She is a Camper Girl…OR NOT?

0 Comments 🕔08:44, 03.Ιούν 2014

Τις έχω μάθει να βολτάρουν καθημερινά. Στα πάρκα, στα μαγαζιά, στο δρόμο, κυρίως στο δρόμο, στο άλσος και γενικά μακριά από το σπίτι όταν ο καιρός το επιτρέπει. Όχι γιατί βαριέμαι στο σπίτι αλλά να νιώθω ότι είναι τόσα εκεί έξω τα ερεθίσματα, και οι αφορμές για κουβέντα και διασκέδαση που είναι κρίμα να τις χάνεις.

Λόγω αναγκών όμως υπόδησης του μπαμπά μας εχθές το απόγευμα βρεθήκαμε στο Golden Hall που για να είμαι ειλικρινής, έχει χάσει πόντους στην προτίμησή μου κυρίως λόγω του υπέροχου καιρού εκεί έξω τις τελευταίες ημέρες, αφού είναι κρίμα να τις κλείνω εκεί μέσα.

Anyway, ο χώρος εχθές ωστόσο αποτέλεσε μία τέλεια εμπειρία διασκέδασης για εμάς και εκείνες. Αφού χάθηκαν για μερικά δευτερόλεπτα στους διαδρόμους του ΑΤΤΙΚΑ, και “λούστηκαν” – έτσι νόμιζα εγώ, όλες τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης -ξέρεις τώρα δεν φεύγουμε μακριά από την μαμά, πάντα της κρατάμε το χέρι ειδικά όταν βρισκόμαστε σε τέτοιους χώρους, εκείνες παρά ταύτα έγιναν δυνατές σαν τον άνεμο, ελεύθερες σαν πουλιά και το χαμόγελο κόλλησε στα χείλη τους.

Έτσι πιασμένες χεράκι χεράκι, συνέχισαν τη βόλτα τους άλλοτε χορεύοντας μπροστά σε βιτρίνες διασκεδάζοντας τους περαστικούς, άλλοτε στο πάτωμα να κάνουν τα ψάρια και άλλοτε η μία να γίνεται αεροπλανάκι στην αγκαλιά της άλλης. Πόσο πολύ τις απολάμβανα έχοντας και εγώ χαλαρώσει και αποδεχτεί πως οι κανόνες και τα όρια υπάρχουν και οφείλουμε να τους τα μαθαίνουμε αλλά καλό είναι να εκτιμούμε σωστά τις στιγμές που θα γίνει αυτή η εκμάθηση. Γιατί και η ανεμελιά και η απόλαυση είναι δώρα που δεν πρέπει να τους τα στερούμε. .

SHE IS A CAMPER GIRL

Και μπήκαμε στο μαγαζί της CAMPER για το μπαμπά μας φυσικά και η Βάλια αμέσως κατευθύνθηκε στα παιδικά, βούτηξε 2 τυχαία παπούτσια, ασχέτου νούμερου και σχεδίου, χρώματος ή στυλ, τι σημασία έχει, τα φόρεσε και καμάρωνε τον εαυτό της υπερήφανη για την επιλογή της. Κοίταξα εκεί στον τοίχο και διάβασα κάτι τέτοιο: “H Camper είναι το αποτέλεσμα ενός ονείρου. Ενός ονείρου που οδήγησε σε μία βόλτα σε ολόκληρο τον κόσμο” κάπως έτσι τέλος πάντων.

camper shoes

Και τότε ήταν που μέσα μου παραδέχτηκα το λάθος μας: όχι αυτό το παιδί δεν είναι ατίθασο, δεν είναι απλά αεικίνητο, είναι ένα “παιδί των λουλουδιών” ξέρεις αυτά με τα λουλούδια στα μαλλιά και στην καρδιά που γιορτάζουν και χορεύουν, που ταξιδεύουν και ονειρεύονται, είναι το παιδί της ανεμελιάς, της ελευθερίας, του υπέρμετρου ενθουσιασμού. Είναι ένα παιδί όπως θα έπρεπε να είναι κάθε παιδί δηλαδή.

Δεν υπάρχει για εκείνη λάθος ή σωστό, αλλά ο τρόπος σου και ο τρόπος μου, δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά αλλά πολλές γωνίες με διάφορους δρόμους, δεν υπάρχει μαύρο ή άσπρο αλλά πολλές αποχρώσεις του ίδίου χρώματος, δεν υπάρχει ορισμός στις έννοιες αλλά τις έννοιες τις ορίζω εκείνη (σε όλα τα παραμύθια υπάρχει πάντα δίπλα σε κάποιον μία μαμά – δεν εχεί απολύτως καμία σημασία αν πρόκειται για αρκουδάκι που δίπλα του είναι μία καμηλοπάρδαλη). Η ζωή μέσα από τα μάτια της είναι όλη μία τεράστια παιδική χαρά που όλα μεταμορφώνονται στη στιγμή σε κούνιες-ελικόπτερα, σε τσουλίθρες-διαδρόμους, σε παγκάκια-βάρκες και μαζί της παρασύρει και εσένα που γελάς με την καρδιά σου και μοιράζεσαι τον ενθουσιασμό της.

camper girls

Και νιώθει δύναμη γιατί το Αλικάκι της (έτσι την φωνάζει) είναι δίπλα της πάντα. Την καθοδηγεί, την ενθαρρύνει -εντάξει υπάρχουν και οι στιγμές που πολύ θα ήθελε να την κλωτσήσει αλλά δε γράφουμε σήμερα για αυτό, της εξηγεί τον κόσμο, της αναλύει όσα δεν καταλαβαίνει, και μοιράζεται τις γνώσεις της. Έτσι έχουν φτιάξει ένα άπαιχτο δίδυμο που κάνει το στήθος μου να φουσκώνει υπερηφάνια. Ένα δίδυμο που καθημερινά δίνει παραστάσεις για εμένα σε ένα θέατρο αποκλειστικά δικό μου.

camper girls

camper girls

Και εγώ τις φαντάζομαι με ένα caravan να ταξιδεύουν τον κόσμο, να σχεδιάζουν πάνω σε ένα χάρτη το επόμενο ταξίδι τους γιατί έτσι απλά τους άρεσε το ζιγκ ζαγκ που κάνει ο δρόμος, να κοιμούνται επειδή νύσταξαν κάτω από ένα πλατάνι για τη δροσιά του, να ξαπλώνουν και να βλέπουν τα αστέρια το βράδυ στον ουρανό, να τραγουδούν μαγειρεύοντας ακόμα και αν οι φωνές τους είναι φάλτσες, να χορεύουν από μία παρόρμηση και να αγκαλιάζουν τους ανθρώπους με την ψυχή τους. Και κάπου εκεί να υπάρχω και εγώ βρε αδερφέ, και ας μου στέλνουν μόνο post cards.

Clarke and clarke vintage caravan decor

photo via

AFTER DREAMING – BACK TO REALITY

Φεύγοντας, και ενώ έχουμε πλέον ολοκληρώσει τη διαδικασία πληρωμής του αντιτίμου στάθμευσης με όλα τα παρελκόμενα μίας τέτοιες ενέργειας (όσοι έιναι γονείς καταλαβαίνουν) προσπαθούμε μάταια να εξηγήσουμε στη Βάλια ότι το εισιτήριο το χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να φύγουμε από το parking και φαίνεται να μην καταλαβαίνει.

– Mα Βάλια μου, πρέπει αυτό το χαρτάκι να το βάλουμε στο ειδικό μηχάνημα ώστε να ανοίξει η μπάρα και να φύγει το αυτοκίνητο
– Μπάρα, μπάρα, μπάρα θέλω……

και η Βάλια φυσικά εννοούσε τη μπάρα δημητριακών που πάντα έχω στην τσάντα μου – όχι όμως εχθές.

Κάπως έτσι με κλάματα έκλεισε το χθεσινό μας βράδυ…..δεν πήραμε και παπούτσι του μπαμπά!

Keep on DREAMING

xxx

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment