Τριτοβάθμιες εξισώσεις

0 Comments 🕔11:30, 24.Jan 2021

Γράφει η Αμαλία Μουστάκη

Το Ελληνικό Σύνταγμα στο αρ. 16 παρ. 8 ορίζει ότι η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για μορφώματα που διαθέτουν μεν πλήρη αυτοδιοίκηση, τίθενται δε υπό την εποπτεία του κράτους. Είναι εν μέρει ανεξάρτητα αλλά εν τέλει εξαρτώμενα άμεσα από τον κρατικό μηχανισμό. Το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας μας, το ΣτΕ, έχει αποφανθεί, πως το νόημα των συνταγματικών διατάξεων είναι σαφές, και η απαγόρευση ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων ξεκάθαρη.

Στο δημόσιο διάλογο, εδώ και αρκετά χρόνια εμφανίζεται το ζήτημα με προτάσεις αναθεώρησης της εν λόγω διάταξης. Πιο πρόσφατα, τον περασμένο Δεκέμβριο, με αφορμή την τροπολογία που κατέθεσε η υπουργός Παιδείας, Ν. Κεραμέως, με την οποία αναγνωρίζονται τα επαγγελματικά προσόντα και εξισώνονται τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχίων των ιδιωτικών κολλεγίων με αυτά των δημόσιων πανεπιστημίων.

Οι αντιδράσεις απέναντι στα μη κρατικά πανεπιστήμια είναι πολλές, και ίσως όχι άδικες, αν το εγχείρημα αυτό δεν γίνει με τη σοβαρότητα που του αρμόζει. Ωστόσο, μήπως τελικά το κρατικό μονοπώλιο των Ελληνικών Δημόσιων Πανεπιστημίων να μην ανταποκρίνεται στις ανάγκες της Ελληνικής κοινωνίας; Μήπως ήρθε η ώρα, με κριτικό πνεύμα, να επανεξετάσουμε το ζήτημα;

Τρία σημεία

  1. Τα μη κρατικά πανεπιστήμια, που θα ιδρυθούν κυρίως στα αστικά κέντρα, θα προσελκύσουν μεγάλο αριθμό φοιτητών που σήμερα αναγκάζεται είτε να φύγει στο εξωτερικό είτε να φοιτήσει σε σχολές της επαρχίας, γιατί “εκεί πέρασε” και να σπουδάσει τελικά κάτι που δεν ήταν μέσα στις πρώτες επιλογές του.Το αντεπιχείρημα πως οι σχολές αυτές θα αδειάσουν καταρρίπτεται αν συλλογιστούμε τον γιγαντισμό που διέπει την ελληνική ανώτατη εκπαίδευση.
  2. Το καθηγητικό κατεστημένο θα έχει να αντιμετωπίσει απτό ανταγωνισμό από τις μη κρατικές σχολές, τόσο όσον αφορά το επίπεδο σπουδών και των πόρων για την έρευνα όσο και την ποιότητα της λειτουργίας των χώρων και της ακαδημαϊκής ζωής, ελευθερίας και έρευνας. Η διαμόρφωση ενός ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, θα ενισχύσει τελικά το ίδιο το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, που θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί, να εξορθολογιστεί και λειτουργώντας σε συνθήκες αξιοκρατίας να ενισχύσει τον επιστημονικό διάλογο και να παρέχει παιδεία.
  3. Περισσότεροι νέοι, που σήμερα είναι αποκλεισμένοι θα σπουδάσουν αυτό που τους αρέσει και θα μεγαλώσει ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Οι κάτοχοι πτυχίων δε θα επωφελούνται εφεξής μόνον από την ονομαστική αξία των τίτλων τους, θα πρέπει να αποδείξουν έμπρακτα και την πραγματική αξία αυτών.

Στη χώρα μας λειτουργούν σήμερα ιδιωτικά σχολεία, ιδιωτικά νοσοκομεία και πολλές άλλες ιδιωτικές υπηρεσίες. Ο κάθε πολίτης έχει δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στο δημόσιο και στο μη δημόσιο αυτό που ανταποκρίνεται καλύτερα στις τρέχουσες ανάγκες του. Είναι οπισθοδρομικό να στερείται της δυνατότητας αυτής η Ανώτατη Εκπαίδευση. Αρκεί το ζήτημα να αφεθεί εκτός πολιτικών αντιπαραθέσεων και διχασμού ανάμεσα σε παρατάξεις που υποστηρίζουν τη μια ή την άλλη επιλογή.

Εγχείρημα δύσκολο, αλλά με την σωστή οργάνωση και θέληση μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ναι, αυτήν που σήμερα πολλοί ονομάζουν “Μεγάλο ασθενή” του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment