Πριν από περίπου 10 χρόνια τα μαλλιά μου ήταν μονίμως κοντά. Λούσιμο, μπόλικη δόση ζελέ και είμαστε έτοιμοι. Άνετο, ξεκούραστο και πάντα κολακευτικό έιτε φορούσα αθλητικά είτε ταγιεράκια αηδιαστικά είτε πιο casual ρούχα. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, κάπου εκεί στο 2007 αποφάσισα να γίνω Jennifer Aniston, με μαλλί μακρύ, πάντα ξανθό αλλά εκτός από τις εξαιρετικές περιστάσεις όπως παραμονή γάμου μου που επισκέφτηκα κοντινό κομμωτήριο αγνώστων λοιπών στοιχείων και το ίσιωσα, ξέρεις τώρα πρόκα, συνήθως κυκλοφορούσα με ένα κότσο άτσαλο με λαστιχάκι αγορασμένο από περίπτερο στην καλύτερη περίπτωση. Αυτό ήταν για μένα άνετο και βολικό. Επιπλέον δεν χρειαζόμουν και ζελέ, απλά είχε προστεθεί στο καλάθι της νοικοκυράς μου κάποιο μαλακτικό που επιλεγόταν κυρίως βάσει των προσφορών που υπήρχαν – κανένα άλλο κριτήριο. Επίσης αλλαγή παρατηρήθηκε μετά τη γέννηση της Αλίκης και μόνο με αφορμή τη βάφτισή της που επέστρεψα για λίγο στο κοντό μου το μαλλί, με αλλαγή του χρωματικού τόνου γιατί η βαφή έπρεπε να είναι φυτική – περίοδος θηλασμού βλέπεις.

  via Στη συνέχεια ακολουθήσαμε το ίδιο μοτίβο. Μακρύ μαλλί, χωρίς χαρακτήρα, άποψη και σχήμα, συήθως με κότσο άντε κανά κοτσίδάκι διπλό για το χαβαλέ και σπάνια περιποιημένο. Τα κομμωτήρια αν και με χαλαρώνουν γιατί μπορώ επιτέλους να βγάλω από μέσα μου εκείνη τη μικρή κουτσομπόλα που νοιάζεται για το αν η τάδε celebrity έβαψε νύχι, ή αν ο δείνα “αδειοκέφαλος” τα έσπασε το Σάββατο στο Ρέμο, ρουφώντας όλα αυτά τα περιοδικά του “πατώματος” και του “ελέους”, γενικά με αφήνουν αδιάφορη, με εκνευρίζουν όχι μόνο γιατί συνήθως σου χρεώνουν όσα τους λείπουν δίχως να βασίζονται σε κάποιο τιμοκατάλογο, αλλά και γιατί συνήθως συναντάς κυρίες που μεταξύ νυχιού, σεσουάρ και ντεκαπάζ θα βγάλουν όλη τη χόλη τους για την κοινωνία, τη γειτόνισα και τον κολλητό τους. Επιλέγω λοιπόν λύσεις σπιτικές όπως αγοράζω βαφή, το νούμερο επιλέγεται κατά προσέγγιση – ρωτώντας πας στην πόλη- και βάφω με τη βοήθεια φίλων αλλά κυρίως του μπαμπά μας σε τακτά χρονικά διαστήματα το μαλλάκι. Έλα όμως που τον τελευταίο καιρό το μαλλάκι είχε αρχίσει να θυμίζει λίγο Νέμο – ξέρεις τώρα τα ψάρια κλόουν. Λίγο ξανθό από εδώ, λίγο καφετί από εκεί, λίγο γκριζουλί παραπέρα και η τραγωδία συνεχίζεται σε πολλά επεισόδια. Ναι είχε έρθει η ώρα να κάνω κάτι για αυτό. Να ξεκινήσω από κάπου μήπως και ….πάω τελικά και γυμναστήριο.  

via

Αφιέρωσα λίγο χρόνο στο Pinterest βρήκα αγαπημένο hair look, αποθήκευσα στο κινητό και έκλεισα ραντεβού στον κομμωτή μου – ακούγεται λίγο ο θαμώνας του σπιτού μου και το φιλαράκι μου αλλά μόλις πριν απο λίγο σας περιέγραψα ότι δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Και μετά από κανά τρίωρο VOILA! Νέο μαλλί, κοντό με αρκετές μύτες, λίγο σπαστό στις άκρες και με ομοιόμορφο χρώμα. Έφυγα ενθουσιασμένη, ήθελα να χορέψω στο δρόμο αλλά η βροχή με οδηγούσε στην συγχρονισμένη κολύμβηση, μπήκα στο μετρό και ξανακοιτάχτηκα στο παράθυρο. Ναι ήμουν μία άλλη. Λίγο πιο σοβαρή, λίγο πιο μεγάλη, λίγο πιο “μαμά”. Δεν ήμουν σίγουρη καθόλου. Μπήκα στο αυτοκίνητο και πριν ακόμα ξεκινήσω με φωτογράφησα και έστειλατη φωτό μου στο μπαμπά μας με τίτλο: “This is how I look” περιμένοντας εν αγωνίως την ετυμηγορία. Είχα άγχος – θα του άρεσε, θα του θύμιζε κάτι από εκείνα τα χρόνια, θα μου έκλεινε το μάτι; Mετά από λίγα λεπτά ήρθε η απάντηση:

You Look Happy

xxx

Καμιά φορά "κονταίνει" και η αυτοπεποίθηση Τι θα κάνετε το ΣΚ; Μερικές ιδέες H ζωή μου μια βόλτα Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια.