Η δική μου επανάσταση – Walking in my shoes

0 Comments 🕔12:15, 18.Μάι 2017

Η δική μου επανάσταση – Walking in my shoes

Οι τρόποι ή ακόμα και οι αφορμές που μας δίνονται καθημερινά για να διαχειριστούμε τις συγκρούσεις, τα νάζια και τις υστερικές αντιδράσεις των παιδιών μας ποικίλουν. Πολύ συχνά είναι αναμενόμενες, τις βλέπεις να πλησιάζουν δηλαδή και είσαι προετοιμασμένος και άλλες φορές μπορούν να σε εκπλήξουν. Κάτι σαν το ναυαγό που πνίγεται και μπορεί να πιαστεί από οτιδήποτε για να σωθεί, να αναπνεύσει, να επιβιώσει.

Σήμερα, για 100στή φορά η μικρή μου κόρη Βάλια είχε άρνηση να πάει σχολείο. Είναι ένα από τα καθημερινά «βασανιστήρια» μου και χρήζει λεπτούς χειρισμούς για να μην επέλθει η απόλυτη καταστροφή. Είναι το προσωπικό της χόμπι – να θέλει να με εκνευρίσει, ελπίζοντας, δεν ξέρω πως ακριβώς έχει αυτή την πεποίθηση, ότι θα την αφήσω σπίτι να αράξει (είναι τρελός σπιτόγατος).

Οι αφορμές ποικίλες – σίγουρα και επιβεβαιωμένα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το ίδιο το σχολείο, και αν κάποιος δε μας γνώριζε και μας άκουγε θα έβγαζε το αυτονόητο συμπέρασμα ότι είμαι μάνα δυνάστης.

– Μαμά πονάει το ποδαράκι μου, το χέρι μου, το κεφάλι μου, σήμερα είμαι κουρασμένη και χρειάζομαι ξεκούραση κλπ.

Στην αρχή προσπαθούσα με ηρεμία, επιχειρήματα και απόλυτη κατανόηση να την μεταπείσω. Αυτό σταδιακά μεταμορφώθηκε σε θυμό και πλέον σε αδιαφορία.
Απλά την αγνοώ, της αλλάζω κουβέντα αναζητώντας εναγωνίως ένα νέο θέμα προς συζήτηση και τελικά καταλήγει να γίνει μία επιθυμία που ξαναμπαίνει στο συρτάρι των ανεξέλεγκτων και παράλογων επιθυμιών της – και αυτή είναι και η μόνη λύση.

Σήμερα όμως και τη στιγμή που παθαίνει απανωτές ανακοπές καρδιάς και εγκεφαλικά για να με πείσει ότι δεν είναι σε θέση να πάει σχολείο εγώ, ζώντας ακόμα τη χθεσινή συγκλονιστική συναυλία στη Μαλακάσα, σιγοτρατραγουδάω Depeche Mode και το Walking in my Shoes

– Μαμά γιατί τραγουδάς για παπούτσια?

Ω Θεοί να η τέλεια αφορμή για μάθημα εν συναίσθησης. Και εξηγώ την έκφραση “μπαίνω στα παπούτσια μου”, κατανοώ τον άλλο, προσπαθώ να δω τα πράγματα από τη δική του πλευρά και της υπογραμμίζω ότι πρέπει να μπει λίγο και εκείνη στα παπούτσια μου που βιάζομαι και πρέπει να πάω γραφείο. Με κοιτούσε με προσοχή. Είχα σίγουρα κερδίσει την προσοχή της και νιώθω με βεβαιότητα πως αν παίζαμε ποδοσφαιρικό αγώνα ήμασταν ΠΕΠΗ – ΒΑΛΙΑ, 1-0.

Η δική μου επανάσταση – Walking in my shoes

Το αποκορύφωμα όμως είναι ότι για να ετοιμαστώ πλήρως της έβαλα you tube να το δει σε live.

Και έμεινε άφωνη να ακούει Walking in my shoes και David Gahan σε ντελίριο….τρελάθηκε, εκστασιάστηκε!!!! Είχα κερδίσει και κάτι ακόμα – μουσική εκπαίδευση!! Έκανα κυριολεκτικά τη δική μου επανάσταση – here is the revolution!

η δική μου επανάσταση

Δεν ξέρω τι ισχύει για τον καθένα από εσάς που θα διαβάσετε αυτό το άρθρο, είτε είσαι ένας, πολλοί ή κανένας, αλλά για εμένα αυτές είναι οι στιγμές που ολοκληρώνουν πλέον τη ζωή μου. Αυτές οι μικρές στιγμές νίκης και των δυό μας, νίκη για την επικοινωνία μας, νίκη για την κατανόηση, νίκη για το μικρό αυτό λιθαράκι που τοποθετήθηκε άλλες φορές άκομψα και άλλες φορές όπως σήμερα έντεχνα στη προσωπικότητά τους. Είναι αυτές οι μικρές τοσοδούλικες στιγμές που θέλω να θυμάμαι και ο λόγος που θέλω να γράφω λίγο πιο συχνά για εκείνες σε αυτό εδώ το blog. Απλά, χαζά, ώριμα αλλά πάντα με ενδιαφέρον.

Thank you Depeche Mode for #makingmeabettermother

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment 

Your email address will not be published. Required fields are marked *