Μπαμπάς για πρώτη φορά. Τι να πεις γι’ αυτό το θαύμα, που να μην έχει ειπωθεί. Δεν είμαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που το υποδέχεται και το προσκυνά. Μήπως από την επανάληψη αυτού του θαύματος δεν είναι άλλωστε γεμάτος ο πλανήτης μας; Εφτά δισεκατομμύρια φορές «έσκασε» το θαύμα τα τελευταία εκατό χρόνια.

Και σίγουρα θα αναρωτήθηκαν κι άλλοι πριν από μένα αν υπάρχει αλήθεια τρόπος αυτός ο νέος συγγενής –ο μουσαφίρης που ήρθε για να μείνει- να παραμείνει ες αεί αγνός, αμόλυντος, τρυφερός, αναλλοίωτος απ’ τις συναναστροφές και τις εμπειρίες. Εγώ, λες, θα προσπαθήσω να τον βρω -κι ας μην υπάρχει- αυτόν τον τρόπο.

Αυτό που σίγουρα υπάρχει, τουλάχιστον τώρα, σήμερα, μόλις μία εβδομάδα μετά τη γέννηση της κόρης μου, είναι η έντονη πεποίθηση πως ο σπουδαιότερος δάσκαλος της ζωής μου ήρθε στον κόσμο μας. Και ήρθε για να μου τον μάθει απ’ την αρχή, για να μου δείξει πτυχές που ως τώρα δεν είδα, για να μου αποδείξει και στην πράξη -εμού του Σαββοπουλικού- την άλλη ορθότητα του στίχου που φανατικά τραγουδούσα στη νιότη μου: «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…». Ποια νιότη μου; Τώρα είμαι νέος! Πιο νέος από ποτέ. Μηδένισα και πάω!
Ένας νέος μπαμπάς

ΥΓ. Και κάτι ακόμα. Παρακαταθήκη για τη μικρή μου, μπας και με τα χρόνια το ξεχάσω: Πουλί θέλω να σε μεγαλώσω να γίνεις. Όχι δέντρο, που θα ριζώσει στην αυλή του σπιτιού μας. Πουλί, που θα πετά σε αεροδιάδρομους δικούς σου, ας είναι και πέρα μακριά. Πουλί, τ’ ακούς! Κι ας μας λείπεις…

To κείμενο αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχει γραφτεί με πολλή αγάπη, από χέρι και καρδιά πολλή αγαπημένη. Το ζήτησα εγώ από εκείνον που με ταξίδεψε και τον ταξίδεψα στη παιδική μας ηλικία, που με φρόντισε και τον “εσπρωξα” έστω λίγο παρακάτω, γιατί ήθελα να τιμήσω αυτή τη νέα μικρή ψυχούλα που προστέθηκε στην πλανήτη μας και έδωσε φως σε αγαπημένα πρόσωπα.
Ήθελα αυτό το γραπτό να υπάρχει εδώ σε αυτό το “blockακι” για να το διαβάσουν κάποτε εκεί σε μία μελλοντική ημερομηνία οι κόρες μου, τα ξεδέρφια τους, οι φίλοι τους, τα παιδιά τους αλλά και αυτή εδώ η μικρούλα που ήρθε στον κόσμο. Ο μπαμπάς της πολλά θα της αφιερώσει και το γνωρίζω αλλά ας έχει και μία θέση εδώ.

Το τραγούδι αφιερωμένο στη μαμά και το μπαμπά. Και αν ο κόσμος πιστεύει ότι οι άνδρες δεν κλαίνει εγώ σου υπογράφω ότι ο μπαμπάς σου είναι αθεράπευτα ρομαντικός, ιδιαίτερα ευαίσθητος, πνεύμα μοναδικό και αξιοζήλευτο. Ελπίζω να σου δώσει λίγη από την περιπετειώδη ψυχή του. Και από τη μαμά σίγουρα να πάρεις την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά που ο κόσμος μας χρειάζεται.

photo via

“Beginning with Basics. What is Architecture?”: Ένα ταξίδι για παιδιά στις απαρχές της αρχιτεκτονικής «Δίπλα – δίπλα» των Άγγελου Αγγέλου και Έμης Σίνη στο Εθνικό Θέατρο για παιδιά προσχολικής ηλικίας Summer Camp στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων 5o Bobos Arts Festival - Το παιδικό πολιτιστικό φεστιβάλ της πόλης επιστρέφει με ένα πρόγραμμα πλουσιότερο από ποτέ