Ήταν μία επίσκεψη που κάθε εβδομάδα ανυπομονούμε να έχουμε. Εκείνη της αγαπημένης μας θείας με τα πολλά της ταλέντα, με την περίσσια υπομονή και την απεριόριστη αγάπη για εκείνες. Κάθε φορά η επίσκεψη αυτή δεν έχει στόχο, δεν έχει πλάνο, δεν έχει κανένα απολύτως πρόγραμμα. Εκτός από το σημερινό απόγευμα που υπήρχε σχέδιο: το κούρεμα των κοριτσιών ή καλύτερα το κούρεμα της Αλίκης. Τα γεμάτα μπούκλες μαλλιά της και το μεγάλο μήκος είναι δύσκολος και επώδυνος συνδυασμός. Έτσι ψαλίδια και πάμε. Όλοι σύμφωνοι, όλοι γνώστες και κυρίως εκείνη, αφού είχε ρωτηθεί, είχε με ενθουσιασμό δηλώσει ναι και μάλιστα ήθελε ως κλασικός ταύρος να κρατήσει και ενθύμιο λίγα από τα μακριά μαλλιά της.

Τρίχες από εδώ, λίγες μπούκλες από εκεί και σιγά σιγά ο μικρός χαριτωμένος της σβέρκος έιχε αρχίσει να εμφανίζεται όλο χαρά. Μόνο που δεν ήξερε το τι θα επακολουθούσε. Γιατί μόλις κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, ξεκίνησε το δράμα. Δάκρυα σπαρακτικά κυλούσαν στα μάγουλά της και τον πόνο, ακολουθούσε ο θυμός. Δεν ήξερα πώς να την συνεφέρω. Φωνές, εκρήξεις και χτυπήματα της πόρτας που τα συνόδευαν εκφράσεις όπως πως θα κυκλοφορήσω αύριο στο σχολείο, πως είμαι έτσι, πως με έχετε κάνει, τα μαλλιά μου είναι απαίσια. Μάταια προσπαθούσα να την πλησιάσω.

Ξάπλωσα δίπλα της και την αγκάλιασα και προσπαθούσα να σκεφτώ τον τρόπο. Το δρόμο για να κατανοήσει, το δρόμο για να καταλάβει, όχι να σταματήσω το θυμό της αλλά να της δείξω την ομορφιά της που υπάρχει παντού ακόμα και αν λείπουν μερικά εκατοστά από τα μαλλιά της. Της ζήτησα να κλείσει να μάτια της, αφού πρώτα της είπα να πάρει μερικές βαθιές ανάσες, και να σκεφτεί τα τρία πράγματα που βλέπει όταν κλείνει τα μάτια της και νιώθει ευτυχία.

– Εσείς, οι φίλοι μου, οι αγκαλιές σου και τα φιλιά σου
– Τέλεια αγάπη. Σε αυτά τα πράγματα που μου ανέφερες υπάρχουν πουθενά τα μαλλιά σου;
– Όχι δεν υπάρχουν. Αχ μαμά καταλαβαίνω και ξέρω τι θέλεις να μου πεις. Ξέρω ότι η ομορφιά και η ευτυχία δε βρίσκονται στην εξωτερική εμφάνιση αλλά εξακολουθώ να μην νιώθω όμορφα με τον εαυτό μου. Νιώθω διαφορετική.
– Ναι δε βρίσκονται παρόλα αυτά είσαι πανέμορφη, με μακριά ή κοντά μαλλιά

Και έτσι είναι. Καμιά φορά μπορεί να κοντύνει και η αυτοπεποίθηση. Γιατί για να πιστεύεις στον εαυτό σου πρέπει να είσαι ο εαυτός σου. Και για εκείνη αυτό ήταν έκφραση του τα είναι ο εαυτός της. Να που τελικά μπορεί να γίνει “κούρεμα” και σε άλλα περιουσιακά μας στοιχεία, εκείνα τα άυλα που δεν μετριούνται με αριθμούς και χαρτοφυλάκια αλλά με δύναμη, θάρρος και αυτοπεποίθηση.

Ξέρω ότι αύριο θα ξημερώσει μία καλύτερη ημέρα για εκείνη – ή τουλάχιστον το εύχομαι. Γιατί μπορεί να μιλάμε για τρίχες αλλά είναι αυτές οι στιγμές που η ανάμνησή τους μπορεί να μας καθορίσει και ως ανθρώπους. Είμαι ευτυχισμένη που μπορεί να εκφράσει τον πόνο και το θυμό της αλλά ταυτόχρονα να αναγνωρίζει πως πρόκειται για μία στιγμή άνευ μεγάλης σημασίας για τη ζωή της.

– Καληνύχτα αγάπη μου. ΕΥ ΠΟ ή ΛΥΠΟ
– Καληνύχτα μαμά. Και ΕΥ ΠΟ και ΛΥ ΠΟ

Περί τρίχας διάλογοι... Τι θα κάνετε το ΣΚ; Μερικές ιδέες H ζωή μου μια βόλτα Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια.