Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Ερώτηση που ακόμα με απασχολεί βαθύτατα γιατί η θάλασσα που με ακολουθεί γεμάτη επιθυμίες και όνειρα φουσκώνει συνεχώς. Όχι γιατί δε με γνωρίζω αλλά γιατί συνεχώς με δημιουργώ, με αλλάζω, με βελτιώνω, με «στροφάρω» προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Πολλές οι αφορμές τον τελευταίο καιρό για τέτοιες ερωτήσεις: Θεατρικές παραστάσεις, βιβλία που διαβάζουμε, πανεπιστήμια και σχολεία που επισκεπτόμαστε για διάφορους λόγους που δεν αφορούν εκείνη φυσικά, αναφορά στις δουλειές του μπαμπά και της μαμάς – ειδικά της μαμάς μοιάζει τόσο αφηρημένη, που χρειάστηκε να της εξηγήσω τον όρο slash (θα αναφερθώ σε επόμενο post σε αυτό)….

Για να παίξουμε λοιπόν ένα απόγευμα τους ζήτησα να μου πουν τι ονειρεύονται να γίνουν στο μέλλον. Τι θα ήθελαν να κάνουν, ποια μέρη θα ήθελαν επισκεφθούν. Από τη Βάλια δεν περίμενα πολλά αφού για την ώρα μάλλον μιλάει και σκέφτεται σαν τον μεθυσμένο ή απαντάει μονολεκτικά όπως: νεράιδα. Αλλά με την Αλίκη είχα μία έντονη περιέργεια. Της γεννήθηκαν άπειρα ερωτηματικά. Δεν γνώριζε, και ήταν απόλυτα φυσιολογικό όπως καθησυχαστικά της είπα, πώς να βάλει σε μία σειρά τα όνειρά της. Πώς να βάλει σε μία λίστα αριθμημένη μέχρι το 10, όλα εκείνα που θέλει να κάνει και όλα εκείνα που θα ήθελε να γίνει.

Αστροναύτης στο φεγγάρι για να χτίσει εκεί μία νέα πόλη, δασκάλα γιατί έχει πολλές ιδέες κατασκευών για τα παιδιά και θέλει να τους διαβάζει παραμύθια, έμπορος όπως η μαμά αν και δε γνωρίζει ακριβώς τι σημαίνει, ή ο μάντης Κάλχας που μπορούσε να δει και να διαβάσει τα μελλούμενα;

Και καθώς εγώ σίγουρα δεν είμαι ο μάντης Κάλχας και σίγουρα δεν γνωρίζω το μέλλον, ούτε καν θέλω να το φανταστώ με το δικό μου μυαλό στηριζόμενο σε δικές μου επιθυμίες, ήταν εκείνη ακριβώς η στιγμή που μέσα μου ακούστηκε για μία ακόμη φορά η μεγάλη φωνή με ηχώ και με τα όλα της. Ο δικός μου ρόλος δεν είναι να υποδείξω αυτό που θα γίνει, ούτε αυτό που ονειρεύεται.

Δικός μου ρόλος είναι να φροντίσω για δύο βασικά πράγματα: τη σωματική και πνευματική της ανάπτυξη και τη δημιουργία φτερών για να νιώσει δυνατή, και ελεύθερη, χωρίς βαρίδια στα πόδια της να προχωρήσει στα μεγάλα της βήματα. Διατροφή λοιπόν, γεύματα όχι μόνο πλούσια σε βιταμίνες αλλά και ευχάριστα στη γεύση, και προετοιμασία και έμπνευση για «απογείωση».

Έτσι κάπως οδηγήθηκα να τις καταρρίψω μερικούς μύθους που ακούει συχνά είτε από άλλους γονείς είτε από τη γιαγιά.

Μύθος Νούμερο 1: Ο κάθε άνθρωπος επιλέγει ένα επάγγελμα στη ζωή του.

H εποχή μας απαιτεί ανθρώπους με ικανότητα εύκολης και γρήγορης προσαρμογής σε διαφορετικά περιβάλλοντα, ποικιλία επιδεξιοτήτων αλλά και γνώσεων, συνδυαστικές ικανότητες και αρκετή υπομονή γιατί οι άνθρωποι που εξασκούσαν κάποτε ένα επάγγελμα με συγκεκριμένο όνομα από την αρχή μέχρι το τέλος της ζωής τους σε μερικά χρόνια θα είναι «εκθέματα στα μουσεία».

Μύθος Νούμερο 2: Μπορούμε να ονειρευόμαστε μόνο με κλειστά τα μάτια.

H ζωή είναι κάτι που συμβαίνει τώρα. Κάθε στιγμή. Όχι αύριο. Τώρα. Και τα όνειρά μας, μικρά ή μεγάλα είναι δράσεις που περιμένουν από εμάς το μοχλό της εκκίνησης για να μπουν σε εφαρμογή. Γιατί η απόσταση ανάμεσα στα όνειρα και στην πραγματικότητα είναι αυτό ακριβώς: η δράση. Γίνε λοιπόν ό,τι ονειρεύεσαι. Γιατί απλά μπορείς.

Μύθος Νούμερο 3: η καθημερινή μας διατροφή είναι δυναμωτική αλλά όχι απολαυστική.

Πολλά είναι τα παιδιά που εκδηλώνουν δυσαρέσκεια στην κατανάλωση κάποιων τροφών που αποτελούν θεμελιώδεις τροφές στο διαιτολόγιό τους όπως το γάλα. Και η Αλίκη είναι ένα τέτοιο παιδί. Με το Nesquik μπορεί να πίνει πολλές φορές μέσα στην ημέρα γάλα γιατί τώρα έχει πιο απολαυστική σοκολατένια γεύση. Ειδικά το νέο Nesquik ® Opti–Start, δεν έχει συντηρητικά όπως παλιότερα νόμιζα, το κακάο δεν εμποδίζει την απορρόφηση του ασβεστίου – αυτό απλά θα συνέβαινε αν σε ένα κουτί κακάο ρίχναμε λίγο γάλα, δεν έχει πολλές θερμίδες και ζάχαρη όπως νόμιζα και φυσικά είναι πλούσιο σε βιταμίνες: Περιέχει βιταμίνη C και D, ψευδάργυρο, σίδηρο και μαγνήσιο.

Μύθος Νούμερο 4: Ο ουρανός είναι το όριο ή αλλιώς The sky is the limit!

Και πώς άλλωστε θα μπορούσε να είναι όταν υπάρχουν ανθρώπινα βήματα στο φεγγάρι! Απλά δεν υπάρχουν όρια. Γιατί και η πιο τρελή φαντασία αυτών εδώ των χρόνων δεν μπορεί να αγγίζει τις κατακτήσεις των επόμενων δεκαετιών. Δεν μπορεί να πλησιάσει τα επιτεύγματα των επόμενων γενιών. Μην είμαστε λοιπόν μικροί για εκείνα. Φροντίδα μας και μέλημά μας να σπείρουμε το σπόρο της περιέργειας, της εξερεύνησης, της αναζήτησης, της αμφισβήτησης. Απλά για τι ο ουρανός δεν είναι το όριο!

Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Αποχαιρετιστήριο δώρο δασκάλας - DIY gift for the teacher Το πήρα από τη μαμά μου. Ανοιχτά μυαλά. Ανοιχτές Πόρτες. Για ένα ομορφότερο κόσμο.