ ΠΟ στιγμές σου για το 2018; 

Η πιο ευτυχισμένη στιγμή για το 2018 ήταν όταν ως Humanstories.gr λάβαμε απάντηση από την Aegean airlines για το αίτημα μας, έτσι ώστε, η δασκάλα από τους Αρκιούς και ο μικρός της μαθητής να πραγματοποιήσουν το ταξίδι τους στη Θεσσαλονίκη. Το ταξίδι αυτό, για το οποίο κάναμε μια μικρή καμπάνια από την ιστοσελίδα μας και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης που διατηρούμε. Βρήκαμε και την στήριξη του Συνδέσμου Ξεναγών Βορείου Ελλάδος και της Έφης Καλαμπουκίδου, προέδρου του Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σωματείων Ξεναγών (FEG). Πραγματικά, τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για την άμεση ανταπόκριση τους. Η πιο λυπημένη στιγμή, είναι η στιγμές που δε θέλω να θυμάμαι. Όταν απογοητεύομαι και τα βάζω με τον εαυτό μου.

Ποια είναι η ευχή σου για το 2019;

Αυτή που κάνω πάντα. Είναι η ίδια ευχή. Να αναζητούμε τον Άνθρωπο όπου κι αν βρίσκεται. H Απάντηση σε όλα είναι ο Άνθρωπος. Ας τον αναζητήσουμε. Ας τον στηρίξουμε. Ο φίλος, Δημήτρης Σαββίδης ιδρυτής του «δες το θετικά», μου είπε πρόσφατα όταν ρωτήθηκε πιο είναι το όνειρο του. Μου είπε: «Θέλει να δει μια Ελλάδα που συνεργάζεται και εστιάζει στα θετικά. Σε όσα την ενώνουν, σε όσα μπορεί να καταφέρει, σε όσα θέλει να αφήσει στην επόμενη γενιά σαν κληρονομιά». Ας δημιουργήσουμε «ευγενικά πρότυπα» για τα παιδιά μας. Το 2019 να δημιουργήσουμε πρότυπα απλών ανθρώπων, που αγωνίζονται καθημερινά για να φτάσουν τους στόχους τους. Μικρούς ή μεγάλους. Και όπως λέει και ο Σεφέρης – «Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται. Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε”.

Πελιώ Παπαδιά – FreePress talcmag

H Πελιώ Παπαδιά είναι δημοσιογράφος και γράφει στο πρώτο free press περιοδικό με αποκλειστικό περιεχόμενο τα παιδιά και την οικογένεια το talcmag.gr. Ανακαλύπτει και σου προτείνει βιβλία, μιλάει με συγγραφείς και ηθοποιούς, παρακολουθεί ταινίες, όπερα και θέατρο, αλλά κυρίως διαβάζει, διαβάζει πολύ.

Ξέρω πόσο πολύ αγαπάς τα βιβλία. Διαβάζεις πάντα στα παιδιά σου βιβλία ή επινοείς και τις δικές σου ιστορίες;

Δυστυχώς, όσες χιλιάδες σελίδες κι αν έχω διαβάσει στα σχεδόν σαράντα μου, δεν έχω καταφέρει ποτέ να αφηγηθώ μια δικιά μου ιστορία της προκοπής. Πότε δεν ήμουν η μαμά που έφτιαχνε παραμύθια… Νομίζω πως αυτό συμβαίνει ελλείψει χρόνου και καθαρού μυαλού τις ώρες εκτός δουλειάς, που δεν είναι πολλές. Αν κάποτε κερδίσω το ΤΖΟΚΕΡ και δεν χρειάζεται πλέον να εργάζομαι για να βιοπορίζομαι ίσως να αφιερωθώ στη συγγραφή ιστοριών για παιδιά και όχι μόνο, αφήνοντας τη φαντασία μου να δουλέψει χωρίς χαλινάρια.
Προς το παρόν, διαβάζω στα παιδιά. Κάθε μέρα. Αν και πλέον ο γιος μου και η κόρη μου έχουν μεγαλώσει και διαβάζουν πάρα πολύ κυρίως μόνοι τους, σχεδόν κάθε βράδυ – πριν κλειστούν στα δωμάτιά τους- κάνουν μια στάση στο μεγάλο κρεβάτι για να τους διαβάσω και εγώ κάτι. Αυτό το κάτι μπορεί να είναι ένα παραμύθι (ποτέ δεν είσαι πολύ μεγάλος για ένα καλό παραμύθι), ένα παιδικό βιβλίο, ένα απόσπασμα από μυθιστόρημα, παιδικό ή ενηλίκων, ένα ποίημα, μυθολογία, ιστορία, ακόμα και ένα άρθρο από εφημερίδα ή περιοδικό…

Συχνά, πλέον, βρίσκουμε αναγνωστικές αφορμές με βάση την επικαιρότητα. Είμαι φαν του «Σαν σήμερα», αναζητώ τι έγινε την κάθε μέρα στο παρελθόν (ποιος συγγραφέας γεννήθηκε ή πέθανε, ποιο βιβλίο πρωτοεκδόθηκε, ιστορικά γεγονότα κ.λ.π) και σκαλίζω τις βιβλιοθήκες μας και βρίσκω σχετικά βιβλία και τα ξεφυλλίζουμε ή τα διαβάζουμε παρέα!

Θυμάσαι μία ιστορία που πάντα φέρνεις στο μυαλό σου αυτές τις γλυκές Χριστουγεννιάτικες ημέρες;

Η ιστορία που έχω στο μυαλό μου κάθε Χριστούγεννα είναι η… Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, το “A Christmas Carol”, του Ντίκενς. Το είχα διαβάσει μικρή, πρώτα σε κλασικό εικονογραφημένο, έπειτα σε παιδική έκδοση, ύστερα το πλήρες κείμενο σε ελληνικά και αγγλικά. Πραγματικά με άγγιξε από την πρώτη φράση. Κάθε Χριστούγεννα επιστρέφω σε αυτή, χωρίς ποτέ μα ποτέ να τη βαριέμαι.

Όταν ήσουν μικρή σου είχε περάσει ποτέ η ιδέα από το μυαλό να περιμένεις ένα βράδυ στο τζάκι να δεις τον Αϊ Βασίλη;

Μικρή, όταν ακόμα πίστευα στον Άγιο Βασίλη, κοιμόμουν νωρίς. 7-8 ήμουν στο κρεβάτι, ακόμα και σε γιορτές και αργίες. Και έβρισκα τα δώρα μπροστά στο τζάκι το πρωί. Άλλωστε, νόμιζα ότι πρέπει να κοιμάται το παιδί για να έρθει ο Άγιος. Θυμάμαι, όμως, μια Πρωτοχρονιά, του 1983, όπως έμαθα εκ των υστέρων, που κάπως ξύπνησα, κατέβηκα τη σκάλα ημικοιμισμένη και είδα στην τραπεζαρία να παίζουν χαρτιά πολλά μέλη της οικογενείας. Τα έχασα! Ρώτησα «Μαμά, ήρθε ο Αϊ Βασίλης; Γιατί είναι εδώ η θεία Ελένη και η θεία Γεωργία; Τι γίνεται;». Όλοι χαμογέλασαν! Η μαμά με ανέβασε πάλι στο δωμάτιο, λέγοντάς μου πως δεν ήρθε ακόμα. Εμ πώς να έρθει, απάντησα, αφού κάνετε τόση φασαρία… Με ξυπνήσατε!

Ποιες οι EY ΠΟ και ΛΥ ΠΟ στιγμές σου για το 2018;

ΛΥ ΠΟ για μένα είναι τα θέματα υγείας. Έτσι και το 2018 είχε τις στενοχώριες του, όχι όμως, ευτυχώς, πολλές. ΛΥ ΠΟ είναι και το άγχος. Και δυστυχώς έχω περισσότερο από όσο θα έπρεπε.
ΕΥ ΠΟ τώρα… Το ότι προχωράμε όμορφα σαν οικογένεια με αγάπη, οι ημέρες των διακοπών στο εξοχικό μας, το ησυχαστήριό μου Πάσχα και καλοκαίρι, όπου κολυμπάω 5-6 ώρες την ημέρα και διαβάζω άλλες τόσες μέσα στο πράσινο και καθαρίζω το μυαλό μου, αρκετά βιβλία που με άγγιξαν και ένα δώρο στον εαυτό μου, η επιστροφή μου στα θρανία μετά από αρκετά χρόνια, ως διδασκόμενης και ουχί ως διδάσκουσας, για ένα διετές σεμινάριο διόρθωσης και επιμέλειας κειμένων, που επιθυμούσα να κάνω εδώ και πολύ καιρό.

Τι εύχεσαι για το 2019;

Κοινοτοπία, αλλά ουσία. Καταρχάς εύχομαι υγεία. Μεγάλωσα με έναν μπαμπά χρόνια ασθενή, γεγονός ιδιαίτερα δύσκολο για ένα παιδί και δη μοναχοπαίδι, και πραγματικά όταν το λέω το εννοώ. Αν υπάρχει υγεία, όλα τα άλλα έρχονται. Από κει και πέρα, εύχομαι να κοντρολάρω καλύτερα το άγχος μου, να καταφέρω να αντεπεξέλθω στις ψυχολογικές ανάγκες των παιδιών μου που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο δύσκολο και απαιτητικό, να συνεχίζω να αγαπώ τη δουλειά μου, να συνεχίζω να χαίρομαι με τα απλά, καθημερινά πράγματα και οκ, υλιστικό, αλλά το εύχομαι, να κερδίσω το ΤΖΟΚΕΡ. Για να γράψω επιτέλους βιβλία, όπως προείπαμε! Καλή χρονιά!

Τζούλια Διαμαντοπούλου – Μικρό Εθνικό Θέατρο

Η Τζούλια Διαμαντοπούλου είναι πολλά πράγματα, φοράει «πολλά καπέλα» όπως συνηθίζω να λέω. Με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων και Marketing στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και Marketing, πέρασε στο χώρο της διαφήμισης ως κειμενογράφος, άφησε το χώρο αλλά διοχέτευσε τη δημιουργία της στην υποκριτική, συχνά αρθρογραφεί, μεταφράζει και είναι συνεργάτης στο Μικρό Εθνικό, την ανανεωμένη παιδική και εφηβική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Έχεις μία έντονη παιδική Χριστουγεννιάτικη ανάμνηση που την κρατάς ζεστά κρυμμένη και δεν θα ήθελες ποτέ να ξεθωριάσει;

Πορτοκαλόφλουδες στο τζάκι, κάποιο σπίτι σε κάποιο χωριό, οι μεγάλοι να παίζουν επιτραπέζια μέχρι τα ξημερώματα κι εγώ χουχουλιασμένη στον καναπέ, με τα φωτάκια του δέντρου να αναβοσβήνουν.

Θυμάσαι το πιο αληθινό δώρο που σου έχει φέρει ποτέ ο Άη Βασίλης; Tο καλύτερο δώρο του;

Χριστούγεννα με όλη την παρέα στο Πολύδροσο, τσουβαλοδρομίες στο χιόνι για το έπαθλο της βασιλόπιτας, γέλια μέχρι δακρύων, το δώρο ν’ ανταμώνουμε από τις 4 μεριές του κόσμου, το δώρο της φιλίας, της οικογένειας των παιδικών φίλων..

Αν μπορούσες να κρατήσεις ένα και μόνο βιβλίο μέσα σε ένα μπαούλο για την ανθρωπότητα, ποιο θα ήταν;

Νομίζω την Οδύσσεια, το παραμύθι της παιδικής ηλικίας του ανθρώπινου πολιτισμού

Ποιες οι EY ΠΟ και ΛΥ ΠΟ στιγμές σου για το 2018;

ΕΥΠΟ: οι παραστάσεις μας με το «Ταξίδι»/ η κυκλοφορία του cd της παράστασης Πριγκιπας και φτωχός/ κάποιο απροσδιόριστο Σαββατιάτικο πρωινό με τα 2 παιδάκια στο κρεβάτι, να τσακώνονται, να κάνουν αγκαλιές, να μας τραβάνε τα μαλλιά, να πέφτουν κάτω, να ξανασκαρφαλώνουν, να ρίχνουν γάλα στο μαξιλάρι μας ΛΥΠΟ: Τα ράμματα του Ορέστη, κατακαλόκαιρο, κατακούτελα, καταστροφή..

Ποια είναι η ευχή σου για το 2019;

Ένα θαύμα για τον καθένα

Μάγδα Ζήνδρου – Blog Κάθε Μέρα γονείς

Η Μάγζα Ζήνδρου είναι το πρόσωπο πίσω από το Blog Κάθε Μέρα γονείς. Κατάγεται από τα όμορφα Ιωάννινα, με σπουδές δημοσιογραφίας και επικοινωνίας στο Λονδίνο ενώ τα τελευταία χρόνια αποσχολείται κυρίως στον χώρο του Πολιτισμού, και στις Δημόσιες Σχέσεις.
Το «Κάθε μέρα γονείς» είναι ένα family lifestyle blog με βασικά θέματα το θέατρο, τα βιβλία, το κινηματογράφος, τις εκδρομές, και γενικότερα προτάσεις για ευχάριστες οικογενειακές στιγμές Δεν λείπουν φυσικά οι αναρτήσεις για τον γονεϊκό ρόλο, και την εκπαίδευση των παιδιών, πάντα με γνώμονα την αποδοχή και την ενσυναίσθηση.

Έχεις μία έντονη παιδική Χριστουγεννιάτικη ανάμνηση που την κρατάς ζεστά κρυμμένη και δεν θα ήθελες ποτέ να ξεθωριάσει;

Πριν από 25 χρόνια πέθανε ο πατέρας μου, ενώ ήταν μόλις 46 χρονών. 17 Δεκεμβρίου… Μετά από όλη την δυσάρεστη διαδικασία μιας κηδείας βρεθήκαμε σε ένα σπίτι που είχε ανάγκη από ζωή. Εμείς μικρά παιδιά, εγώ 15 χρονών, θέλαμε να ανοίξουμε τηλεόραση, να ακούσουμε μουσική, να παίξουμε, να βγούμε βόλτα, να ανάψουμε τα φωτάκια του δέντρου. Τίποτα από αυτά δεν είναι αποδεκτό όταν πενθείς. Κι όμως η μαμά τα έκανε όλα αυτά για εμάς. Γιορτάσαμε Χριστούγεννα και δεν σταμάτησε να μας λέει πως αυτές τις μέρες πρέπει να βρίσκεσαι με την οικογένειά σου, να είσαι καλά και να γελάς, ότι κι αν έχει συμβεί.

Θυμάσαι το πιο αληθινό δώρο που σου έχει φέρει ποτέ ο Άη Βασίλης; Tο καλύτερο δώρο του;

Το καλύτερο δώρο του ήταν μια κούκλα που μιλούσε. Παλιό μοντέλο φυσικά, από αυτά που έβαζες ένα πλαστικό δισκάκι σε μια υποδοχή στην πλάτη της. Και η κούκλα μιλούσε, έκλαιγε, γελούσε. Ήταν σαν μωρό και ξύπνησα ένα πρωί και την βρήκα δίπλα στο μαξιλάρι μου. Εκεί μας άφηνε τα δώρα ο Άγιος Βασίλης, για να είναι το πρώτο πράγμα που θα αντικρίσουμε με το που θα ανοίγαμε τα μάτια μας.

Αν μπορούσες να κρατήσεις ένα και μόνο βιβλίο μέσα σε ένα μπαούλο για την ανθρωπότητα, ποιο θα ήταν;

Χμμμ, δύσκολο… Προ παιδιών θα έλεγα «Η φάρμα των ζώων» του Τζωρτζ Όργουελ. Μετά τα παιδιά θα διάλεγα τον «Ραφτάκο των λέξεων».

Ποιες οι EY ΠΟ και ΛΥ ΠΟ στιγμές σου για το 2018;

Η πιο ευτυχισμένη στιγμή, ήταν όταν αποφάσισα πως τα όνειρα τα κυνηγάς, υπομένεις τα δύσκολα, στέκεσαι με το κεφάλι ψηλά, προσπαθείς και θα τα καταφέρεις. Η πιο λυπημένη, όταν είδα το βλέμμα των παιδιών μου μετά τη διάρρηξη του σπιτιού μας στο χωριό.

Ποια είναι η ευχή σου για το 2019;

Μπορεί να ακουστεί κοινό, κλισέ, βαρετό, αλλά δεν μπορώ να ευχηθώ τίποτε περισσότερο από το να είμαστε καλά και να σεβόμαστε τον εαυτό μας.

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment 

Your email address will not be published. Required fields are marked *