Το τελευταίο εξάμηνο άκουγε τα νέα των φίλων της για τα χαμένα τους δόντια και ανυπομονούσε να έρθει η σειρά της, να έρθει και η δική της πρώτη φορά απώλειας δοντιού. Κουτσοδόντικα προσωπάκια μας είχαν περικυκλώσει που στο χαμογελό τους “έλαμπε η απουσία”. Ένα κενό εκεί στην οδοντοστοιχία τους τόσο χαριτωμένο που εύχεσαι να αργήσει να έρθει το επόμενο δόντι να το καλύψει. Είναι ένα κενό αθωότητας, ανεμελιάς, τέλειας παιδικότητας.

Έτσι πριν από μερικές ημέρες άρχισε και το δικό της δόντι να χορεύει πέρα δώθε, στην αρχή ντροπαλά, αργά και σιγά σιγά πιο έντονα σε σημείο που από μέρα σε μέρα περιμένουμε να μας εγκαταλείψει για ταξίδι σε άλλους γαλαξίες.

photo via

Εχθές λοιπόν την ώρα που την πήρα από το σχολείο είχαμε τον εξής διάλογο – πάντα σε σχέση με το κουνάμενο δόντι:

ΕΓΩ: Θα φύγει Αλίκη μου και θα πέσει και στη θέση του θα ξαναβγεί άλλο.

ΑΛΙΚΗ: Όχι δεν θα είναι άλλο, θα είναι το ίδιο. Αλλά με άλλα γούστα και άλλες προτιμήσεις.

ΕΓΩ: Δηλαδή τι εννοείς;

ΑΛΙΚΗ: Μπορεί να του αρέσουν άλλα φαγητά, άλλα φρούτα και άλλα λαχανικά

ΕΓΩ: Ωχ την πατήσαμε δηλαδή.

ΑΛΙΚΗ:Μάλλον. Κια ξέρεις μαμά πως το λένε;

ΕΓΩ: A έχει και όνομα. Πως το λένε δηλαδή;

ΑΛΙΚΗ:Το λένε ΚΟΥΝΟΔΟΝΤΑ. Ξέρεις από το κυνόδοντα αλλά επειδή κουνιέται θα το λέμε Κουνόδοντα.

photo via

Και έτσι τώρα έχω βαλθεί να βρω ένα σπίτι για το Κουνόδοντα γιατί θα έχει μόνιμη θέση μαζί μας όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς. Και αν ακολουθήσουν και όλες οι μετεμψυχώσεις όλων των επόμενων Κουνόδοντων, θα χρειαστώ ένα τρίτο δωμάτιο για να τους φιλοξενώ. Τελικά που έιναι αυτή η νεράιδα των δοντιών; Δε μπορεί να τους πάρει μαζί της;

xxx

Εγώ δεν είμαι για τα δόντια σου. Τι θα κάνετε το ΣΚ; Μερικές ιδέες H ζωή μου μια βόλτα Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια.