Την εποχή που διανύουμε τη χαρακτηρίζει κυρίως η απογοήτευση, η μιζέρια, ο πόνος, η θλίψη. Συγκλονιστικά και απάνθρωπα τα γεγονότα με το προσφυγικό και τους πολέμους εν γένει, μίζερες και απογοητευτικές οι οικονομικές συνθήκες για πολλές οικογένειες, γκρίζο και άγνωστο το μέλλον για πολλά παιδιά. Λάμψεις ελπίδας και αισιοδοξίας, ρινίσματα χαράς και γέλιου οι πολιτιστικές δράσεις. Και επειδή αγαπάμε πολύ το Θέατρο, αλλά και την όμορφη πόλη της Πάτρας που και αυτή παλεύει με το μικροαστικό της δαίμονα, η παράσταση «Παραμύθια φύτρωσαν στον κήπο» στην παιδική σκηνή του Επίκεντρο+ μυρίζει χαρά.

Εγώ βρέθηκα διαδικτυακά με τους 5 ηθοποιούς και τους έθεσα μερικές ερωτήσεις με άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις. Με αυτό τον τρόπο θα γνωρίσουμε καλύτερα αυτή την χρωματιστή παρέα που κάθε Κυριακή σκορπίζει χαμόγελα στους μικρούς φίλους.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Το έργο είναι εμπνευσμένο από την παγκόσμια και την ελληνική μυθολογία. Οι ιστορίες των λουλουδιών ξεκινούν όταν η μικρή Βιολέτα παίζει στον κήπο της γιαγιάς της, πειράζει ένα τριαντάφυλλο κι αυτό αρχίζει να κλαίει γιατί πονάει. Πως είναι δυνατόν τα λουλούδια να είναι ζωντανά και να μιλάνε με ανθρώπινη λαλιά; Να έχουν ψυχή και αισθήματα; Η Βιολέτα μαθαίνει ότι τα λουλούδια ήταν κάποτε άνθρωποι και θέλει να ακούσει τις ιστορίες τους. Γιατί κάθε λουλούδι έχει τη δική του ξεχωριστή καταγωγή και το δικό του όνομα. Έτσι ξετυλίγεται στη μικρή μας σκηνή το κουβάρι των παλιών μύθων του κόσμου για το πώς τα λουλούδια γεννήθηκαν και πήραν το όνομά τους.

Φυτρώνουν αλήθεια τα παραμύθια στους κήπους;

ΑΛΕΞAΝΔΡΟΣ ΛΟΥΜΑΣ: Παραμύθια κατά την γνώμη μου μπορούν να φυτρώσουν σε κάθε κήπο και αυλή. Όμως κυρίως τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να τα ανακαλύψουν. Τα παιδιά παίζοντας σε ένα κήπο με το πιο μικρό πετραδάκι μέχρι το πιο όμορφο λουλούδι μπορούν με την φαντασία τους να πλάσουν όμορφα παραμύθια τα οποία θα τους ταξιδέψουν. Έτσι λοιπόν τα παιδιά είναι αυτά που φυτεύουν τα παραμύθια στους κήπους όπως ακριβώς συμβαίνει στην παράσταση μας.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΑΚΡΑΚΗ: Φυσικά και φυτρώνουν παραμύθια στους κήπους ,μεταφορικά βέβαια . Για την ακρίβεια νομίζω πως τα παραμύθια ξεφυτρώνουν από παντού, από κάθε στοιχείο της φύσης, και με αυτόν τον τρόπο, το κάθε τι μπορεί να αποκτήσει μία μαγεία . Έτσι, στη δική μας περίπτωση πρωταγωνιστές είναι τα λουλούδια , τα οποία αποκτούν ζωή, συναισθήματα , έχουν ανάγκες και ξεχωρίζουν μεταξύ τους (όπως δηλαδή και εμείς οι άνθρωποι)

ΓIΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΙΡΗΣ: Χα χα προφανώς είναι παιχνίδι με τις λέξεις ο τίτλος καθώς μιλάμε για τα παραμύθια που μας διηγούνται κάποια λουλούδια σε έναν κήπο. Ωστόσο είναι σαν νε σπέρνουμε και κατά κάποιο τρόπο μύθους μέσα στα ίδια τα παιδιά. Μύθους άλλοτε γνωστούς (όπως ο μύθος του Νάρκισσου) και άλλοτε άγνωστους όπως εκείνος με τις μάγισσες και την μιμόζα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΟΓΑΡΑΣ: Τα παραμύθια είναι γύρω μας, αρκεί να μπορούμε να τα αποκρυπτογραφήσουμε. Να βρούμε δηλαδή την ουσία στην καθημερινότητα μας. Ανεξάρτητα από το πολιτιστικό τους υπόβαθρο, την οικονομική τους κατάσταση, τη θρησκεία τα παιδιά πάντα βρίσκουν τρόπους για να παίζουν και να διασκεδάζουν. Αν καταφέρουμε να κάνουμε να παιδιά μη εξαρτώμενα από την τεχνολογία, και επιστρατεύοντας τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους, τα παιδιά θα εφευρίσκουν πάντα παιχνίδια αξιοποιώντας ακόμα και κήπους.

ΦΑΙΗ ΤΣΙΓΚΑ: Φυτρώνουν…ο τίτλος είναι καθαρά μεταφορικές καθώς ένα παραμύθι από τη φύση τους είναι αδύνατον να φυτρώσει Τα παραμύθια είναι διηγήματα του μυαλού, σκέψεις μέσα από τη φαντασία που «φύτρωσαν» στο μυαλό εκείνων που τα δημιούργησαν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση της μικρής Βιολέτας που βρέθηκε μέσα σε ένα κήπο γεμάτο λουλούδια. Κάθε λουλούδι έχει τη δική του ιστορία. Μέσα από κάθε κήπο γεμάτο με λουλούδια θα μπορούσαμε να πούμε ότι κρύβονται παραμύθια γιατί κάθε μέρος και λουλούδι του κήπου είναι ξεχωριστό και κρύβει τη δική του προέλευση.

Στα παιδιά μιλάμε με αλήθειες ή με μύθους και παραμύθια;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΟΓΑΡΑΣ: Το δίλημμα «να μιλάω με αλήθειες στα παιδιά ή όχι» ταλανίζει όλους τους ενήλικες εδώ και χρόνια. Εγώ ναι, μιλάω πάντα με αλήθειες. Η απόκρυψης της αλήθειας λειτουργεί ως μια μορφή άρνησης απέναντι στο εκάστοτε πρόβλημα, η οποία εντέλει επιβαρύνει και τον ενήλικα και παιδί, διαστρεβλώνοντας την αντίληψη της πραγματικότητας. Το παιδί έχει κεραίες, κατανοεί, φαντασιώνει, αξιολογεί και παρατηρεί καθετί που συμβαίνει μέσα του και γύρω του. Στο θέατρο όμως, είναι διαφορετικά γιατί μέσα από τους μύθους και τα παραμύθια μιλάμε για αλήθειες. Σεβόμαστε την προσωπικότητα των παιδιών – θεατών, και οφείλουμε να σεβαστούμε και την ανάγκη του να κατανοήσει τον κόσμο ως έχει. Η συγκάλυψη της αλήθειας μπορεί να κάνει το παιδί να νιώσει προδομένο. Το μοίρασμα της αλήθειας μέσα από ένα παραμύθι θα πρέπει πάντα να γίνεται με μια συνέπεια και όχι μέσα από διπλά και αντιφατικά μηνύματα που αποδιοργανώνουν τα παιδιά.

ΓIΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΙΡΗΣ: Νομίζω πως δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ μύθου και αλήθειας, ή παραμυθιού και αλήθειας. Οι μύθοι είναι μια αλληγορία που μπορεί σε πρώτο πλάνο να φαίνονται ως ένα ψεύτικο μαγικό σύμπαν και μόνο έτσι είναι στην πραγματικότητα, όμως σε δεύτερο πλάνο λένε αλήθειες και περιγράφουν καταστάσεις που βλέπουμε στην πραγματικότητα. Όταν στα παιδιά αφηγείσαι μύθους για άλλες χώρες ή μύθους για τα λουλούδια και τους Θεούς, τότε είναι σα να τους λές πως υπάρχει αυτό που βλέπεις αλλά να που υπάρχει και κάτι άλλο που ίσως δεν βλέπεις αλλά έχει και εκείνο ζωή και είναι όμορφο όπως εσύ.

ΑΛΕΞAΝΔΡΟΣ ΛΟΥΜΑΣ: Τα παραμύθια και οι μύθοι είναι ο πιο ωραίος τρόπος για να λέμε την αλήθεια στα παιδιά. Μέσω των παραμυθιών και των όμορφων ιστοριών μπορούμε με μαγικό τρόπο να δώσουμε στα παιδιά να κατανοήσουν μια αλήθεια ή να γνωρίσουν κάτι το οποίο δεν θα τους ήταν ευχάριστο να ακούσουν με ώμο τρόπο.

ΦΑΙΗ ΤΣΙΓΚΑ: Κάθε παραμύθι κρύβει σχεδόν πάντα πίσω του ένα νόημα αληθινό, Μέσα από τα παραμύθια ορισμένες φορές τα παιδιά μαθαίνουν για το πόσο σκληρός κάποιες φορές είναι ο κόσμος, μαθαίνουν για τη χαρά, την λύπη, την αγάπη. Βέβαια εδώ μπορεί να μπει μία μεγάλη παρένθεση: το γεγονός ότι τα παραμύθια παρουσιάζουν ωραιοποιημένες αλήθειες καθώς η ψυχοσύνθεση του μικρού παιδιού είναι ευαίσθητη και απροετοίμαστη για να δεχτεί με ακρίβεια την πραγματική αλήθεια.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΑΚΡΑΚΗ: Όλα τα παραμύθια κρύβουν μέσα τους μια αλήθεια. Στην πραγματικότητα , τα παραμύθια είναι ένα μέσω για να πούμε στα παιδιά την αλήθεια .

Πως είναι τα παιδιά ως θεατές;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΟΓΑΡΑΣ: Δύσκολα τα παιδιά ως θεατές. Πρέπει να τους κεντρίζεις συνεχώς το ενδιαφέρον. Παρακολουθούν μια θεατρική παράσταση και γελούν με την ψυχή τους, κάνουν παρεμβάσεις λεκτικές στους ηθοποιούς, προτείνουν τις δικές τους απόψεις, με δυο λόγια μετέχουν ενεργά στην κάθε σκηνή. Μου έχει τύχει πολλές φορές να μην μπορούν να κατανοήσουν ότι αυτό που παρακολουθούν είναι ζωντανό και οτιδήποτε μπορεί να το επηρεάσει. Σε όλα τα παιδιά πάντως, αρέσει το θέατρο, και δεν κρατιούνται. Και ποιος ξέρει; Μπορεί κάποια από αυτά τα παιδάκια, τους σημερινούς θεατές, αύριο να είναι συντελεστές ή ηθοποιοί παράστασης όπως κόλλησε και σε μένα το μικρόβιο στην Τετάρτη δημοτικού!

ΓIΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΙΡΗΣ: Περίεργο κοινό τα παιδιά αν και νωρίς ακόμα για να κρίνουμε καθώς βρισκόμαστε στην αρχή αυτού του ταξιδιού. Συμμετέχει περισσότερο σε στιγμές διάδρασης και όταν του αρέσει αυτό που βλέπει, το δείχνει έντονα με το δικό του τρόπο – όχι μόνο με το γέλιο αλλά και με τα μάτια.

ΦΑΙΗ ΤΣΙΓΚΑ: Τα μικρά παιδιά είναι οι πιο σκληροί κριτές. Είναι εκείνοι που δύσκολα θα καθίσουν να δουν μία παράσταση, να ακούσουν μία ιστορία ή να δεχτούν πληροφορίες εύκολα. Θέλει μεγάλη προσπάθεια ένας ηθοποιός αλλά και το ίδιο το κείμενο να κάνει ένα μικρό παιδί να γελάσει χωρίς να είναι καθαρά επιτηδευμένο και πλαστικοποιημένο γέλιο αλλά να ψυχαγωγήσει ένα παιδί αληθινά. Τα παιδιά είναι επίσης ένα κοινό που δεν θα φερθεί με τακτ αλλά θα φερθεί αυθόρμητα όταν βαρεθεί ή κουραστεί γεγονός που οδηγεί σε άσχημες καταστάσεις,

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΑΚΡΑΚΗ: Τα παιδιά ως θεατές είναι , χωρίς να το καταλαβαίνουν , οι αυστηρότεροι κριτές . Είναι αυθόρμητα και αν κάτι δεν τους αρέσει θα φανεί. Ωστόσο το χειροκρότημα και το γέλιο τους σε κάνει να δέχεσαι μεγάλη ικανοποίηση.

ΑΛΕΞAΝΔΡΟΣ ΛΟΥΜΑΣ: Τα παιδιά αναμφίβολα έχουν τις πιο αυθόρμητες αντιδράσεις και έτσι αυτομάτως κατατάσσονται στο ίσως πιο αυστηρό κοινό που μπορεί να έχει ένας ηθοποιός. Για παράδειγμα ένα παιδί σε μια παράσταση μπορεί να κλάψει, να φωνάξει, να μιλήσει, ή να προσπαθήσει να επικοινωνήσει με τον ηθοποιό. Καθήκον του ηθοποιού είναι με την ενέργεια και το παίξιμο του να ” κρατήσει ” την προσοχή και το βλέμμα του αυστηρού κριτή που έχει απέναντι του. Το συναίσθημα βέβαια που προκύπτει στο τέλος μιας παράστασης με όλα αυτά τα παιδικά χαμόγελα και τα γουρλωμένα ματιά είναι σαφώς απερίγραπτο.

Πως αντέδρασαν οι μικροί σας θεατές όταν είδαν και άκουσαν τη Βιολέτα και τα παραμύθια της;

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΑΚΡΑΚΗ: Οι μικροί μας φίλοι ενθουσιάστηκαν με τις ιστορίες των λουλουδιών και το ευχάριστο ήταν ότι ήθελαν να συμμετέχουν στη δράση και να “βοηθήσουν ” τους ήρωες. Σημαντικό επίσης είναι και το γεγονός ότι οι ιστορίες μας είναι σύντομες και περιεκτικές και κρατούν τα παιδιά σε εγρήγορση. Στα παιδιά επίσης άρεσε πολύ και το διδακτικό στοιχείο της παράστασης. Τέλος, οι ιστορίες είναι δοσμένες με χιούμορ κάτι που άρεσε σε μικρούς και μεγάλους.

ΑΛΕΞAΝΔΡΟΣ ΛΟΥΜΑΣ: Οι μικροί θεατές μας αντέδρασαν με θαυμασμό και χαμόγελα για την παράσταση που είδαν. Συμμετείχαν ενεργά σε όλες τις ιστορίες που διαδέχονταν η μία την άλλη ώστε να βοηθήσουν όσο μπορούν τον ήρωα της κάθε ιστορίας. Επίσης τα παιδιά γέλασαν με τις αστείες στιγμές του έργου και θαμπωθήκαν με τις γρήγορες εναλλαγές σκηνικών και κοστουμιών. Αυτές οι αντιδράσεις φαίνονται ακόμα πιο πολύ μετά το τέλος του έργου όταν τα παιδιά θέλουν να έρθουν σε επαφή μαζί μας ώστε με τον τρόπο τους να μας επιβραβεύσουν για το αποτέλεσμα.

ΦΑΙΗ ΤΣΙΓΚΑ: Οι μικροί μας θεατές ως τώρα παρακολούθησαν με μεγάλο ενθουσιασμό το όλο θέαμα, ήσυχοι θεατές, συμμετέχοντας σε διάφορα σημεία, γελώντας και έχοντας πανέξυπνες αντιδράσεις! Ακόμα πολλές φορές ο ενθουσιασμός τους τα οδήγησε σε επιφωνήματα και στον ξεσηκωμό τους αλλά γρήγορα το έργο τα απορροφούσε και τα έκανε να παρακολουθούν με θαυμασμό και ηρεμία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΟΓΑΡΑΣ: Τα σχόλια τους και η ανταπόκρισή τους στην πρεμιέρα, μας έκαναν να πιστέψουμε πως παίζουμε σε μια από τις καλύτερες φετινές παιδικές θεατρικές παραστάσεις. Τα παιδιά συμμετείχαν, σχολίαζαν τα σκηνικά και τα κουστούμια που είναι πολύ καλύτερα από πολλά που χρησιμοποιούν παραστάσεις για ενήλικες.. Επειδή έχω παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις παιδικού θεάτρου, συμμετείχα και εγώ στην περσινή παράσταση του Επίκεντρου+ νομίζω ότι έχουμε ανεβάσει ψηλά τον πήχη για να βλέπουν τα παιδιά κάθε φορά και κάτι καλύτερο… Εμείς από την πλευρά μας προσπαθούμε να μην προδώσουμε την εμπιστοσύνη τους, γι’ αυτό και όλα τα παιδιά έμειναν ενθουσιασμένα…

Νιώθετε ότι με τις παραστάσεις σας και με τη δράση σας ως ηθοποιοί μπορείτε να «φυτρώσετε» ένα σπόρο ελπίδας στη ζωή της νέας γενιάς;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΟΓΑΡΑΣ: Ειδικά φέτος που συμπρωταγωνιστώ με νέα παιδιά, βλέπω την ίδια την ελπίδα στα μάτια τους. Οπότε είναι έτοιμα να μεταδώσουν και να κάνουν τον σπόρο της να φυτρώσει και να ανθίσει. Με ένα χαμόγελο ζεστό στους θεατές μας, προσπαθούμε να ζεστάνουμε καρδιές, ψυχές και σώματα. Για μένα η τέχνη του θεάτρου είναι πολύ σημαντική, και νοιώθω πολύ μικρός και ασήμαντος να βάζω τον σπόρο της ελπίδας στο χώμα. Να φυτρώσει και να ανθίσει. Γιατί τι είναι η ελπίδα; Ένα τόσο δα σποράκι είναι, μόνος το φυτεύεις και μόνος το ποτίζεις να ανθίσει στην ψυχή σου. Όπως τα λουλούδια της παράστασης μας. Ελπίζω οι μικροί θεατές να πάρουν τους σπόρους, να τους βάλουν να μεγαλώσουν, να ανθίσουν. Και κάποια μέρα ίσως αυτός ο κόσμος να είναι γεμάτος από ανθισμένες καρδιές.

ΓIΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΙΡΗΣ: Είναι λίγο τρομακτικό αυτό με τη νέα γενιά καθώς και εμείς είμαστε νέα γενιά (γέλια). Στην πραγματικότητα το στοίχημα δεν είναι να σπείρουμε το γέλιο, την ελπίδα, τη συγκίνηση μόνο στα παιδιά αλλά και στους μεγάλους. Και προσωπικά πιστεύω πως αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος της Τέχνης: να γίνουν και οι θεατές και οι πρωταγωνιστές καλύτεροι ως άνθρωπο πρώτα με τη γνώση, την έκθεση απόψεων, την αξία των συναισθημάτων. Με το έργο αυτό νομίζω ότι στους μικρούς θεατές σπείρετε η ελπίδα γιατί κάθε τι κακό που μπορεί να συμβεί μέσα στους μύθους μετατρέπεται αμέσως σε θετικό μέσα από τους μύθους- ο Νάρκισσος πνίγεται αλλά δίνει τη θέση του σε ένα λουλούδι. Και το ίδιο το έργο έχει μία πιο κριτική ματιά σε διάφορα κοινωνικά ζητήματα κάποια περισσότερο φανερά και κάποια άλλα πιο δύσκολα να φανερωθούν κάτι στο οποίο συμβάλλουν πολύ και τα τραγούδια – ε εντάξει και το χιούμορ γιατί η παράσταση διαθέτει αρκετό αλλά και συγκίνηση σε κάποια σημεία.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΑΚΡΑΚΗ: Νομίζω πως κάθε παιδική παράσταση έχει αυτό τον στόχο ( ή τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω) . Χαίρομαι που οι εκπαιδευτικοί επιλέγουν το θέατρο για να ψυχαγωγήσουν τους μαθητές τους αλλά και που τα παιδιά το διασκεδάζουν. Σίγουρα ένας σπόρος ελπίδας φυτρώνει κάθε φορά που βλέπεις πως τα νοήματα της παράστασης περνούν στο κοινό και πως τα παιδιά , πηγαίνοντας σπίτι τους θα σκεφτούν και θα συζητήσουν με φίλους και γονείς για την παράσταση και τα νοήματά της

ΑΛΕΞAΝΔΡΟΣ ΛΟΥΜΑΣ: Η παράσταση μας (όπως και οι περισσότερες παιδικές παραστάσεις) διακατέχετε από αισιοδοξία, αγάπη, μηνύματα για τη φιλία και ελπίδα για το καλύτερο. Έτσι λοιπόν είναι στο χέρι μας ως ήρωες αυτής της παράστασης που ενσαρκώνουν τις όμορφες αυτές ιστορίες να δώσουμε ένα μήνυμα ελπίδας στα παιδιά που μας παρακολουθούν. Το σημαντικότερο είναι ότι σχολεία και γονείς επιλέγουν να δουν την παράσταση μας επιτρέποντας μας έτσι να προσφέρουμε σε μικρούς και μεγάλους το νόημα που προσπαθούμε να περάσουμε.

ΦΑΙΗ ΤΣΙΓΚΑ: Ως νεαροί ακόμα ηθοποιοί και ειδικά σε παραστάσεις επιμορφωτικού περιεχομένου, μπορούμε να μεταδώσουμε στα μικρά παιδιά μηνύματα και να αφυπνίσουμε τη σκέψη τους. Όταν από μικρή ηλικία ένα παιδί έχει ερεθίσματα μέσα από την τέχνη, έχει μπει στον κόπο στην μετέπειτα ηλικία του να μελετήσει και να παρακολουθήσει παραπάνω να έτσι να «ανθίσει» μεταφορικά. Να ανθίσει το πνεύμα του και να δημιουργήσει σε αυτόν τον κόσμο, να βάλει το λίθο σε κάτι όμορφο και να παραγκωνίσει για λίγο τον εγκλεισμό του μόνο στον ηλεκτρονικό και υλικό κόσμο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Χρυσούλα Παπαδοπούλου
Πρωτότυπο κείμενο: Κοραλία Τσόγκα, Εύη Μητσοπούλου
Πρωτότυπη μουσική: Παύλος Κατσιβέλης
Σκηνικά: Μαρία Αλανιάδη
Κοστούμια: Μαρία Αλανιάδη, Πολύνα Καμπισοπούλου

Μουσική διδασκαλία: Αρσινόη Γεωργοπούλου

Χορογραφίες/Κινησιολογία: Κατερίνα Αναλυτή
Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Γιώτη
Φωτογραφίες: Βασίλης Καραπαπάς
Βιντεοσκόπηση: Τάκης Κουτρουμάνης
Κατασκευή σκηνικού: Γιώργος Σεφέρης

Εκτέλεση κοστουμιών: Πολύνα Καμπισοπούλου, Νίκη Αντζουλάτου
Σκηνικά σκεύη: Αγνή Στασινού
Τεχνικός σκηνής: Νίκος Γιατράκος
Διοργάνωση Παραγωγής: ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ+

Παίζουν & Τραγουδούν:
Γιώργος Λαμπίρης
Γιώργος Λογαράς
Αλέξανδρος Λούμας
Αναστασία Μακράκη
Ευτυχία Τσίγκα

Η παράσταση παίζεται στο θέατρο “Επίκεντρο+” (οδός Νόρμαν 16 & Αγ. Διονυσίου, Πάτρα)

Κάθε Κυριακή στις 12:00μ.μ.
Τιμή εισιτηρίου: 7 ευρώ.
Παιδικό: 5 ευρώ
Διάρκεια 90’ με 10 λεπτά διάλειμμα
Τηλ. Κρατήσεων: 2610 46 10

Το φωτογραφικό υλικό μας διέθεσε ο Ζείνης Ευστάθιος και τον ευχαριστώ πολύ!

Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων - Είδαμε Η Ωραια Κοιμωμενη² - Eίδαμε και γελάσαμε! Έμη Σύνη - Μίλα και Σουτ Συνέβη σε μία βίδα - Στο ίδρυμα Θεοχαράκης