Υπάρχουν ημέρες που σίγουρα δεν μετανιώνω στιγμή για τα χρέη σχολικού που έχω αναλαβει για τα κορίτσια. Γιατί εκτός από το δεδομένο θετικό σύμβολο που βάζει μπροστά στην σχέση μας και την καθημερινότητά μας, μου επιτρέπει να απολαμβάνω και μία σειρά από αστείους, άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερους διαλόγους που διαφορετικά δεν θα είχα ή θα τις απολάμβανε ο οδηγός του σχολικού. Σε αυτό το post είχα γράψει και μερικές ακόμα ατάκες.

Η Αλίκη, κλασικό συναισθηματικό ταυράκι πολύ συχνά αναπολεί ή σκέφτεται στιγμές της από το παρελθόν, όχι και πολύ μακρινό, στιγμές που δεν έχει ίσως μοιραστεί μαζί μου ή στιγμές που σκέφτηκε τώρα το μυαλουδάκι της λαμβάνοντας ένα εξωτερικό ερέθισμα στη διαδρομή.

Σήμερα θέλησε να μου περιγράψει το όνειρο που είδε εχθές το βράδυ:

Aλίκη: Eίχα μαμά μέσα στην τσάντα μου μπάλες και ένα μπαστούνι και άρχισα να παίζω εκείνο το παιχνίδι το μπαλάρκο…
Εγώ: Το μπαλάρκο; Είναι κάποιο νέο είδος;
Αλίκη: Eκείνο που με το μπαστούνι χτυπάς τις μπάλες σε ένα τραπέζι
Εγώ: Α εννοείς το μπιλιάρδο
Αλίκη: Nαι ναι μαμά αυτό εννοώ. Είχαν πέσει της Μελίνας οι μπάλες και της φώναζα να προσέχει γιατί θα χαλάσει το πάτωμα…
Άλλωστε έτσι είναι με τους καλούς σου φίλους. Μπορείς και να τους φωνάξεις καμιά φορά!!!

Πολύ άγχος νομίζω της έχω μεταδόσει για τη φροντίδα του σπιτού ή κάνω λάθος; Βλέπει εφιάλτες για το πάτωμα και την προστασία του. Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση, πιστέψτε με. Ωστόσο χάρηκα που ανακάυψε μίααπό τις ιδιότητες της καλής φιλίας: η άνεση που μας προσφέρει να λειτουργούμε αυθόρμητα.

Στη συνέχεια και με τρόπο που πάλι δεν κατάλαβα την σύνδεση με το προηγούμενο, θυμήθηκε μία φορά που με το μπαμπά της έπαιξε ένα παιχνίδι και προσπαθούσε να μου το περιγράψει

Αλίκη: Ξέρεις μαμά εκείνο το παιχνίδι που βάζεις τις γραμμές για να κάνεις ευθείες μαμά ή διαγωνικές!!!
Εγώ: βρε Αλίκη μου δεν καταλαβαίνω ποιο παιχνίδι είναι αυτό. Και δεν λέγονται διαγωνικές αλλά διαγώνιες κάποιες γραμμές
Αλίκη: Μαμά το έχουμε παίξει και μαζί πολλές φορές. Εκείνο που βάζεις τις γραμμές με τα Χ και κάνεις ευθείες
Εγώ: Εννοείς μάλλον την τρίλιζα!

Ναι αυτή εννοούσε λοιπόν.

via

Αντίστοιχα με τη Βάλια ο διάλογος έχει και αυτός τις δικές του ξεχωριστές διαστάσεις. Έτσι στο δρόμο για το δικό της σχολείο και κάνοντας μία προσπάθεια να της εξηγήω ότι η Αλίκη στο σχολείο μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, ενώ εκείνη μαθαίνει πιο πολύ να γελάει και παίζει, την ρώτησα

Εγώ: Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Βάλια: Μεγάλη

Είναι νομίζω ξεκάθαρη και δεν χωράει καμία απολύτως εξηγηση. Καλώς ορίσατε στο μυαλό ενός 2χρονου!

xxx

Μερικές ατάκες... Τι θα κάνετε το ΣΚ; Μερικές ιδέες H ζωή μου μια βόλτα Full του κόκκινου. Της αγάπης. Βάλια.