Ο Αγησίλαγος. Μία ευρηματική παράσταση
Γράφει η Αμαλία Μουστάκη
Ο Αγησίλαγος. Μία ευρηματική παράσταση
Ο Αγησίλαγος. Μαύρο φόντο, τρεις ηθοποιοί ντυμένοι στα μαύρα, ένα μεγάλο μαύρο έπιπλο στη μέση της σκηνής, το οποίο, ανάλογα με τις ανάγκες της ιστοριας, γίνεται τραπέζι κοπής, ιατρείο, δάσος, στο πλάι δύο μουσικοί με τα όργανα τους . Και πολλές κούκλες-μαριονέτες: ένας λαγός-σεφ και οι φίλοι και συνδαιτημόνες του, ο αδηφάγος ιπποπόταμος, ο πελεκάνος γιατρός, τα λεμονόψαρα.

Και μια λαϊκή- με την έννοια της απλότητας- ιστορία:
Ο Αγησίλαγος παθαίνει μαγουλάδες και από το άγχος του νομίζει ότι φταίει το φαγητό του. Επειδή μαγειρεύει περίπλοκες συνταγές κι όχι μόνο καρότα και χορταρικά, φοβάται ότι ξεφεύγει από τη φύση του κι έτσι αποφασίζει να αλλάξει διατροφή. Στον δρομο για το ιδανικό του γεύμα βρίσκει πιπεριές, τρώει μόνο από αυτές και γίνεται καταπράσινος, μετά μόνο ντομάτες, γίνεται κατακόκκινος και το ίδιο με τα λεμόνια. Όταν ξυπνάει σε ένα ωραίο μποστάνι και ανακαλύπτει ότι όλα αυτά είναι τελικά είναι μόνο ένας εφιαλτης, αρχίζει και πάλι να μαγειρεύει και να τρώει από όλα.

Πολύ συχνά οι παιδικές παραστάσεις πεφτουν στην παγίδα του διδακτισμού, το περίφημο ηθικό διδαγμα,όμως, σπάνια φτάνει στο ανήλικο κοινό. Στον Αγησίλαγο -και ευτυχώς!- το μήνυμα της ισορροπημένης διατροφής προκύπτει αβίαστα χωρίς ηθικολογίες, χωρίς κανείς να κουνά το δάχτυλο στα παιδιά. Και, το κυριότερο, προκύπτει κυρίως μέσω της αφήγησης -και μάλιστα έμμετρης. Δε θα βρούμε εδώ τα φανταχτερά σκηνικά και τις πολύπλοκες μεταμφιέσεις που δημιουργούν πολλή και περιττή εικόνα.
Η μυθοπλασία, το παραμύθι, γίνεται παιδαγωγικό εργαλείο που αφήνει ελεύθερη τη φαντασία – όπως περίπου συνέβαινε με τις ιστορίες που έλεγαν οι παλιοί παραμυθάδες στα παιδιά. Όλη η δράση λαμβάνει χώρα πάνω σε ένα μαύρο τραπέζι, ένα λιτό σκηνικό, που ο επίσης λιτός -αλλά καλοσχεδιασμένος- φωτισμός που πέφτει πάνω του, σε συνεργασία με τις κούκλες παράγουν ένα «πεδίο δράσης» με βάθος και προεκτάσεις στον χώρο και τον χρόνο, σχεδόν κινηματογραφικό.


Οι ηθοποιοί, Βασίλης Λιάκος, Μαριέττα Σπηλιοπούλου και Χρήστος Χριστόπουλος, εναλλάσσουν ρόλους πολύ γρήγορα. Με ένα πέταγμα των βλεφάρων, περνάνε από τον ρόλο του αφηγητή, στην εμψύχωση της κούκλας απόλυτα συντονισμένοι και με μουσικό ρυθμό.Θα έλεγες πως κάθε βήμα τους, κάθε φωνητικός φθόγγος τους είναι μετρημένος, καταγεγραμμένος στο χαρτί και δεν παρεκκλίνουν με τίποτα από τις αρχικές σκηνοθετικές οδηγίες.
Οι δύο μουσικοί, Γιάννης Παπαγεωργίου και Λουίζα Σοφιανοπούλου, αποδίδουν ζωντανά τα τραγούδια της παράστασης, όχι όμως αποστασιοποιημένα, καθώς συμμετέχουν, υιοθετούν ενεργό ρόλο και συμμετέχουν στη δράση. Τις εντυπώσεις κλέβει το toy piano της Λουίζας και βέβαια οι εξαιρετικά χαριτωμένες κούκλες της Δήμητρας Γιοβάνη.
Ο «Αγησίλαγος», σε κείμενο, σκηνοθεσία και μουσική του ταλαντούχου Δημήτρη Μπασλάμ, δεν είναι μία ακόμη θεατρική παράσταση, δεν είναι μία κουκλοθεατρική ή μουσική παράσταση. Είναι κάτι διαφορετικό. Είναι το πάντρεμα όλων αυτών και μάλιστα με τρόπο πρωτότυπο, ευρηματικό, με τρόπο που αποδεικνύει ότι μια ομάδα ταλαντούχων ανθρώπων έσκυψε πάνω από το κείμενο με κέφι και πολλές ιδέες, και το ζωντάνεψαν με τρόπο μοναδικό.
Tip: παρόλο που η παράσταση απευθύνεται θεωρητικά σε μικρότερα παιδιά -και αυτά ήταν το βασικό κοινό τη μέρα που την παρακολουθήσαμε εμείς- μη διστάσετε να πάτε στον Ελληνικό Κόσμο με παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας ή ακόμη και μόνοι σας! Απλώς εξασφαλείστε πως θα έχετε εισιτήριο γιατί τις περισσότερες Κυριακές το θέατρο είναι κατάμεστο.
Εδώ θα βρείτε αναλυτικά πληροφορίες για τις παραστάσεις
x
you may also like:









No Comments Yet!
No one have left a comment for this post yet!
WRITE A COMMENT ON THIS POST