Υπέροχο μήνα να έχουμε, με πολλές δροσερές βροχούλες, ανανεωμένη διάθεση, και λίγο περισσότερη ενασχόληση με τον εαυτό μας, ο καθένας στο μέτρο που ξέρει και μπορεί. Εγώ σίγουρα εκείνη την ημέρα, είχα πέσει ακόμα και από τα “κατώτατα” επίπεδα και ο μεγάλος κριτής καραδοκούσε στην εξώπορτα του σπιτιού. Ήταν μία από εκείνες τις καθημερινές που έτρεχα ένα αγώνα δρόμου με αντίπαλό μου το ρολόι αλλά και τη βραδύτητα της μεγάλης μου κόρης που χρειάζεται σίγουρα περισσότερο από μία ώρα για να φάει πρωινό που ήδη είναι στο τραπέζι, να βάλει τα ρούχα της που ήδη την περιμένουν στο κρεβάτι της, να πάρει την τσάντα της που ήδη έχει τοποθετηθεί στη χερούλι της εξώπορτας, να φορέσει τα παπούτσια της που ήδη την περιμένουν στην εξώπορτα.

Φόρεσα και εγώ ότι καλύτερο-γρηγορότερο βρήκα ώστε να μην θεωρηθώ και πολύ ατημέλητη μαμά, και καθώς τα μάτια μου λίγο πονούσαν αποφάσισα να μην βάλω 10 κιλά μάσκαρα που συνήθως βάζω (τι νακάνω είναι από αυτές τις μικρές μου αγάπες) και έτσι έβαλα λίγη διακριτικά μόνο στο πάνω βλέφαρο. Eπίσης δοκίμασα το νέο μου κραγιόν, μπεζουλί χρωματάκι από αυτά τα άτονα τα δικά μου, δώρο μίας αγαπημένης φίλης για τη γιορτή μου. Και η αλήθεια είναι ότι ένιωσα όμορφη, ανάλαφρη, με φατσούλα λίγο πιο παιδική. Και ρωτώ: ποιος θα καταλάβαινε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες;

via

Μάλλον είχα ξεχάσει το έξοχο ταλέντο της Αλίκης στην παρατηρητικότητα, την αμεσότητα και την ειλικρίνεια – βλέπεις έχει μάθει καλά το μάθημά της ότι δεν λέμε ψέματα. Και έτσι μόλις με αντίκρυσε, σα μπροστά της να εμφανίστηκε ο ίδιος ο Κουασιμόδος της Παναγίας των Παρισίσων.

– Μαμά πως είσαι έτσι;

– Tι έχω παιδί μου;

– Τα μάτια σου κάτι έχουν. Πως τα έχεις βάψει έτσι; Και αυτό το κραγιόν που φοράς τι είναι; Που το βρήκες είναι καινούργιο;

Τι να πω, ούτε ανάκριση στα SS να μου κάνανε. Ένιωσα τόσο γυμνή, τόσο άδεια, τόσο χάλια. Όμως προσπάθησα να ανασυγκροτηθώ. Έπρεπε να γίνω εγώ, εκεί μπροστά της, το τρανό παράδειγμα και να θυσιαστώ για να κάνει κτήμα της τα δικά μου λόγια : ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΝΑ ΣΕ ΕΠΗΡΕΑΖΟΥΝ!!! Ναι αμέ, η καρδιά μου το ήξερα που είχε ταχυπαλμία. Ήθελα να γυρίσω πίσω στο δωμάτιό μου, να κοιταχτώ, να φτιαχτώ πάλι και μετά να καλημερίσω τη ζωή.

via

Όμως, ύψωσα το ανάστημά μου σε αυτό τον μικρό “γίγαντα” που εκτόξευε αμείλικτα τα βέλη της κριτικής του, και προχώρησα ελπίζοντας μόλις βγω στο δρόμο να μην αρχίσουν όλοι να χαχανίζουν κοιτώντας με. Ευτυχώς τα πράγματα ήταν ήρεμα και προς έκπληξή μου, κανείς δεν ασχολήθηκε με εμένα. Κανείς δεν ασχολήθηκε άλλο με την “ασχήμια μου”. Εκτός φυσικά από την Αλίκη που φθάνοντας στο σχολείο της, και ανοίγοντας την πίσω πόρτα για να τη βοηθήσω να βγεί από το αυτοκίνητο, επανήλθε με νέα αντεπίθεση. Τα αυτιά μου δενν με γελούσαν πιστέψτε με. Μόλις οι φατσούλες μας συναντήθηκαν ένα “μπλιαχ” ακούστηκε….. ΕΛΕΟΣ ΘΕΕ ΜΟΥ, ΤΙ ΠΑΙΔΙ ΈΧΩ ΚΑΝΕΙ;

via

Φίλοι μου ελπίζω να νιώθετε και να είστε όμορφοι σήμερα. Η απειλή είναι εκεί έξω και εμείς την “ανατρέφουμε”…

xxx

H ζωή μου μια βόλτα Έφτασε η ημέρα. Χωρίς τίτλο. Εγώ δεν είμαι για τα δόντια σου.