Πρωινά ζεστά που μόλις ξυπνούσα έτρεχα αμέσως μόλις έπινα το γάλα που μου προσέφερε στο ποτήρι η γιαγιά, να συναντήσω τον παππού μου. Στην αυλή του γνωστού σουβλατζίδικου της περιοχής που τα πρωινά μεταμορφωνόταν σε καφενεία και μάζευε όλες τις μεγαλωμένες και μη φιγούρες του χωριού. Ελληνικός καφές σκέτος συνήθως, εφημερίδα για τα πρώτα νέα της ημέρας, αφορμή για κουβέντα και χαζολόγημα, άντε και κανά ταβλάκι στο τσακίρ κέφι.

Έτρεχα να τον αγκαλιάσω, να κάτσω δίπλα του, να μου δώσει κανά 10άρικο για το πρώτο παγωτό της ημέρας και φυσικά να τρέξω να δω τη μεγάλη κορνίζα/διαφήμιση για την ταινία που ο κύριος Τάκης θα έπαιζε το βράδυ στο θερινό σινεμά. Η χαρά μου όμως πολλαπλασιαζόταν τις ημέρες που άκουγα το νωχελικό της βήμα από μέσα κιόλας, να πλησιάζει προς την αυλή πάντα φορώντας εκείνο το φόρεμα με τα κουμπιά μπροστά από πάνω ως κάτω σαν ρόμπα, γεμάτη μικρά μικρά χρωματιστά λουλουδάκια.΄

Ένιωθα και το δικό της ενθουσιασμό όταν με έβλεπε, και ανταλλάσσοντας μερικές βασικές κουβέντες όπως καλημέρα τι κάνεις, θα καθόμουν λίγο μαζί της να της κάνω παρέα στην ενασχόλησή της : ξεφλούδιζε και έκοβε τις πατάτες που τo ίδιο βράδυ θα τηγανίζονταν για να προσφερθούν με τα σουβλάκια στους πελάτες. Εγώ πάντα ήξερα όταν τις έτρωγα πόση προσπάθεια είχε κάνει η Κατερίνα για να τι έχει έτοιμες.

Η φωνή της βαριά, τραχιά πάντα που ακουγόταν λίγο παράξενη αν και ποτέ δε ρώτησα τι και πως κανέναν από τους μεγάλους, κάποια στιγμή η μητέρα μου είπε πως η Κατερίνα δεν είναι συνομήλική μου και πως με περνούσε πολλά χρόνια αλλά έμοιαζε λίγο διαφορετική λόγω κάποιας ασθένειας που είχε. Μετά από αρκετά χρόνια κατάλαβα πως επρόκειτο για το σύνδρομο Down. Ένα παραπάνω δηλαδή χρωμόσωμα, στο κύτταρο που τη δημιούργησε και αυτό το γλυκό πλάσμα ήταν μοιραίο να έχει μία σωματική και νοητική απόκλιση.

Ήμουν μάλλον 7 ίσως 8 χρονών και η μόνη απόκλιση που έβλεπα ήταν πως δεν την έβλεπα αρκετά όπως τα άλλα κορίτσια της γειτονιάς. Σα να την κρατούσαν κρυμμένη, η γλυκιά Κατερίνα με τη μπάσα φωνή δεν ερχόταν για μπάνια στη θάλασσα, ούτε έβλεπε μαζί μας τρώγοντας πασατέμπο τις ελληνικές ταινίες της Κυριακής, ούτε έκανε ποδήλατο μαζί μας, ούτε έπαιζε αγαλματάκια ακούνητα αγέλαστα.

photo via

Ανυπομονούσα τα βράδια να περάσω και να τη δω καθισμένη στη γνώριμη καρέκλα της που αγκάλιαζε το σώμα της σαν κουβέρτα, και να ακούσω εκείνη τη βραχνή μπάσα φωνή, μάλλον απόκλιση και αυτή, να μου φωνάζει Πέπη Πέπη τι κάνεις;

Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα, έφυγα και ξέχασα εκείνη και την μπάσα φωνή της αλλά και την ίδια της την ύπαρξη. Καμία απόκλιση. Αλλά πρόσφατα η μητέρα μου, ο πληροφοριοδότης μου, μου είπε πως είδε την Κατερίνα….Και πως την ρώτησε:
– Γειά σου κυρά Ρένα. Tι κάνει η Πέπη; (με την ίδια μπάσα φωνή)
Ένα επιπλέον χρωμόσωμα. Άραγε πόση επιπλέον στοργή και αγάπη έχει φωλιάσει μέσα σε αυτό;

Εσύ τι λές είναι απόκλιση;

Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Αποχαιρετιστήριο δώρο δασκάλας - DIY gift for the teacher Το πήρα από τη μαμά μου. Ανοιχτά μυαλά. Ανοιχτές Πόρτες. Για ένα ομορφότερο κόσμο.