Κάποια βιβλία τα ξεχωρίζεις από το εξώφυλλο και μόνο, από τα χρώματα που μοιάζουν να υφαίνουν ιστορία ονείρου και σε προσκαλούν σε ένα ταξίδι συντροφιά τους. Γιατί ξέρεις βλέποντάς τα, ότι κάποιος τα αγάπησε πολύ, τα συνέθεσε, τα πρόσεξε και τα χάιδεψε πριν από εσένα, για εσένα μικρέ μου αναγνώστη. Και αυτά τα δύο βιβλία, από τις εκδόσεις Πατάκη, αρμονικά στους χρωματισμούς τους, με κάλεσαν σε μια καλοκαιρινή συνάντηση. Η υπόσχεση της Λευκής θεάς το

Κάθε μεσημέρι επιστρέφαμε με το τοπικό λεωφορείο στο σπίτι. Μόλις 2-3 στάσεις από την παραλία, εκεί στο νησάκι όπως του άρεσε του παππού να αποκαλεί το σιδερένιο ο κάβο που έδεναν τα φερυ τα σχοινιά τους μετά το αγκυροβόλι. Βλέπεις ο παππούς δεν είχε ποτέ αυτοκίνητο δεν έμαθε ποτέ να οδηγεί, το ίδιο και η γιαγιά. Μαζεύαμε τις πετσέτες, και τα βατραχοπέδιλα, τα πετούσαμε άτσαλα μέσα στην ψάθινη τσάντα της γιαγιάς και κρεμούσαμε στο χέρι

Φίλοι πάνω κάτω - Η ιστορία Ο παππούς της Κατερίνας μένει στον τελευταίο όροφο μιας τεράστιας πολυκατοικίας με κλειδωμένες πόρτες, κλειστά παράθυρα και φαρδιά μπαλκόνια, πάντα έρημα και βουβά. Μια μέρα όμως, που η Kατερίνα παίζει με την μπάλα της στη βεράντα, η μπάλα πέφτει στο κάτω μπαλκόνι. Η Κατερίνα αναστατωμένη, βλέπει πως η μπάλα της έχει πέσει στο μπαλκόνι του κάτω ορόφου. Ο παππούς που προφανώς δε γνωρίζει τους γείτονες, αναρωτιέται ποιος να μένει σε αυτό