Επιστρέφαμε ένα απόγευμα στο σπίτι με την Αλίκη και κάναμε λίγό πολύ χαζοκουβέντα έτσι για να περάσει η ώρα. Μετά από μερικές χαλαρωτικές παύσεις και ενώ πλησιάζουμε στο σπίτι, πέφτει η ερώτηση

– Μπορεί να κάνει μία γυναίκα μόνη της παιδί;

H πρώτη αυθόρμητη απάντηση που μου πέρασε από το μυαλό δεν ήταν άλλη από μία ξερή, χωρίς περαιτέρω σχόλια άρνηση. Όμως σε κλάσματα δευτερολέπτου πέρασαν από το μυαλό μου όλες οι λοιπές πιθανές ερωτήσεις και όχι μόνο. Πέρασε από το μυαλό μου ένας καταιγισμός προβληματισμών κοινωνιολογικών, ψυχολογικών αλλά και γεγονότων, κυρίως επιστημονικών που φυσικά με οδήγησαν προς μία καθόλου μονολεκτική απάντηση. Γιατί εδώ χωράει πολύ κουβέντα.

– Αγάπη μου μία γυναίκα δε μπορεί να κάνει μόνη της παιδιά. Δεν αρκεί δηλαδή το δικό της σώμα. Να σου θυμίσω ότι για να γονιμοποιηθεί ένα ωάριο χρειάζεται και το σπερματοζωάριο. Έτσι μπορεί να το κάνει μαζί με ένα άντρα που εκείνη θα επιλέξει, ή μπορεί να το πάρει από έναν άντρα που δε γνωρίζει – να δανειστεί δηλαδή το σπέρμα του. Επίσης μία γυναίκα μπορεί να αποκτήσει μόνη της ένα παιδί μέσω υιοθεσίας.

Έτσι κάπως ξεκίνησε μία κουβέντα και κάπου εδώ τελείωσε και η κουβέντα. Δεν υπήρξαν άλλες ερωτήσεις. Αναρωτήθηκα γιατί: μήπως υπήρξαν στην απάντησή μου άγνωστες λέξεις, άγνωστοι όροι ή περίεργες έννοιες που το μυαλό της ακόμα δεν έχει επεξεργαστεί; Γιατί η αλήθεια είναι πως εγώ ήθελα να προχωρήσω. Ήθελα να της μιλήσω περισσότερο για τις γυναίκες ή και για τους άντρες που επιλέγουν να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί μόνοι τους υποκινούμενοι από μία άλλη εσωτερική ανάγκη.

Κυρίως ήθελα να της μιλήσω για εκείνους και εκείνες που νιώθουν ότι οι επιθυμίες τους οι ερωτικές είναι διαφορετικές από αυτό που στην κοινωνία θεωρούμε φυσιολογικό. Ήθελα να της μιλήσω για την αγάπη που δεν κάνει «φυλετικές διακρίσεις». Ήθελα πολύ να της μιλήσω για τις πολλές αποχρώσεις του κόκκινου και του μαύρου και για τις έννοιες της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας σε θέματα που αφορούν την επιλογή του τρόπου ζωής μας μέσα στα όρια που θέτει κάθε κοινωνία.

Και εδώ ήρθε και κόλλησε υπέροχα αυτό το video που είδα εκείνο το απόγευμα που αν και λίγο παλιό, αξίζει να το μοιραστώ εδώ μαζί σας, σε περίπτωση που τα τελευταία 2 χρόνια σας έχει διαφύγει (εντάξει έχει μεγάλη διάρκεια αλλά είναι υπέροχο). Το video με ένα ιδιαίτερο και ανατρεπτικό τρόπο μας παρουσιάζει το bulling Που υφίσταται ένα μικρό κορίτσι που μεγαλώνει σε ένα κόσμο όπου το να είσαι gay είναι το φυσιολογικό. Και αυτό το κορίτσι «δυστυχώς» είναι straight σύμφωνα με τους δικούς μας κανόνες. Και έρχεται φυσικά αυτό το video να μας θυμίσει πως “Η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά είναι εκείνη η συμπεριφορά που οι άνθρωποι χαρακτηρίζουν ως τέτοια», Howard Becker.

Γιατί θέλω να νιώθει όμορφα με ότι και να νιώθει. Να αισθάνεται άνετα με ότι και αν αισθάνεται. Και να είναι υπερήφανη για τον εαυτό της με «όποια παρέκκλιση» η κοινωνία θα της καταλογίσει. Και το έχω σκεφτεί πιστέψτε με. Σαφώς δεν θα δηλώσω κατενθουσιασμένη αν κάποια στιγμή μου αποκαλύψει τις «ξεχωριστές τις επιλογές» γιατί έτσι και εγώ κάπως είμαι ρυθμισμένη και «σεταρισμένη» να ζω σε μία κοινωνία που τα ζευγάρια είθισται να αποτελούνται από έναν άνδρα και μία γυναίκα. Όμως η φάση δεν είναι φούστα μπλούζα.

Όταν πρόκειται για ανθρώπους, συναισθήματα, και έναν ολόκληρο λαβύρινθο με λεπτές ίνες που ένας Θεός ξέρεις ποιος τις ορίζει και τις κατευθύνει, τότε τα σενάρια μπορεί να είναι πολλά. Οι άνθρωποι μπορεί να επιλέξουν να ζουν σαν αστακοί, σαν ελέφαντες, ή και γιατί όχι μόνοι. Υπάρχουν πολλές άλλες δυνατότητες δε ξέρω πόσο άνετη και τρισευτυχισμένη θα νιώσω τη στιγμή που μία από τις κόρες μου έρθει και μου δηλώσει πως θέλει μία άλλη γυναίκα αλλά νιώθω πως οφείλω να είμαι έτοιμη να το αποδεχτώ. Άλλωστε αυτό τους μαθαίνω: να πράττουν αυτό που νιώθουν αρκεί να μην προσκαλούν πόνο σε κάποιο άλλο ον. Γιατί τότε θα αποδεχθούν την απόλυτο και υπέροχο εαυτό τους.

Πάντως μέχρι να ξανα προκύψει μία τέτοια ερώτηση, εξασκούμαι με πιο απλές και ανώδυνες ερωτήσεις, από την Βάλια (τη μικρότερη) πλέον, για το αν οι άντρες μπορούν ή όχι να φοράνε κραγιόν….

Ας μάθουμε κάτι από εκείνους... Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια. Αποχαιρετιστήριο δώρο δασκάλας - DIY gift for the teacher Το πήρα από τη μαμά μου.