Την κοίταξα το πρωί μόλις φεύγαμε από το σπίτι με κατεύθυνση προς το σχολείο και χαμογέλασα αυθόρμητα με τις αντιθέσεις μας. Εκείνη μέσα στα χρώματα από την κορυφή μέχρι τα πόδια, σε ένα αλλοπρόσαλλο σύνολο που αρχικά το μάτι ενός επαγγελματία στυλίστα ίσως και να απέρριπτε αλλά με μία δεύτερη ματιά τόσο τέλεια εκφρασμένο και αποδομένο. Εγώ με ένα μπλε σκούρο πουκάμισο και ένα μπλε σκούρο παντελόνι, ευτυχώς με τα μπλε σκούρα αθλητικά μου παπούτσια να προσδίνουν ένα χιουμοριστικό τόνο στο κατά τα λοιπά κλασικό, στερημένου φαντασίας, βαρετό ντύσιμό μου.

Το μαλλί της διακοσμημένο με χρώματα από κάθε λογής κοκαλάκι, λαστιχάκι, τσιμπιδάκι αλλά τέλεια φτιαγμένο, με μερικές μόνο ξανθωπές τούφες να ανεμίζουν στο ελαφρύ πρωινό αεράκι, ολοκλήρωνε το χαμογελαστό της πρόσωπο με τα ροζ εκ του φυσικού της μάγουλα. Το δικό μου αντίστοιχα, πιασμένο όπως ακριβώς κάθε ημέρα σε ένα αυστηρό κότσο, δεν είχε κανένα απολύτως χρώμα, με εξαίρεση ίσως την μαύρη ρίζα που πρόβαλλε ανάμεσα στα ξανθά βαμμένα μου μαλλιά.

Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή διαπίστωσα ότι είναι ωραίο να βρίσκεσαι ανάμεσα σε παιδιά. Γιατί έχουν τον τρόπο τους να την ομορφαίνουν, να διαγράφουν τη γκρίζα όψη της και στη θέση της να βάζουν τις δικές τους χρωματιστές πιτσίλες με ένα περίεργο, ιδιόμορφο τρόπο. Και είναι πανέτοιμα για αυτό χωρίς προθέρμανση και προκαταρκτικά. Είναι άκρως θεραπευτικό να μοιράζεσαι τη ζωή σου με τα παιδιά, αν κρατάς βέβαια καλά φροντισμένες κάτι τέτοιες στιγμές, δίνοντας μια γερή κλωτσιά σε όλες τις άλλες τις γεμάτες ένταση και ερωτήματα στιγμές.

Συνεχίζοντας το δρόμο μου με κατεύθυνση προς το γραφείο μου, σταματημένη σε ένα φανάρι έξω από ένα δημοτικό σχολείο όπου εκείνη τη στιγμή τα παιδιά έκαναν το διάλλειμά τους το βλέμμα μου στράφηκε σε μια μαυροφορεμένη κυρία που περπατούσε δίχως ίχνος ευτυχίας στο πρόσωπό της πάνω στο παρακμιακό πεζοδρόμιο επιστρέφοντας από τη λαϊκή αγορά. Έσερνε πίσω της ένα άχαρο καρότσι γεμάτο με τα λαχανικά και τα φρούτα της εβδομάδας ή του μήνα αλλά ξαφνικά τα αυτιά της άκουσαν την ευγενική παράκληση ενός στρουμπουλού αγοριού που κρεμασμένο στα κάγκελα της φώναζε να του πιάσει την μικρή μπάλα που είχε πέσει στα πόδια της. Και τότε ήταν τα χείλη της άνοιξαν λίγο προς τα πάνω χαρίζοντας στο παιδί ένα από τα λιγοστά της χαμόγελα του τελευταίου μήνα. Έγειρε, έπιασα την μπάλα και του την πέρασε μέσα από τα κάγκελα. Και της είχε φτιάξει η ημέρα. Ήταν ολοφάνερο.

Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή διαπίστωσα ότι είναι ωραίο να βρίσκεσαι ανάμεσα σε παιδιά. Είναι ανάλαφρο, σου ξεσηκώνει την καρδιά, και σαν το τύμπανο σου δίνει το ρυθμό. Και αν αφεθείς σε αυτά τότε ούτε που μπορείς να φανταστείς τις συνέπειες. Ξεγυμνώνεσαι από το μικροαστικό, βαρετό, ενήλικο πανωφόρι σου που χρόνια τώρα σε βαραίνει και σε καμπουριάζει και τα πόδια σου αποκτούν ελατήρια, το πρόσωπό σου ελαστικότητα, η φωνή σου ένταση και το μυαλό σου ιδέες.

Και ακριβώς επειδή είναι ωραίο να να βρίσκεσαι ανάμεσα σε παιδιά φρόντισέ τα όσο καλύτερα γίνεται. Μην τα σέρνεις στα σκαλιά, μην φωνάζεις μέσα στα αυτιά τους, μην τα χτυπάς, μην αγνοείς το λόγο τους, άκουσέ τα έχουν πολλά να πουν, νιώσε τα είναι χείμαρρος συναισθημάτων, μοιράσου τις σκέψεις τους γιατί είναι καταπληκτικές, προστάτεψέ τα από τον κακό σου εαυτό αλλά και από τα λοιπά κακεντρεχή ανθρωπάκια τριγύρω σου και πάνω από όλα αγκάλιασέ τα μυρίζουν ζεστασιά. Γιατί μόνο έτσι ίσως καταφέρουμε να σώσουμε το ομορφότερο μέρος αυτού του κόσμου.

Μπισκότα μαρμελάδας ή Jam Cookies No words for this! Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο Η μόνη πυξίδα είσαι εσύ