Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη.

Ήταν ανέκαθεν μία μεγάλη οικογένεια. Όχι η άμεση – οι γονείς δηλαδή και τα αδέλφια, αλλά η ευρύτερη εκείνη που περιελάβανε τα αδέλφια της μητέρας, 4 συνολικά, τα ξαδέλφια και τώρα και τα ανίψια, τα παιδιά τους δηλαδή. Μία οικογένεια που συνολικά αρχικά αριθμούσε 17 μαζί με τη γιαγιά και τον παππού και που συνεχώς αυξανόταν. Ήταν όπως όλες ισχύει σε όλες σχεδόν τις οικογένειες υπερήφανοι όλοι τους για τον κάθε ένα τους. Με τα στραβά και τα ωραία, με τις δύσκολες και τις όμορφες στιγμές τους και με τα 4 βασικά αδέλφια, σαν μία γροθιά να τους κρατούν όλους ενωμένους.

Η Γεωργία, Γωγώ για τους περισσότερους, η 2η από τα 4 αδέλφια, ήταν η πολυταξιδεμένη – όχι πως είχε ταξιδέψει ολόκληρο τον κόσμο αλλά να το ονειρευόταν από τα 17 της κιόλας χρόνια όταν πρωτοταξίδεψε στην Αμερική. Και όταν οι συνθήκες την ανάγκασαν μετά από ένα χρόνο να γυρίσει πίσω και να ρίξει άγκυρα, έφερε μαζί της σα φυλαχτό και μία παράδοση: τους μάζευε όλους κάθε παραμονή Χριστουγέννων κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο της που με γούστο στόλιζε διαφορετικά κάθε χρόνο για να ανταλλάσσουν δώρα και κυρίως φιλιά, πολλά φιλιά.

Ο Φάνης, το πρωτοπαλίκαρο των αδερφών και ο μόνος άντρας ανάμεσα στα αδέλφια ήταν η καρδιά της παρέας. Εκείνος που με χιούμορ, αλλά και πολύ αγάπη φρόντισε να έχουν όλοι τους μία παρακαταθήκη: με την κάμερά του, αρχικά super8 και στην πορεία με διάφορες μάρκες εκσυγχρονισμένες που ακολουθούσαν τις τάσεις της τεχνολογίας, αποθανάτιζε όλες σχεδόν τις στιγμές τους.

Έφυγαν και οι δύο. Τους αποχαιρέτησαν μήνα Ιούνιο με διαφορά 2 χρόνων τον καθένα. Εκείνος πρώτος κοιτώντας τον ουρανό όπως οι ναύτες που αναζητούν τους αστερισμούς για να τους οδηγήσουν και εκείνη χορεύοντας τσάρλεστον, κλείνοντας το μάτι τσαχπνίνικα, ανεμίζοντας την εσάρπα της στου αιθέρες αφήνοντας για πάντα το έντονο χαρακτηριστικό άρωμα της πίσω.

Τα αδέλφια τους και οι σύζυγοι αυτών έχουν πόνο αλλά έχουν μάθει να προχωρούν. Να βαδίζουν. Και το ίδιο έμαθαν και στα παιδιά τους που τα τελευταία 2 χρόνια, από του Φάνη την «αναχώρηση» και μετά θεσμοθετούν το “Funny’s” Weekend και δίνουν και αυτά με τη σειρά τους στα δικά τους παιδιά το ηχηρό μήνυμα: ο θάνατος είναι μία στιγμή αλλά η ζωή είναι χίλιες – το είπε ο Καρδινάλιος Ρισελιέ. Ας μάθουμε να γιορτάζουμε λοιπόν τη ζωή.

Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη.

Έτσι κάπως ορίζουν το ετήσιο ραντεβού τους, για να παίξουν, να γελάσουν, να τρέξουν, να κρυφτούν, να τα πουν, να αγαπηθούν.

Να λύσουν και να δέσουν κόμπους, να αναζητήσουν το θησαυρό ακόμα και αν γνωρίζουν ότι τον έχουν στα χέρια τους, να τους θυμηθούν, να ονειρευτούν και να θυμίσουν τη σημαντικότητα της ζωής στους ίδιους αλλά και στα παιδιά τους.

Και το καλοκαίρι τους βρίσκει πάντα αγκαλιασμένους να ανανεώνουν το επόμενο ραντεβού τους που θα φορέσουν τα γιορτινά τους ρούχα με τη γνωστή στάμπα στο μπροστινό μέρος και θα συνεχίσουν να ζουν όπως όλοι μέχρι δακρύων, χαράς και πόνου.

Το ραντεβού της θύμησης για να μην ξεχάσουν εκείνους που έφυγαν, εκείνους που ακόμα είναι εδώ και όλοι μαζί ξανά να δημιουργήσουν μία νέα ολόδική τους παράδοση όπως εκείνη της Γεωργίας, και που σίγουρα θα αφήσουν ως θησαυρό στα παιδιά τους, όπως έκανε και ο Φάνης.

Έτσι κάπως μαθαίνουν όλοι να μετρούν τη ζωή με χαμόγελα!

Όλα όσα ζήσαμε,
όλα όσα αγαπήσαμε,
όλα όσα είπαμε δικά μας,
θα επαναλαμβάνονται στην απουσία μας
μ’ άλλους να τα ζουν,
άλλους να τ’ αγαπούν,
άλλους να τα λεν δικά τους.
| Κώστας Μόντης | Στιγμές |

x

Καλοσύνη στις δυστοπικές ημέρες που ζούμε Να είσαι ο εαυτός σου - Έμπνευση από τη Stabilo λίγο πριν την έναρξη του σχολείου 7 εκφράσεις της Μοντεσσοριανής εκπαίδευσης για εφαρμογή στο σπίτι Βόλτα στα βιβλία και στις γεύσεις στην Αθήνα - Εξάρχεια