Αυτά που δεν είπα…

Έχω αρκετό καιρό να γράψω στο blog ή τουλάχιστον να ασχοληθώ και να ψάξω νέες θεματολογίες, ιδέες, προτάσεις. Δυστυχώς ο λίγος χρόνος που είχα στη διάθεσή μου, τις τελευταίες 4 εβδομάδες έχει γίνει ανύπαρκτος. Ο λόγος είναι μία δουλειά που προέκυψε, σε μία εταιρεία με συγκεκριμένο ωράριο αλλά για λίγο ευτυχώς διάστημα. Και το λίγο έγινε ακόμα λιγότερο και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη για αυτό καθώς αν συνέχιζα έτσι οι συνέπειες θα κρίνονταν οδυνηρές.

Και για να γίνω πιο κατανοητή το πρόγραμμα είχε ως εξής:

– Ξύπνημα γύρω στις 08.00 ώστε στις 09.30 το αργότερο να είμαι στο γραφείο, αφού πρώτα αφήσω την Αλίκη στο σχολείο ντυμένη όπως και εγώ δεν ξέρω πως, τις περισσότερες φορές με λάθος περιεχόμενο τσάντας, απόλυτη άγνοια για το πρόγραμμα του σχολείου (θα πάνε θέατρο ή όχι, χρειάζεται κάποιο γλαστράκι για να φυτέψει ή όχι),

– επιστροφή μεταξύ 19.00 και 20.00 στο σπίτι, λίγη κουβέντα με την Αλίκη η οποία ωστόσο εκείνη την ώρα βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης αλλά θέλει και την μαμά της για να παίξει άρα “μαμά έλα να χορέψουμε και να πηδήξουμε σαν τα βατραχάκια”,

– ύπνος της Αλίκης μεταξύ 21.00 και 21.30 και μετά βουρ να φύγω για το alice on board καθώς και εκεί με περίμεναν (ευτυχώς) και κάποιες παραγγελίες για να στείλω και όχι μόνο! Στο σπίτι μου πάλι γύριζα γύρω στη 01.00 και τότε αναρωτιόμουν αν έπρεπε να αράξω λίγο ή να πάω να ξεραθώ στον ύπνο.

Και όλα αυτά που περιγράφω έιναι αυτά που κάθε μάνα ζει καθημερινά, ίσως χωρίς τη βραδινή ενασχόληση με κάποια άλλη δουλειά, αλλά παρόλα αυτά, σίγουρα θα έχει να μαγειρέψει και να περιποιηθεί λίγο το σπίτι. Όλα αυτά που περιγράφω είναι απόρροια της μεγάλης ερώτησης: μητρότητα ή καριέρα?

Την απάντηση δεν είμαι σε θέση φυσικά να την δώσω εγώ, και ούτε είναι και το βασικό μήνυμα που θέλω να επικοινωνήσω. Όλα αυτά τα αναφέρω για να δηλώσω ευτυχισμένη και τυχερή που η ζωή, παρά τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες που έσπειρε στο δρόμο κάποια στιγμή, με έχει οδηγήσει εδώ που βρίσκομαι ήρεμη και σίγουρη για τις επιλογές μου. Τις επαγγελματικές και τις προσωπικές κυρίως καθώς η ζωή μου γνώρισε έναν υπέροχο άνθρωπο για να σταθεί στο πλευρό μου και να γίνει πατέρας της Αλίκης.

Και το εδώ που βρίσκομαι δεν είναι άλλο από μία επιλογή που έκανα σε μία δύσκολη καμπή της ζωής μου, όταν οι μεγάλες πολυεθνικές γάγγραινες, με έστειλαν στο σπίτι μου όταν έληξε η άδεια μητρότητάς (να κάνω παρένθεση ότι κατείχα θέση Manager και ότι η ίδια η εταιρεία αυτή πριν από 3 χρόνια μου είχε κάνει προαγωγή) και βρέθηκα να κατοικοεδρεύω σε ένα σπίτι με ένα παιδί 1,5 ετών χωρίς δουλειά. Και τότε πιέστηκα, και θρήνησα με τον τρόπο μου αλλά τελικά ανασυγκροτήθηκα, βρήκα την έμπνευση και προχώρησα δημιουργώντας το alice on board που με έχει γεμίσει τόσο πολύ. Καί δίπλα μου πάλι στήθηκε εκείνος, με ακούμπησε στον ώμο, μου έκλεισε το μάτι και μου είπε προχώρα.

Και τώρα, για μία ακόμη φορά, στη νέα πρόταση  εργασίας (έστω και για λίγο), εκείνος μου κλείνει καθημερινά το μάτι, μου χαμογελάει, μου δείχνει το δρόμο με το δικό του πράδειγμα και είναι πάντα εκεί όταν εγώ δε μπορώ να είμαι. Αναλαμβάνει το σημαντικό ρόλο του πατέρα, του φίλου και του διασκεδαστή για την Αλίκη με ένα μοναδικό και υπέροχο τρόπο που πραγματικά ξέρω ότι ακόμα καν άργησε λίγο, τον διένυσε το δρόμο του και είναι νικητής. Και αυτή θα έιναι από εδώ και πέρα η απάντησή μου σε όσες υποψήφιες μαμάδες με ρωτούν για το ρόλο του πατέρα: “Ναι δεν κατανοούν αμέσως, δεν αντιλαμβάνονται άμεσα τις αλλαγές αλλά με τον καιρό, αυτοί που το επιθυμούν μπορούν να γίνουν υπέροχοι πατεράδες”

Με αφορμή λοιπόν εχθές τη γιορτή της μητέρας, εγώ θα ήθελα να ευχαριστήσω και τους υπέροχους πατεράδες που είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν εκεί έξω και βοηθούν εμάς να είμαστε περισσότερο ευτυχισμένες, και σίγουρα πιο ισορροπημένες. Για αυτό λοιπόν και εγώ, από φέτος θα γιορτάζω την επόμενη ημέρα ως τη γιορτή του μπαμπά γιατί χωρίς αυτόν δεν θα είχα καταφέρει να γίνω μία “συμπαθητική” μαμά!

Η Μαχσά Αμινί άφησε μερικές από τις όμορφες μπούκλες των μαλλιών της έξω από το φράγμα της ιρανικής ηθικής Έφηβοι. Στοιβαγμένες φιλίες, στοιβαγμένες σκέψεις. Τριτοβάθμιες εξισώσεις Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο