Γη καλεί κοιλιά….

– Έλα λουλουδίτσα πως είσαι;

– Καλά είμαι σε γενικές γραμμές αλλά έχω αρχίσει λίγο να νιώθω στριμωγμένη. Γυρίζω κεφάλι, χτυπάω γόνατο, πάω να τεντώσω πόδι και τελικά είναι αδύνατον. Τι συμβαίνει εκεί έξω;

– Aστα που να στα λέω: η μαμά μας έχει τρελαθεί γιατί έχεις φάει πολύ τον τελευταίο καιρό και η κακομοίρα δυσκολεύεται πολύ. Η κοιλιά της έχει φθάσει μέχρι τους ουρανούς και δε μπορεί να περάσει μέσα από τις πόρτες του σπιτιού. Κινείται μόνο γύρω από τις μπαλκονόπορτες.

– Ούτε που το φανταζόμουν αυτό. Τότε μήπως πρέπει να κάνουμε κάτι;

– Έχω μία ιδέα λουλουδίτσα: θα της τρώω το φαγητό της για να μην θεριέψει ακόμα περισσότερο, επίσης θα ζωγραφίσω με ένα μαρκαδόρο στην κοιλιά της τα βασικά σημείαπου χρειάζεσαι για να μην σκοντάφτεις και όταν έχεις κάποιο πρόβλημα θα μου χτυπάς 4 φόρες συνομωτικά – πάντα η μαμά μου λέει όταν σε πιάνει λόξιγκας. Α και ξέχασα λουλουδίτσα, ανυπομονώ να σε δω επιτέλους, γιατί όλοι εδώ με έχουν πραγματικά ζαλίσει. Εγώ ξέρω ότι θα είμαστε αγαπημένο παρεάκι αλλά αυτοί προσπαθούν να χαϊδέψουν τα αυτιά τους και φοβούνται μήπως και ζηλέψω. Αμ δεν ξέρουν τίποτα.

– Και εγώ θέλω να σε δω γιατί όλο σε ακούω να μου τραγουδάς, να με χαϊδεύεις και θέλω λίγο να στο ανταποδώσω και εγω- στην αρχή βέβαια με λίγα κλάματα- μην το πάρεις προσωπικά!

– Ωραία, λοιπόν εκτός απροόπτου, τα λέμε σε 9 ημέρες. Άκουσα τη μαμά να μιλάει στο γιατρό της και ανέφερε την ημερομηνία. Δύο ημέρες μετά τη σχολική μου γιορτή. Τι κρίμα που δεν θα την προλάβεις φέτος!

– Τέλεια λοιπόν. Τα λέμε σε 9 ημέρες!!! Φιλουμπάκια αδεφλούλα….

– Μουτς μουτς σε αγαπώ!

Π+Α

Όλα είναι εδώ. Μαζί H ζωή μου μια βόλτα Έφτασε η ημέρα. Χωρίς τίτλο.