Γράφει η Αμαλία Μουστάκη Είναι από τις περιπτώσεις που όλα λειτουργούν ανάποδα. Πρώτα διάβασα την ελληνική έκδοση του βιβλίου του Michael Morpurgo, Χιονάνθρωπος, που κυκλοφόρησε φέτος τον Οκτώβριο από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Μετά έμαθα ότι πολύ πριν από το συγκεκριμένο βιβλίο, ο αρχικός "Χιονάνθρωπος" εμφανίστηκε ως picture book το 1978 από τον Raymond Briggs και γοήτευσε με την απλότητά του και τις χειροποίητες ζωγραφιές του, ξεπερνώντας τα 5,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Αργότερα, η ίδια καταπληκτική ιστορία έγινε και

Βρίσκομαι καθισμένη μπροστά σε μια σκηνή με τις σημειώσεις μου, ακούω και παρατηρώ με προσοχή την ομάδα που βρίσκεται άνετα καθισμένη σε διάφορα σημεία της σκηνής. Μια ομάδα 15 νέων ανθρώπων, με ρούχα άνετα που τίποτα δεν θυμίζουν κάτι από Ανατολή, σουλτάνους και μαγικά τζίνι, κάθονται κυκλικά, τακτοποιούν λέξεις και έννοιες, ρυθμίζουν κινήσεις και εκφράσεις, ανταλλάσσουν σκέψεις και νοήματα με ένα και μόνο στόχο: όλα να είναι τέλεια για τη μεγάλη στιγμή. Όταν η αυλαία ανέβει

Ο Όττο και η Χάνα συναντήθηκαν ένα χειμωνιάτικο πρωινό που χιόνιζε πολύ. «Τυχερό το χιόνι, τυχερός θα είσαι και εσύ» θυμήθηκε η Χάνα το μπαμπάς της να της λέει. Από τότε οι δυό τους έγιναν αμέσως αχώριστοι. Ο Όττο συνόδευε την Χάνα παντού. Τη βοηθούσε να μεταφέρει το τσέλο και τις παρτιτούρες της στις πρόβες, τα ρούχα της στα κονσέρτα, απολάμβανε να την ακούει να τραγουδά και πάντα μπορούσε να καταλάβει πότε είχε περάσει μια