Πιστεύω πολύ στους ανθρώπους, στη ζωή και στο θαύμα της. Με εντυπωσιάζει, και με συγκινεί καθημερινά. Απλά καμιά φορά το ξεχνούμε. Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε ένα μικρό παιδί που ξεκινάει ως ένα μικρό σποράκι και συνεχώς εξελίσεται, αναπτύσεται, μεγαλώνει…Βρήκα ένα ποιήμα που έγραψε ο Δημήτρης Σπανάκης για τον 4ο εγγονό του και σας το παρουσιάζω γιατί πραγματατικά ΠΙΣΤΕΥΩ!!!

Μόνο με ποίημα ανθό των ποιημάτων
επιθυμώ με χρώματα και φώτα ,
να περιγράψω ένα θαύμα των θαυμάτων
για ενός μωρού τα βήματα τα πρώτα.

Στόχο απέναντι έχει βάλει τη μαμά του
και προσπαθεί σαν ακροβάτης,
που μεθυσμένος από τα κατορθώματα του,
τρέχει να χωθεί στην αγκαλιά της.

 Τα δυο χεράκια του από κάτασπρο μετάξι
αγγέλου μοιάζουνε φτερούγες,
που τις απλώνει σαν να θέλει να πετάξει ,
να πιάσει στον αέρα πεταλούδες.

Πέφτει, σηκώνεται ξανά και παίρνει φόρα,
πάνω σε κύματα σα να πατάει,
ένας αρχάγγελος στο αυτί του λέει προχώρα,
κι ένας άγγελος φύλακας το φυλάει.

Το βλέπω, συγκινούμαι και δακρύζω
με αισθημάτων άπειρες διαστάσεις
και σαν ευχή απ’ τη καρδιά μου ψιθυρίζω,
δρομέας να γίνει για μεγάλες αποστάσεις.

bodieandfou

Η ζωή είναι θαύμα, δεν κάνει θαύματα. Ισχύει και το αντίθετο!

Καλό ΣΚ σε όλους μας φίλοι!

Π+Α

Η Μαχσά Αμινί άφησε μερικές από τις όμορφες μπούκλες των μαλλιών της έξω από το φράγμα της ιρανικής ηθικής Έφηβοι. Στοιβαγμένες φιλίες, στοιβαγμένες σκέψεις. Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο Η μόνη πυξίδα είσαι εσύ