Ένας από τους πολλούς λόγους που παρακαλάω να μην αλλάξει το σκηνικό του καιρού είναι γιατί δεν θέλω με τίποτα να χάσω την πρωινή μου βόλτα στο σχολείο με την Αλίκη. Είναι η πρώτη φορά που μας δίνεται αυτή η δυνατότητα καθώς το σχολείο της πλέον είναι σε απόσταση 10 λεπτών από το νέο μας σπίτι.  Φυσικά αυτή την απόσταση με την Αλίκη, την «Αστέρω» όπως τη φωνάζουμε χαριτολογώντας με τις φίλες μου γιατί μονίμως χαζεύει λες και ζει μέσα σε ένα παράλληλο σύμπαν, την κάνουμε σε περίπου μισή ώρα.

Τι απόλαυση πρωινή –  να έχεις την 4χρονη κόρη σου και να περπατάς στο δρόμο, κάνοντας το πρωινό σας κους κους, συζητώντας για ότι εκείνη τη στιγμή βλέπουμε και μας κάνει εντύπωση: σκουπίδια, αυτοκίνητα να τρέχουν, μαμάδες να πηγαίνουν βόλτα με τα καρότσια, τα φύλλα που πέφτουν, τα χρώματα και τα είδη των σπιτιών….η λίστα είναι ατελείωτη και κατ’ επ’εκταση οι αφορμές για κουβεντούλα πολλές και δημιουργικές. Και έχει γίνει πλέον ιεροτελεστία:

ακολουθούμε μία συγκεκριμένη διαδρομή με λιγότερα αυτοκίνητα, επισκεπτόμαστε το κοντινό φούρνο να παραγγείλουμε κάθε ημέρα το ΙΔΙΟ σοκολατένιο κρουασάν,

θα χαιρετήσουμε το σπίτι της φίλης της -“γειά σου σπίτι της Μάγιας”-  θα με ρωτήσει για την ίδια τρύπα που υπάρχει στο δρόμο και δεν την επισκευάζει κανείς εδώ και ημέρα και τελικά θα αποχαιρετηστούμε γλυκά με ένα φιλί στο σχολείο.

Και δυστυχώς δε βλέπω πολύ κόσμο να περπατάει. Κατανοώ ότι οι αποστάσεις για μερικούς μπορεί να είναι μεγαλύτερες, ο χρόνος τους λιγότερο διαθέσιμος αλλά έιμαι σίγουρη ότι όλοι μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο για περπάτημα με το παιδί μας μέσα στην ημέρα ή μέσα στην εβδομάδα. Βόλτα ευεργετική για το σώμα, το μυαλό και φυσικά για την ανάπτυξη μιας ακόμα πιο δυνατής σχέσης.

Στην Αμερική μου έκανε εντύπωση ότι υπάρχει ειδική ιστοσελίδα αφιερωμένη στις ασφαλείς διαδρομές προς το σχολείο είτε με τα πόδια, είτε με το ποδήλατο. Μία ιστοσελίδα που βασικά προσκαλεί όλους, γονείς και σχολεία να διαγράψουν από την καθημερινότητά τους τη χρήση του αυτοκινήτου όταν πηγαίνουν τα παιδιά τους σχολείο και να βρουν νέους εναλλακτικούς τρόπους άφιξης και αναχώρησης από αυτά. Να φανταστείτε πως έχουν πλέον ορίσει και την Walk to School Day (Επίσημη Ημέρα περπατήματος προς το Σχολείο).

 Ουτοπία θα πει κανείς, αμερικανιά κάποιος άλλος; Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι όλες οι αφορμές – ο καθένας γονέας ας τις βρει αυτές- για κουβεντούλα και extra bonding με τα παιδιά μας, ειδικά όταν στην οικογένεια μοιράζονται οι χρόνοι σε δύο παιδιά, επιβάλλεται! Και πραγματικά είναι ανέλπιστα διασκεδαστικό να περνάς αυτόν το λίγο επιπλέον χρόνο με το παιδί σου. Σου δίνει επιπλέον λεπτά γέλιου και απόλαυσης.

Καλημέρα και καλό περπάτημα!

Π+Α

υ.γ. Ξέχασα να σας αναφέρω πως κάθε φορά που περνάμε από το παλιό σχολείο του μπαμπά της (είναι πλέον σε εγκατάλειψη) κάνει διάφορα σχόλια.

Σήμερα μου είπε: –Μαμά θέλω να το απελευθερώσω (ίσως εννούσε από τη μιζέρια) και όταν μεγαλώσω θα έρθω να το γκρεμίσω και να φτιάξω ένα καινούργιο από ξύλο και τσιμέντο ώστε ο μπαμπάς να μπορεί να πάει στο φεγγάρι. Θα το κάνω σχολείο διαστημόπλοιο!!!! Λέτε έτσι να είναι τα σχολεία του μέλλοντος;

Να είσαι ο εαυτός σου - Έμπνευση από τη Stabilo λίγο πριν την έναρξη του σχολείου Τι να ρωτήσω μετά το σχολείο; Θα γίνει πρωτάκι; Μερικά tips για τη μελέτη στο σπίτι Τελευταία ημέρα του σχολείου