H φωτογραφία είναι για εμένα ένα απωθημένο. Σκέφτηκα να την σπουδάσω αλλά τελικά άλλος έγινε ο επαγγελματίας φωτογράφος της οικογένειας, αγόρασα βιβλία με tips τεχνικής φύσεως, κατέληξε σε άλλου τα χέρια που τελικά εξελίχθηκε σε έναν υπέροχο ερασιτέχνη φωτογράφο,  αγόρασα φωτογραφική μηχανή και άρχισα να φωτογραφίζω τα καλοκαίρια μου και τις στιγμές μου, αλλά τελικά μάλλον το “μοντέλο” κατέληξα να είμαι στις φωτογραφίες του μπαμπά “μας”. Και τώρα ήρθε η ώρα να πάρω το αίμα μου πίσω και να “γλύψω” λίγο τις πληγές όλων αυτών χρόνων απουσίας πίσω από το σκόπευτρο. Αλλά ξέρεις όχι μόνο με τα μάτια αλλά με όλες τις αισθήσεις.

Kαι θα στοχεύσω αυτή τη φορά – θα στοχεύσω σε όλα εκείνα τα σημαντικά, εκείνα που έχουν τα βαρίδιά τους κρυμμένα βαθιά για να μην γίνονται αμέσως αντιληπτά. Σε όλα εκείνα που νωχελικά έχουν λίγο αράξει μέσα μας περιμένοντας να τους δώσουμε σημασία αλλιώς θερειεύουν και μαστιγώνουν στην καλύτερη και στη χειρότερη μας εγκαταλείπουν και φεύγουν. Γιατί ήρθε η ώρε να κάνω focus. Έχω χαθεί σε ατελείωτη πληροφόρηση, σε ένα καταιγισμό νέων που καμία απολύτως σημασία δεν έχουν στη ζωή μου/μας, έχω υπνωτιστεί από λάθος μυοχαλαρωτικό και κάποια στιγμή θα ανοίξω τα μάτια και όλα θα λείπουν. Και εγώ εκεί με ένα βλέμμα απορίας και αποχαύνωσης. Focus λοιπόν.

Σε όλα εκείνα τα μικρά ή μεγάλα. Στα πόδια που μας οδηγούν και στα παπούτσια που μας ζεσταίνουν και μας βοηθούν να νιώθουμε άνετα, στα χέρια που μας αγκαλιάζουν και στα χείλη που μας φιλούν, στα αυτιά που ακούν και μεταφέρουν μηνύματα σιωπής ή θαυμασμού, στα μάγουλα που φουσκώνουν όταν χαμογελούν και στα μάτια που γίνονται σχιστά και με ρυτίδες όταν ξεκαρδίζονται. Στα τραγούδια που μας δίνουν τις θάλασσες των ταξιδιών μας, στους φίλους που στα μάτια τους μοιάζουμε σπουδαίοι και σε όλες εκείνες τις μικρές γωνιές που μπορούμε να ακουμπήσουμε και να βουλιάξουμε χαλαροί για λίγο.

Θα συγκεντρωθώ σε όλα αυτά. Με κρεμασμένη πάνω μου αυτή τη “μηχανή”, τη μηχανή του χρόνου, θα κάνω κλικ, θα αποθανατίζω, θα φυλάω, θα κοιτώ και θα ξανακοιτώ μέχρι να βαρεθώ και θα τις έχω όλες αυτές τις στιγμές για φυλαχτό. Μικρές και μεγάλες ανάσες. Με ευχή να μετουσιωθούν σε μελωδία ώστε να τις ακούω ακόμα και στα γερμάτα όταν το γήρας θα μου κλέψει λίγο από τη μνήμη μου. Η ζωή μου όλη εκεί με τα σημαντικά της, συγκεντρωμένα έτσι όλα και σορταρισμένα με ημερομηνίες και ώρες για να μην ξεχάσω τίποτα.

Εμπρός λοιπόν

FOCUS TO ALL THAT MATTERS

Have a nice weekend!!!!

xxx

you may also like:

Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Αποχαιρετιστήριο δώρο δασκάλας - DIY gift for the teacher Το πήρα από τη μαμά μου. Ανοιχτά μυαλά. Ανοιχτές Πόρτες. Για ένα ομορφότερο κόσμο.