Καλοσύνη στις δυστοπικές ημέρες που ζούμε

0 Comments 🕔10:48, 15.Mar 2020

Όλοι μουδιασμένοι. Ανήμποροι να σκεφτούμε την επόμενη ημέρα. Το σενάριο της ζωής μας εξωπραγματικό, σχεδόν δυστοπικό. Οι επόμενοι μήνες δύσκολοι και απαιτητικοί. Οφείλουμε να σταθούμε το ύψος των περιστάσεων. Να σταθούμε στο πλευρό της ζωής, των ανθρώπων, του γείτονα, του συμπολίτη. Είναι ένα πρωτόγνωρο ταξίδι, μια βαθύτατη κρίη όχι μόνο υγειονομική, αλλά και οικονομική και βαθιά εσωτερική και προσωπική όπως φαίνεται. Ένα ταξίδι πάνω σε ένα αργόσυρτο και επιθετικό τρένο, δίχως προορισμό. Η διάρκεια και το εύρος της κακουχίας των επιβατών του, σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται αποκλειστικά από τους ίδιους. Από την εγκράτειά τους (μας), την συνεχή ενημέρωση και την ψυχραιμία τους (μας). Δε μπορώ να θυμηθώ εκείνη την ταινία όπου το θύμα, εγκλωβισμένο από ένα μανιακό δολοφόνο, μπορούν Live να το δουν μέσω social media οι άνθρωποι και όσοι περισσότεροι το έβλεπαν τόσο πιο γρήγορα πλησίαζε ο θάνατός του. Αλλά Ναι ναι αυτό μας θυμίζουμε.

Οι επαναστάσεις των ελαφρομυαλων με απασχολούν και με θλίβουν έντονα. Οι ημέρες που ζούμε δεν σηκώνουν μικροεπαναστάσεις. Μένουμε σπίτι. Το μόνο μας σύνθημα. Για να φροντίσουμε ο ένας τον άλλον. Για να αναχαιτίσουμε τη φόρα του εχθρού. Νομίζουμε πως όλα τα ξέρουμε. Όπως και για τον εχθρό μας, αλλά ζούμε σε πλάνη. Περισσότεροι από 132,000 άνθρωποι έχουν νοσήσει παγκοσμίως και στην πλειοψηφία τους τα κρούσματα ήταν απλές και ήπιες περιπτώσεις, με λιγοστά συμπτώματα. Αλλά η μετάδοση και η επίδρασή του έχουν ταχείς ρυθμούς.  Περίπου 68,000 άνθρωποι έχουν πεθάνει. Γιατί τελικά αυτός ο εχθρός, δε φέρεται σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Η ηλικία, η σταθερότητα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, τυχόν ευαισθησίες είναι μόνο μερικοί από τους παράγοντες που καθορίζουν την συμπεριφορά του πάνω μας. Η μόνη μας ελπίδα: να σταματήσουμε τη φόρα του. Όλοι έχουμε ευθύνη.

Παρακολουθούσα εχθές τα ρεπορτάζ στην τηλεόραση και άκουγα νέους και ηλικιωμένους να μιλούν με ειρωνεία καθισμένοι σε μαγαζιά (πρίν από μερικές ημέρες), σε παραλίες, και να χλευάζουν εμένα και όλους όσους παραμένουν κλεισμένοι σπίτι τους για να φροντίσουμε εμάς αλλά και εκείνους και θυμών, αρρωσταίνω με αυτή την  ανεύθυνη στάση, με αυτή τη χυδαιότητα.

Που πήγε το όλοι για έναν και ένας για όλους; Που πήγε η καλοσύνη, η γενναιοδωρία, η αυταπάρνηση, η ευαισθησία του ανθρώπου; Που πήγαν οι αξίες που από παιδιά κιόλας μας μάθαιναν τα βιβλία; Είναι άραγε μόνο μερικές αράδες, μερικές ξερές και ανούσιες λέξεις για να μας πάρει ο ύπνος;

Έπιασα πάλι τα χέρια μου εχθές αυτό το υπέροχο βιβλίο Καλοσύνη που έχει κυκλοφορήσει, γραμμένο με πολύ αγάπη από 38 ευγενικούς εικονογράφους. O Axel Scheffer το προλογίζει, υπογραμμίζοντας την πεποίθησή του πως μόνο με συμπόνοια και καλοσύνη αυτός ο κόσμος μπορεί να προχωρήσει. Στις εικόνες, μια ενθάρρυνση και μια παρότρυνση να χαρίσουμε χαμόγελο ο ένας στον άλλο, έτσι απλά, παιδικά. Υπάρχει μπόλικος χώρος, περάστε μέσα, επιδείξτε καλοσύνη.

Έτσι όπως βλέπω τώρα τους Ιταλούς μετά τον όλεθρο να κάνουν εγκλωβισμένοι στα μπαλκόνια τους, τραγουδώντας ο ένας στον άλλον μήπως και περάσει πιο ευχάριστα η σκιά πάνω από τον ουρανό τους.

Θα καταφέρει άραγε ο άνθρωπος να δείξει συμπόνια μένοντας για λίγο, για όσο χρειαστεί στο σπίτι; Να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, για λίγο, μόνο για λίγο; Να αναδιπλώσει ενέργεια, να σκεφτεί τα πως και τα γιατί, να ανακαλύψει τις νέες υπερδυνάμεις του, να κοιτάξει για λίγο το μέσα του; Και όταν έρθει πραγματικά η άνοιξη, να ξαναβγεί;

Γιατί αν αυτό δεν το πετύχει, τότε τα παιδικά βιβλία θα πρέπει να ξαναγραφτούν. Και ο τίτλος τους θα είναι Εγωισμός και Αναρχία.

Το βιβλίο Καλοσύνη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment