Ένα πράσινο τηλέφωνο – Μια γλυκιά ιστορία για την απώλεια H απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου οδυνηρή. Πόσο μάλλον όταν αυτό το πρόσωπο είναι η γιαγιά που στα μάτια ενός παιδιού δεν είναι άλλο από το ίδιο το πρόσωπο της ανευ όρων αγάπης, πασπαλισμένης με τα χατίρια και την ικανοποίηση όλων των επιθυμιών. Είναι το πρόσωπο το φωτεινό, το χαμογελαστό, το έτοιμο για αγκαλιά, γεμάτο γλύκα και πολλά ναι. Είναι το πρόσωπο που όλα τα όχι βρίσκουν

Γράφει η Αμαλία Μουστάκη Η Χώρα των πελαργών - Ένα παραμύθι της θάλασσας, στο Θέατρο 104 Τι δουλειά έχει μια μαϊμού, ένας γλάρος κι ένας ναυαγός μέσα σε ένα καράβι που αντί για κατάρτι έχει μια μπανανιά, κι αντί για κατάστρωμα μια αυτοσχέδια βεράντα από πλαστικά μπουκάλια; Οι τρεις τους συναντιούνται σε ένα έρημο νησί και παρά τις διαφορές τους θα γίνουν φίλοι, θα ενώσουν τις δυνάμεις τους και θα ταξιδέψουν μαζί μέχρι τη μαγική "Χώρα

Το Όνειρο του Πινόκιο – Μια γνωστή και αλλιώτικη ιστορία Από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο Ποιος δεν έχει ακούσει την ιστορία του Πινόκιο, αυτής της ξύλινης ατίθασης μαριονέτας που στα χέρια του γέρο Τζεπέτο απέκτησε ανθρώπινη μορφή; Και ποιος όταν έγινε γονιός δεν αφηγήθηκε την ίδια ακριβώς ιστορία στα παιδιά του με μερικές προσθήκες ή και επιλεκτικές αφαιρέσεις ανάλογα με το βαθμό αντοχής των παιδιών του στο φόβο, στη θλίψη και στην αυτοτιμωρία. Πάντα όμως με το στοιχείο

Με αφορμή τον 35ο Επίσημο Μαραθώνιο της Αθήνας την Κυριακή 12 Νοεμβρίου, και σε περίπτωση που δεν έχεις διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο (γιατί εγώ πρόσφατα το ανακάλυψα) σου συνιστώ την ανάγνωση ενός ιδιαίτερου βιβλίου που κυκλοφόρησε το 2014 από τις εκδόσεις Πατάκη: «Στέλιος Κυριακίδης – Ο άνθρωπος που έτρεξε για έναν ολόκληρο λαό!» Ένα βιβλίο γραµµένο από την εγγονή του Στέλιου Κυριακίδη, Μαρία Κοντού, σε συνεργασία µε τον εικονογράφο Γιώργο Σγουρό περιγράφει με απλό και συγκινητικό

Κουραμπιές γιες γιες - Διαβάσαμε Είχα μόλις αφήσει τη Βάλια σε μία δραστηριότητα και μία πολύ αγαπημένη φίλη με φωνάζει και μου δίνει ένα βιβλίο. Μόλις το έλαβα και θα ήθελα να το διαβάσεις - μου λέει. Κοιτάζω και το εξώφυλλο και ο τίτλος με έκαναν να χαμογελάσω αρχικά και μετά να ονειρεύομαι ότι γλύφω τα δάχτυλά μου – Ο κουραμπιές γιες γιές με κοιτούσε και εγώ έλιωνα να τον διαβάσω. Μέσα στο αυτοκίνητο σε μερικά