Τα κορίτσια βρίσκονται εδώ και μερικές ημέρες στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Μέχρι στιγμή το μέτρο της αντίληψής μου για το πώς περνούν τις ημέρες τους είναι η απόλυτη σιωπή του τηλεφώνου. Μόνο εγώ καλώ να μάθω νέα αλλά εκείνες κάπου τρέχουν, κάπου παίζουν, κάπου κολυμπούν, κάπου ονειρεύονται και έτσι η φωνή της μαμάς για την ώρα δεν τους είναι απαραίτητη.

Και εγώ κάπου εκεί χαλαρώνω και ξεφυσάω. Ορίστε λοιπόν ότι ήθελες και αναζητούσες τόσο καιρό. Χρόνο αποκλειστικά δικό σου για να κάνεις όσα θέλεις με όποιους θέλεις τη στιγμή που εσύ θα θέλεις. Βόλτες με φίλους χωρίς κανένα πλάνο, καφέδες που θα γίνονται μπύρες και πάλι καφέδες, επισκέψεις σε μουσεία που δεν είδα και θέατρα που δεν απόλαυσα, μέρη που άνοιξαν και δεν έχω ακόμα επισκεφθεί όχι γιατί επιβάλλεται από το κοινωνικό γίγνεσθαι αλλά για να ικανοποιήσω την περιέργειά μου και να προσθέσω μία νέα πληροφορία στην προσωπική μου Wikipedia, όλα αυτά ναυάγησαν μπροστά σε μία υπέρτατη δύναμη: την αδράνεια. Και ήταν απόλυτα σωστή η διατύπωση του Γαλιλαίου- “Όταν οι δυνάμεις που ασκούνται σε ένα σώμα αλληλοαναιρούνται, τότε το σώμα θα εξακολουθεί να κινείται με την ταχύτητα την οποία έχει αποκτήσει ή αν δεν έχει ταχύτητα θα παραμείνει ακίνητο“.

Και εγώ βρίσκομαι σε αυτή ακριβώς τη φάση. H ανάγκη και η επιθυμία μου για διασκέδαση, για ξεσάλωμα, για εξερεύνηση, είναι το ίδιο έντονη ως κινητήριος δύναμη με την ανάγκη μου για ξεκούραση, για ύπνο, για εσωτερικό διάλογο για αέναη παρακολούθηση του ταβανιού και για ξύσιμο ποδιού (προσοχή εδώ στην αρνητική κριτική: είμαι εργαζόμενη αλλά αυτές τις ημέρες η δουλειά μου έχει ουσιαστικά “παγώσει”). Κάπως έτσι λοιπόν βρίσκομαι μονίμως σε μία φάση αδράνειας. Μένω σταθερή σε ένα σημείο πράττοντας το απόλυτο τίποτα σα να βρίσκομαι σε κώμα, αλλά παράλληλα νιώθω τις εσωτερικές μου φωνές να θέλουν να πάρουν μορφή και να με χτυπήσουν, να με σπρώξουν προς μία κατεύθυνση.

Σήμερα για κάποιο ανεξήγητο λόγο, αρχικά τουλάχιστον γιατί ίσως σε μία δεύτερη ανάγνωση αισθάνομαι πως μία τραγική εβδομάδα έλαβε τέλος και μετά από κάθε τελεία ακολουθεί μία νέα παράγραφος μου ελπίζω να μην έχει στο τέλος της αποσιωπητικά αλλά τελεία, οι δυνάμεις μέσα μου δεν είναι ισοδύναμες με τις εξωτερικές. Έχουν λίγο αποχαυνωθεί και δεν ασκούν έλεγχο πια.

H γυναίκα μέσα μου με την ιδιότητα της φίλης, της συντρόφου, της ερωμένης, της αδερφής, μοιάζει αλώβητη και θέλει να επιστρέψει με μένος για να διεκδικήσει το χαμένο της χρόνο. Η μητέρα μέσα μου είναι ήρεμη γιατί τα παιδιά μου είναι ευτυχισμένα, και ανεξάρτητα και θα τη δουν σύντομα. Αυτή είναι η δική μου ώρα. Αυτή είναι η δική μου στιγμή χωρίς αδράνεια. Γιατί κάθε δευτερόλεπτο και κάθε λεπτό που περνάει γίνεται αμέσως παρελθόν. Και ποιος άραγε θέλει να ζει με ένα παρελθόν αδράνειας;

photo by Olivia Bee
photo by Rebecca Miller

Τι θα κάνετε το ΣΚ; Μερικές ιδέες H ζωή μου μια βόλτα Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Μπισκότα μαρμελάδας ή Jam Cookies