Μακριά από εμάς όλους να λές και με αυτό το post σήμερα θέλω να ξορκίσω το κακό με τις απόπειρες απαγωγής παιδιών. Guys μακριά τα χέρια από τα παιδιά όλου του κόσμου αλλιώς μεγάλη κατάρα να σας βρει. Από την άλλη πλευρά βέβαια, ας παραδεχτούμε όλοι πως τα παιδιά μας μπορούν σε μερικά κλάσματα δευτερολέπτου να φύγουν από το οπτικό μας πεδίο. Όχι γιατί κάποιος τα άρπαξε απλά επειδή μάλλον προτίμησαν να τρέξουν πως μία δελεαστική γωνία με μία βρυσούλα για να μπουγελωθούν από το να περιμένουν στα πόδια μας όταν μιλούσαμε με την φίλη μας που είδαμε μετά από καιρό τυχαία στο δρόμο.

Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια όταν ακόμα είχα μόνο την Αλίκη και είχαμε πάει στο Super Market για ψώνια – και οι 3 μας. Και αφού της άφησα το χέρι για να πάρω ένα καρότσι μετά από μερικά μόλις δεύτερα κοιτάω πίσω μου και πουθενά η Αλίκη. Αρχίζω να φωνάζω το όνομά της, αρχικά με χαμηλή ένταση και αφού δεν έπαιρνα απάντηση άρχισα σχεδόν να ουρλιάζω. Από το μυαλό μου πέρασαν αστραπή όλα τα πιθανά και απίθανα σενάρια.

Ένας ανεμοστρόβιλος σάρωσε κάθε λογική και ψυχραιμία που ίσως έχει ένας άνθρωπος και η αμέσως επόμενη κίνησή μου ήταν να μπουκάρω στην κυριολεξία μέσα στην είσοδο του Super Market Και να ουρλιάζω στις κοπέλες εκεί να μου δώσουν το μικρόφωνο για να την φωνάξω. Και τότε ήταν που εμφανίστηκε ο μπαμπάς μας κρατώντας την από το χέρι χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι για όλα αυτά που είχαν εκτυλιχθεί σε μερικά μόνο λεπτά. Και καθώς ήμουν εκεί στο πεζοδρόμιο και τους έβλεπα να πλησιάζουν ένιωσα όλο τα βάρος του κόσμου να φεύγει από πάνω μου. Μια γιαγιά γλυκιά και υπέροχη με πλησίασε και απλά έπεσα στην αγκαλιά της και έκλαιγα. Εκείνη το μόνο που μου ψιθύρισε ήταν: αγάπη μου γλυκιά, την επόμενη φορά να είσαι πιο ψύχραιμη γιατί έτσι θα πεθάνεις».

Και μην μου πεις ότι το παράδειγμα ήταν άσχετο γιατί κάλλιστα θα μπορούσε η Αλίκη να είχε πάει μία μικρή βόλτα και ένας καλός άνθρωπος, όχι ο μπαμπάς της να την έβρισκε και να τη ρωτούσε για τη μαμά της, αλλά περίεργο θα ήταν στα 2 της χρόνια, να ξέρει το τηλέφωνο της μαμάς της. Θυμήθηκα λοιπόν εχθές πως πριν από μερικές εβδομάδες είδα τις φίλες μας που είχαν έρθει από το Παρίσι και φορούσαν στα χεράκια τους δύο υπέροχα και απλά βραχιολάκια από καουτσούκ. Πάνω τους έγραφαν το όνομά τους και το τηλέφωνο της φίλης μου ώστε σε περίπτωση που απλά χάσουν το δρόμο τους κάποιος να μπορεί να αναζητήσει τη μαμά τους. Απλά και ξεκάθαρα πράγματα. Το σκέφτηκα και νομίζω πως δεν είναι κακή ιδέα. Θέλω να πιστεύω στην καλή πρόθεση των ανθρώπων ακόμα…

Τα Rings Rings τα βρίσκει κανείς σε πολλά χρώματα και μπορείτε να γράψετε πάνω ότι εσείς θέλετε. Tο τηλέφωνό σας ή γιατί όχι κάτι στο οποίο έχει αλλεργία. Μπορείτε να τα βρείτε σε σετ των 3 τεμαχίων ή ένα μόνο τεμάχιο και φυσικά υπάρχουν σε δύο διαστάσεις: για παιδιά 2-5 ετών και για 4-9 ετών. Εύχομαι ολόψυχα να είναι αχρείαστα…και απλά να ομροφαίνουν τον καρπό τους.

Φίλη στη Facebook σελίδα, μας ανέφερε ότι υπάρχει και αντίστοιχο ελληνικό site Που είναι το Call Mom. Δείτε το γιατί είναι πραγματικά πολύ καλοστημένο.

xxx

ΥΓ. H βασική φωτό είναι από την αγαπημενη μου Esther και το Babyccino

Teepee της Antoinette Handmade 8 Instagram Accounts I love Liewood - Σκανδιναβικό design από σήμερα στο Alice on Board Μπισκότα βρώμης με μπανάνα χωρίς ζάχαρη και μια βόλτα στην Πάρνηθα