Πάρτο αλλιώς!

2 Comments 🕔21:22, 16.Οκτ 2015

Κάθε μεσημέρι, την ίδια πάντα ώρα, άντε μερικά λεπτά καθυστερημένη, θα βρίσκομαι στις σκάλες του σχολείου της και θα την περιμένω. Σχολιάζοντας χαζά άλλοτε τον καιρό, άλλοτε ακόμα πιο χαζά την αποτυχημένη το πιο πιθανό, δίαιτα μίας μαμάς, τις δραστηριότητες που θα πάνε, πήγαν ή εγκατέλειψαν και λίγο να χασμουριέμαι. Και αμέσως μετά να σκάω το τρελό μου χαμόγελο όταν νιώθω δύο χεράκια να μου πιάνουν τη μέση ή να σκουντάνε.
– Έι εδώ είμαι. Που χαζεύεις;

Και αμέσως αγκαλιά σαν ένα ερωτευμένο ζευγάρι να παίρνουμε μαζί το δρόμο προς το αυτοκίνητο. Και έχει τόσα να πει. Τα αυτιά μου πλημμυρίζουν λέξεις, ξεχειλίζουν με περιγραφές, γαργαλιούνται με όλα τα πειράγματα των φίλων στα διαλείμματα, κατσουφιάζουν με τους τσακωμούς και τις παρεξηγήσεις ανάμεσα στις παρέες και χειροκροτούν σε κάθε μικρό ή μεγάλο της ενθουσιασμό. Όλα της, είναι έντονα. Οι περιγραφές της μοιάζουν θεατρικές, οι σκέψεις της εύστροφές και ώριμες, οι επιλογές της, τις περισσότερες φορές σωστές.

Να όμως που εκείνη την ημέρα όλα ήταν διαφορετικά. Ο λόγος της ανύπαρκτος. Οι περιγραφές απούσες και το χρώμα της απροσδιόριστο. Δεν είχα πολλά να πω. Δεν ήθελα να επιτεθώ και να φοβίσω. Είπα μόνο ότι είμαι εδώ, πάντα διαθέσιμη, με αυτιά τεράστια και έτοιμα να ακούσουν. Η ώρα πέρασε και η σιωπή συνεχιζόταν.

2dbcdbc6f60d273ab10a3d39997989fb

Μέχρι που στο σπίτι «ξέσπασε η πυρκαγιά». Άρνηση να κάνει τις εργασίες της, εκνευρισμός, και αμηχανία. Εγώ εκεί σαν τη χαζή γλίτσα, να ακολουθώ, να παρακολουθώ, να προσπαθώ να καταλάβω. Μα τι συμβαίνει βρε παιδί μου. Kαι το νιώθω σιγά σιγά. Η υπομονή μου εξαντλείται. Θα χτυπήσει σε λίγο κόκκινο και θα σκάσω σαν το μπαλόνι.

Πρώτη αντίδραση: Φωνή – ε μα τελείωνε με τις ασκήσεις σου.
Η φωνή όπως πολύ σωστά όλοι γνωρίζουμε, δεν είναι δα και καμία σοφία, δε πιάνει σε καμία των περιπτώσεων. Κάνει στροφή και κλείνεται ηχηρά στο δωμάτιό της (παρολίγο να φύγει η πόρτα από το μεντεσέ).

Δεύτερος γύρος: Τότε ήταν που το σκέφτηκα – πάρε το αλλιώς, ακέψου πριν μιλήσεις και γιατί όχι, πριν μιλήσεις δώσε αγάπη. Όχι αυτιά γιατί μάλλον δεν είναι έτοιμη για την εξομολόγηση. Δεν είναι έτοιμη για την κατάθεση. Πάρε το αλλιώς και βρες άλλο τρόπο προσέγγισης.

– Θέλεις να κάνουμε μία αγκαλιά; Ρώτησα

Και τότε ξεσπάει σε λυγμούς. Το πρόσωπό της κατακόκκινο έχει μεταμορφωθεί. Είναι αγριεμένο και η φώνη της ανάμεσα στα κλάματα είναι σπασμένη. Αρχίζει να μου περιγράφει το περιστατικό που της έχει σημαδέψει την ημέρα. Ένα περιστατικό που αρχικά στα αυτιά μου είναι αστείο, μοιάζει σαν ένα κακοστημένο ανέκδοτο το πόσο την έχει επηρεάσει.

Όμως πάλι σκέφτομαι: Πάρε το αλλιώς γιατί εκείνη την πονάει. Γιατί εκείνη είναι 7 και όχι 40. Πάρε το αλλιώς τώρα και γύρε στο πλευρό της, φτάσε στο ύψος της τώρα που είναι ακόμα νωρίς και προλαβαίνεις να σώσεις την ψυχοσύνθεση της πριν να είναι αργά και βρεθεί να τρέχει στον ψυχαναλυτή για την πονεμένη της παιδική ηλικία. Ένιωσα την καρδιά μου λίγο να τσιμπάει, λίγο να ανεβάζει χτύπους γιατί μπαίνοντας στα ολόδικά της παπούτσια, το περιστατικό ήταν πολύ σοβαρό.

Και τότε με άκουσα να της δίνω αυτές τις συμβουλές που όλοι θα μπορούσαμε να δώσουμε αν απλά το παίρναμε αλλιώς, χωρίς φωνές, χωρίς υπεροψία, δίχως να υποτιμούμε τα γεγονότα της δικής τους ζωής, χωρίς να θεωρούμε τις αρχιμουτσουνάρες μας τις πιο σημαντικές αυτού εδώ του κόσμου και απλά σκύβαμε το κεφάλι μας. Με πιάνω να την προτρέπω να σηκώσει το ανάστημά της και να διεκδικήσει το δίκιο της ακόμα και αν αυτό αφορά σε μία λανθασμένη επικοινωνία της δασκάλας της που την οδήγησε να χάσει μια δραστηριότητα του σχολείου της. Με πιάνω να την προτρέπω να σχηματίσει ομάδα, να συσπειρωθεί με τους άλλους «παθόντες» και μαζί να μιλήσουν (στη δασκάλα) – γιατί οι ομάδες είναι πάντα πιο δυνατές, πιο ισχυρές και οι φωνές τους δεν είναι εύκολο να μην ακουστούν.

Γιατί έτσι πρέπει να γίνει όταν πρόκειται για τα παιδιά μας:

Να το παίρνουμε αλλιώς γιατί εκείνα δεν είμαστε εμείς

. Γιατί εκείνα έχουν ένα διαφορετικό βαρόμετρο αξιών για να μετρούν αυτά που είναι σημαντικά, αυτά που πληγώνουν και αυτά που στο τέλος θα τα οδηγήσουν σε ένα συναισθηματικό γκρέμισμα ή όχι. Και να το παίρνουμε αλλιώς γιατί έχουμε δώσει μία υπόσχεση. Να είναι πάντα ευτυχισμένα, δυνατά και ισορροπημένα.

Και η υπόσχεση, είναι υπόσχεση.

xxx

you may also like:

About Author

2 Comments

  1. 🕔 11:37, 23.Οκτ 2015

    Martha

    Συγκλινιστικό το κείμενο σου και πέρα για πέρα αληθινό. Οταν είχα κάνει κι εγώ την ερώτηση θέλεις να σε κάνω αγκαλια με σόκαρε απίστευτα η ποσότητα των δακρύων που έφυγαν από τα μάτια της.

    reply comment
  2. 🕔 20:06, 24.Οκτ 2015

    Αγγελική

    Μαζί σου! Αρκεί να δείξει κανείς λίγη (πολλή) ψυχραιμία τη δύσκολη στιγμή και να το “πάρει αλλιώς”. Εϊναι αναγκαίο να το υπενθυμίζουμε ο ένας στον άλλο.

    reply comment

Write a Comment