Τελευταία ημέρα του σχολείου

0 Comments 🕔13:20, 15.Ιούν 2016

Τελευταία ημέρα του σχολείου

Εχθές ήταν η τελευταία ημέρα του σχολείου. Της β δημοτικού για την Αλίκη και της επίδοσης του ελέγχου, του απολυτηρίου.

– Είσαι πια επίσημα τριτάκι, της λέει η δασκάλα και την αγκαλιάζει
Και την αγκαλιάζει και η Αλίκη σφιχτά και τις βλέπω και τις δύο και βουρκώνω με αυτό το δεσμό. Με αυτό το δέσιμο το μοναδικό και νιώθω ευγνωμοσύνη. Νιώθω απεριόριστο θαυμασμό για αυτή τη γλυκιά γυναίκα που αυτά τα δύο χρόνια του παιδιού μου στο μεγάλο σχολείο του τα έκανε να μοιάζουν με μία όμορφη, συναρπαστική διαδρομή. Μία διαδρομή γνώσης, μάθησης, καλλιέργειας, αγάπης για τα βιβλία, σεβασμού για τους συμμαθητές, και για τον κόσμο ολόκληρο.

Και φούσκωσα και υπερηφάνεια όταν στις επόμενες στάσεις με τους λοιπούς δασκάλους η αγάπη αυτή ήταν αδιάκοπη, είχε συνέχεια. Μία αλυσίδα αγκαλιάς και γλυκού αποχαιρετισμού.

Και σκεφτόμουν πως όλες αυτές τις ημέρες που εγώ πήγαινα και απλά την παραλάμβανα, και συνεχίζαμε τη δική μας οικογενειακή ζωή, εκείνη έπλαθε τη δική της ζωή, έχτιζε μέσα στους κόλπους του σχολείου της, της μικρής αυτής κοινωνίας τη δική της ιστορία. «Έκανε μεγάλη διαδρομή η Αλίκη και μόχθησε για να τα καταφέρει», ήταν τα λόγια της δασκάλας των αγγλικών της. «Είναι ένα λαμπερό πνεύμα και ένα μοναδικό παιδί» μου είπε η επόμενη δασκάλα.

Και εγώ όλα αυτά τα γνωρίζω, είμαι η μητέρα της και όπως κάθε μητέρα ξέρει. Παρόλα αυτά όμως η σπουδαιότητα αυτών των λόγων βρίσκεται στην αντικειμενικότητα, βρίσκεται στην καθαρή τους αλήθεια. Βρίσκεται στην αποδοχή πως πρόκειται για τον δικό της προσωπικό δρόμο όταν έξω από τους τοίχους της ασφάλειας του σπιτιού και της καθοδήγησης από τους γονείς, πράττει, κρίνει, επιχειρηματολογεί, φέρεται, προσπαθεί, μιλάει, αντιμετωπίζει, σέβεται, προχωράει.

Η σπουδαιότητα και η συγκίνηση που μου προκάλεσαν αυτά τα λόγια βρίσκεται απλά στην έντονη αποδοχή πως πολύ απλά αφορούν έναν άνθρωπο που ενώ αρχικά νιώθω πως «μου ανήκει», εκείνος ανήκει στον εαυτό του και αυτός ο εαυτός του είναι υπέροχος και μοναδικός.

Ήταν μία όμορφη ημέρα η χθεσινή. Δεν της είπα ποτέ πόσο ευτυχισμένη με έκανε αλλά το βράδυ, μετά το 4ωραο σκαρφάλωμα στα δέντρα με τις φίλες και την αδελφή της, αποφάσισα να της χαρίσω μία όμορφη ανάμνηση για τα παιδικά της χρόνια. Ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ για τη χρονιά αυτή.
Ένα πυτζάμα πάρτυ αυτοσχέδιο με την αδερφή της που κράτησε μέχρι αργά το βράδυ. Μόνες τους, με τα παιχνίδια τους, τις ιστορίες τους, της αφηγήσεις τους. Εμείς δεν ήμασταν καλεσμένοι. Όταν όμως αργά το βράδυ ξάπλωσα στο κρεβάτι μας περίμενε αυτό το σημείωμα.

τελευταία ημέρα σχολείου 4

τελευταία ημέρα σχολείου 3

τελευταία ημέρα σχολείου 2

Μάλλον ήταν πλέον κουρασμένη γιατί προφανώς το περιεχόμενο του σημειώματος ήταν λίγο απροσδιόριστο όμως γέλασα γιατί ήξερα πως ήταν ευτυχισμένη, πλήρης και απλά αυτό ήθελα με το δικό της προσωπικό τρόπο να το μοιραστεί.Eίναι συλλέκτης στιγμών πως να το κάνουμε;

x

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment