Όταν έχεις ένα Blog, ένα από τα πράγματα που απολαμβάνεις είναι να φιλοξενείς φίλους, κυρίως διαδικτυακούς. Φίλους που δεν συναντάς έτσι απλά για καφέ ή ποτάκι. Φίλους που για κάποιο δικό σου προσωπικό λόγο θεωρείς σημαντικούς – τις περισσότερες φορές με αυτούς τους φίλους ισχύει για περισσότερο κόσμο να είναι σημαντικοί, φίλους που σε κάποια τυχαία στιγμή σε ενέπνευσαν, φίλους που μοιράστηκες μερικά λεπτά, μία ώρα, μερικές ημέρες.

Φίλους που θέλεις να ανοίξεις την πόρτα του πραγματικού σου σπιτιού, όχι του ψηφιακού, και να τους υποδεχτείς με τιμές, γιατί πολύ απλά τους θαυμάζεις, τους κάνεις κέφι για αυτό που είναι, για αυτό που πρεσβεύουν, για αυτό που έχουν δημιουργήσει ή που πρόκειται να δημιουργήσουν, για αυτό που έχουν υιοθετήσει στη ζωή τους. Και έτσι σε συνέχεια της ψηφιακής σας σχέσης που ξεκίνησε σε μία εκδήλωση, σε μία οργάνωση, σε ένα μήνυμα στο facebook θέλεις απλά να τους ρωτήσεις 2-3 πράγματα ή γιατί όχι να σου στείλουν την ευχή τους για το 2016 ώστε μαζί με εσένα να τη διαβάσουν και άλλοι. Και η ευχή να γίνει ευχές, και έτσι όλες μαζί θα εισακουστούν και γιατί όχι θα γίνουν αλήθεια.

photo via

Γιατί τότε έχει αξία αυτή η ψηφιακή κοινότητα. Όταν απλά μπορείς να μοιραστείς τα μεγάλα, τα σοβαρά, τα αστεία και τα γιορτινά. Και τότε αυτή η ψηφιακή σχέση να γίνει αγκαλιά, και η σκέψη να γίνει ιδέα και η ιδέα να γίνει πράξη που θα κάνει τη διαφορά. Έτσι λίγο πριν αποχαιρετήσουμε το 2015, αυτή τη δύσκολη και πονεμένη χρονιά, που πλήγωσε, σκότωσε, ξέχασε πολλούς, κάλεσα ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΟΝΟ αγαπημένους μου φίλους να ευχηθούν για την επόμενη χρονιά που έρχεται. Η επιλογή έγινε μετά από σκέψη γιατί κάθε ένας από αυτούς την χρονιά που αποχαιρετούμε, μέσα στο δικό μου μυαλό άφησε ένα μικρό σημάδι. Όχι τη μαύρη βούλα της κακοποίησης αλλά την άσπρη της υποστήριξης, της βοήθειας, της έμπνευσης. Της μικρής ή της μεγάλης.

Για τις επόμενες ημέρες θα φιλοξενώ και δύο αγαπημένους διαδικτυακούς μου φίλους. Ο λόγος τους έχει ομορφιά, είνια όλοι γενναιόδωροι και το έργο τους μικρό η μεγάλο το έχω θαυμάσει – στα μικρά ή στα μεγάλα υπάρχει πάντα ομορφιά. Τους ευχαριστώ για την τιμή και τον χρόνο τους.

ΣΤΕΛΛΑ ΚΆΣΔΑΓΛΗ

Η Στέλλα Κάσδαγλη είναι μεταφράστρια, συγγραφέας και δημοσιογράφος, συνιδρύτρια των δικτύων Women On Top και Mentorkids και της online λέσχης ανάγνωσης Bookworm. Παραδίδει σεμινάρια blogging σε εφήβους και ενηλίκους και γράφει για όλα αυτά στο stellakasdagli.com. Τα βιβλία της Κοιλίτσα.com και Ήθελα μόνο να χωρέσω κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πατάκη. Ζει στην Αθήνα και έχει μια κόρη 5 ετών. Λίγο πριν μερικές εβδομάδες επισκέφθηκε την Κω και μας μετέφερε εικόνες από την εμπειρία της αυτή που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Περιμένεις με την κόρη σου τον Αη Βασίλη; Τον πιστεύει;

Το επεξεργαζόμαστε ακόμα αυτό. Μαζί μου δεν τον περιμένει. Δεν της είπα ποτέ για Άη Βασίλη -πες με κυνική και ξενέρωτη, αλλά μου φαίνεται πιο υπέροχο τα παιδιά να νιώθουν ότι παίρνουν χαρά και φροντίδα και δώρα από πραγματικούς ανθρώπους που τα αγαπάνε και ενδιαφέρονται για τις επιθυμίες τους, παρά από ένα φανταστικό πλάσμα που εμφανίζεται μια φορά το χρόνο. Από την άλλη, είναι προφανές ότι ακούει για Άγιο Βασίλη από παντού, οπότε προσπαθώ να συζητάμε μαζί ότι είναι ωραίο να λέμε παραμύθια και να επιλέγουμε να πιστεύουμε πότε πότε σ’ αυτά –κι ο Άη Βασίλης μπορεί να είναι ανάμεσά τους.

Όταν πάτησες το πόδι σου στην Κω άλλαξες αναθεώρησες την πίστη σου σε εκείνον;

Το πρόβλημα ήταν πως μπήκα στον πειρασμό να αναθεωρήσω την πίστη μου σ’ εμάς. Νομίζω ότι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή είναι το να βλέπεις ανθρώπους που κάνουν κάτι θαυμάσιο, π.χ. έχουν έρθει από την άλλη άκρη της Ελλάδας και προσφέρουν εθελοντικά τη βοήθειά τους στους πρόσφυγες, να εκδηλώνουν ταυτόχρονα και μια πολύ κακή πλευρά του εαυτού τους. Ή να βιώνεις μια κακή συμπεριφορά από ανθρώπους που υποφέρουν και που θα ‘θελες να νιώθεις ότι τους συμπαθείς και τους συμπονάς, όχι ότι σε ενοχλούν. Νομίζω ότι σε κάτι τέτοιες στιγμές δοκιμάζεται η πίστη σου στους ανθρώπους γενικά και στον εαυτό σου: αν μπορέσεις να μας δεις όλους όπως ακριβώς είμαστε, με τα καλά και τα στραβά μας, και να μη χάσεις την πίστη σου στα ωραία πράγματα που έχουμε μέσα μας, χωρίς να μας κρίνεις κάθε στιγμή, τότε κατά τη γνώμη μου μπορείς να συνεργαστείς με τον καθέναν μας και με όλους μαζί και να κάνεις πραγματικά θαύματα.

Έχεις μια έντονη παιδική ανάμνηση από τα Χριστούγεννα που θα ήθελες και η κόρη σου αλλά και όλα τα παιδιά του κόσμου να βιώσουν;

Είναι κλισέ και μπορεί να ακουστεί και ηθικοπλαστική, αλλά την έχω: είναι εκείνη η μέρα που πηγαίναμε με το σχολείο, για αρκετά χρόνια, στο Λύρειο ορφανοτροφείο, για να επισκεφτούμε τα παιδάκια εκεί. Δε θυμάμαι αν τους πηγαίναμε πράγματα, γλυκά, παιχνίδια και τέτοια –δεν είχε και φοβερή σημασία, νομίζω- θυμάμαι όμως πάρα πολύ έντονα τη χαρά τους που μας έβλεπαν και το πόση λαχτάρα είχαν να παίξουμε όλοι μαζί. Δε θυμάμαι καμία άλλη στιγμή εξίσου καθαρά, κι ας ξέρω ότι χαιρόμουν, ας πούμε, κάθε χρόνο, την ημέρα της Πρωτοχρονιάς που έπαιζα με τα καινούρια μου παιχνίδια: οι Πρωτοχρονιές είναι όλες κάπως συγκεχυμένες στο μυαλό μου, ενώ τα παιδάκια στο Λύρειο καθόλου -είναι πολύ διαυγή. Και ναι, θα ήθελα να έχει μια τέτοια ανάμνηση η κόρη μου και όλα τα παιδιά του κόσμου, γιατί όσο λίγσ πράγματα κι αν έχουμε, πάντα υπάρχει κάποιος που έχει ανάγκη κάτι που μπορούμε εύκολα να του κάνουμε δώρο.

Ποιες οι EY ΠΟ και ΛΥ ΠΟ στιγμές σου για το 2015;

Οι ΕΥ ΠΟ μου ήταν μερικά κείμενα που έγραψα, μερικά σχολεία που επισκέφτηκα, η κόρη μου που μεγάλωσε λίγο ακόμα, οι καλοκαιρινές μας διακοπές, η Νόρα Γουέμπστερ που διαβάζω, όλες οι αγκαλιές, τα πράγματα που έμαθα, οι ιδέες που είχα.
Οι ΛΥ ΠΟ μου ήταν ο Σύρος μπαμπάς με το άρρωστο μωρό στην αγκαλιά, που έψαχνε νοσοκομείο στην Κω, ο θυμός των ανθρώπων που δεν μπόρεσα να μαλακώσω, η αίσθηση ότι γκρεμίστηκαν φέτος μέσα μου μερικές ευκολίες στις οποίες πίστευα ως τώρα. Η αίσθηση ότι μερικά πράγματα τα ζυγίζουμε ακόμα λάθος.

Ποια είναι η ευχή σου για το 2016;

Η ευχή μου για το 2016 είναι να είμαστε λιγότερο τέλειοι, όλοι. Να ξε-αρπαχτούμε για λίγο από τη σιγουριά ότι εμείς είμαστε οι σωστοί και οι άλλοι οι λάθος. Και να διαβάζουμε λίγο πιο πολύ.

ΑΡΕΤΗ ΓΕΩΡΓΙΛΗ

H Aρετή έιναι ο άνθρωπος πίσω από το λατρεμένο Free Thinking Zone. Ένα concept βιβλιοπωλείο που επισκέπτεσαι για πολλούς λόγους πέραν του να αγοράσεις βιβλία. Να συμμετάσχεις σε μια από πολλές εκδηλώσεις με ποικίλα θέματα προς συζήτηση που οργανώνει, να παραστείς σε μία παρουσίαση βιβλίου, να πιείς ένα ωραίο καφεδάκι και να μιλήσεις με την Αρετή. Εγώ είχα την χαρά να τη γνωρίσω και μαζί να οργανώσουμε μία ημέρα αφιερωμένη σε όλους όσους το έχουν ανάγκη μέσω της οργάνωσης Give the kids. Η Αρετή είναι μοναδική στο είδος της. Αρετή συνέχισε να κάνεις αυτό που κάνεις. Το κάνεις υπέροχα!

Θα ήθελες να φιλοξενήσεις τον Αι Βασίλη τα Χριστούγεννα στο βιβλιοπωλείο σου; Ποιο θα ήταν το θέμα συζήτησης;

Аν ο Άγιος Βασίλης υπάρχει, αυτή τη στιγμή θα είναι σίγουρα στη Λέσβο, στη Χίο, στην Κω, στη Λέρο ή τη Συρία γιατί μεγαλύτερο και πιο πολύτιμο δώρο από τη ζωή δεν υπάρχει. Και αυτή τη στιγμή χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες ανθρώπινες ζωές δοκιμάζονται από τη φρίκη του πολέμου. Μάλλον θα πήγαινα εγώ να τον βρω εκεί και θα του έκανα την «απλοική» ερώτηση που έκανε μετά το τέλος του Α’ παγκοσμίου πολέμου και λίγο πριν τον Β’, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν στον Σίγκμουντ Φρόυντ, όταν ο πρώτος τον ρώτησε αν ήθελε να συνεισφέρει στην Κοινωνία των Εθνών (τώρα Ο.Η.Ε) και δεν ήταν άλλη από το «Γιατί πόλεμος;»

Έχεις μια έντονη παιδική ανάμνηση από τα Χριστούγεννα που δεν θα ήθελες ποτέ να ξεθωριάσει;

Ψάχνοντας λοιπόν και η ίδια να ανακαλύψω αν όντως υπάρχει ο Άγιος Βασίλης, μία παραμονή αργά το βράδυ, θάμουν νομίζω έξι χρονών, το έσκασα από το δωμάτιο μου, ανέβηκα στην ταράτσα του σπιτιού μας, εκεί που έβγαζε η καμινάδα και πέρασα εκεί όλο το βράδυ περιμένοντας να εμφανιστεί η Χάρη του! Φυσικά αποκοιμήθηκα, εκεί στη χιονισμένη ταράτσα. Αντιλαμβάνεστε ότι έντρομοι οι γονείς μου με βρήκαν την επομένη το πρωί, χτικιασμένη από την παγωνιά και περίλυπη γιατί ούτε ταράνδους ούτε αγίους ούτε ελφ είχα προλάβει. Αλλά ήμουν σίγουρη ότι υπήρχαν. Ακόμη είμαι. Γιατί κανένας δεν μπορεί να ξεριζώσει την πίστη από τη ψυχή κανενός. Και αν πιστεύεις πολύ, πάρα πολύ, ότι κάτι, το πιο απίθανο πράγμα του κόσμου, είναι δυνατό, στο τέλος θα γίνει. Ο Άγιος Βασίλης είστε εσείς. Ίσως και εγώ.

Ποιες οι EY ΠΟ και ΛΥ ΠΟ στιγμές σου για το 2015;

Το 2015 στο σύνολο του ήταν σίγουρα το πιο οδυνηρό έτος της ζωής μου, μετά από τη χρονιά που έχασα τον πατέρα μου. Η κρίση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ο πόλεμος, η προσφυγιά, η ελληνική δοκιμασία, οι οικογένειες που πια ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, οι άνθρωποι που χάνονται στις ίδιες παραλίες που τα καλοκαίρια παίζαμε ανέμελα στη Χίο παιδιά.
Κάθε επιτυχής διάσωση είναι για μένα μια ευτυχισμένη, θεϊκή στιγμή. Συγχωρείστε με αν δεν έχουν οι απαντήσεις μου εορταστικό τόνο αλλά αυτήν την χρονιά, τα θέματα αυτά με έχουν απασχολήσει και με απασχολούν πολύ και προσωπικά και μέσα από το Free Thinking Zone

Ποια είναι η ευχή σου για το 2016;

Να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά το 2015. Να καταφέρουμε, με νηφαλιότητα και δικαιοσύνη να συνεργαστούμε για να δώσουμε οριστική λύση στα θέματα αυτά. Να σταθεί ο δυτικός πολιτισμός στο ύψος των αρχών του διαφωτισμού και του ουμανισμού.

Main Photo via

Χαρίζουμε με αγάπη. Σφραγίζουμε με χρώμα. Η Μαχσά Αμινί άφησε μερικές από τις όμορφες μπούκλες των μαλλιών της έξω από το φράγμα της ιρανικής ηθικής Έφηβοι. Στοιβαγμένες φιλίες, στοιβαγμένες σκέψεις. Για τη μαμά ή χωρίς τίτλο