Η Αγγελική Φράγκου και το Αλλιώτικο Καλοκαίρι της, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

0 Comments 🕔14:00, 07.Νοέ 2019

Την Αγγελική Φράγκου την έχουμε γνωρίσει μέσα από τις όμορφες δουλειές που μας έχει προσφέρει με το Θέατρο Ρετρό από το 2010 με παραστάσεις όπως το Από Που Πάνε Για το Κάστρο, Παρακαλώ;, τη  Βατραπουνζέλ που ήταν και η πρώτη παράσταση που τη γνώρισα, η εξαιρετική Η πριγκίπισσα & το μπιζέλι, η Γιε-χσιεν: Η σταχτοπούτα από την Κίνα και από πέρυσι, η πρώτη της συνεργασία με το Θέατρο Πειραιά και τη Θεία Λένα. Όλες οι παιδικές παραστάσεις της ομάδας Θέατρο ΡΕΤΡΟ έχουν σκοπό να επικοινωνήσουν με τον κόσμο του παιδιού, παρέχοντας μία ολοκληρωμένη θεατρική εμπειρία στους μικρούς θεατές.

Φέτος, για μια ακόμη χρονιά θα τη βρούμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε ένα  ποιητικό  έργο το οποίο με τρυφερότητα  πραγματεύεται το θέμα της απώλειας, τις αλλαγές στη ζωή και πως η συμφιλίωση με τις αλλαγές αυτές μας επαναπροσδιορίζουν. Το έργο Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι,  που για πρώτη φορά ανέβηκε στην Ελλάδα το 2004 από το θέατρο ‘Πόρτα’ της Ξένιας Καλογεροπούλου, είναι ένα ακόμα έργο του αγαπημένου Βρετανού συγγραφέα για παιδιά Μάικ Κένι. Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Μάρθα Κλουκίνα.

Λίγο πριν ανοίξει η αυλαία την Κυριακή 10 Νοεμβρίου, συναντήθηκα με την Αγγελική Φράγου και συζητήσαμε. Μαζί της στην σκηνή ο  Χάρης Τσιτσάκης.

Τι να περιμένουν οι μικροί θεατές να δουν φέτος στη σκηνή του Δημ. Θεάτρου Πειραιά;

Φέτος τα παιδιά θα αφηγηθούμε στα παιδιά την ιστορία του παππού και της Έλλης. Η ιστορία μας έχει ως εξής: Κάθε χρόνο στο τέλος του καλοκαιριού η Έλλη πάει διακοπές, στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς κοντά στη θάλασσα. Το φετινό καλοκαίρι όμως, είναι αλλιώτικο από τα προηγούμενα. Η Έλλη φτάνει στο εξοχικό και ανακαλύπτει πως η γιαγιά της δεν είναι εκεί. Ο παππούς δεν μπορεί να βρει τις λέξεις, για να της πει, που έχει πάει η γιαγιά.

Έτσι ο παππούς εφευρίσκει έναν φανταστικό κόσμο  για να μπορέσει να εξηγήσει στην εγγονή του, την απουσία της γιαγιάς.  Όμως γιατί η γιαγιά άφησε πίσω την ομπρέλα της; Και τώρα ποιός θα φτιάξει το περίφημο κέικ της;  Και το κυριότερο πως θα βλέπει χωρίς τα γυαλιά της;

Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν ειναι αλλιώτικο για την Έλλη και τον παππού της, επειδή συνειδητοποιούν τη μεγάλη αλλαγη που φέρνει στη ζωή μας η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.

H απώλεια αποτελεί ένα άκρως ευαίσθητο θέμα και η προσέγγιση διαφοροποιείται σε κάθε εύρος ηλικίας. Πως έχετε καταφέρει εδώ να το προσεγγίσετε ώστε να μιλήσετε για την απώλεια σε παιδιά από 6 έως και 12 ετών;

Προσεγγίσαμε αυτό το ευαίσθητο θέμα με σεβασμό και έρευνα. Οδηγός μας είναι  το ίδιο το έργο. Το έργο παρακολουθεί τα ρεαλιστικά συναισθήματα που απορρέουν από μία απώλεια, τα πρόσωπα της ιστορίας, ο παππούς και η Έλλη, διαχειρίζονται την απώλεια με υγιή τρόπο και το τέλος του έργου προσφέρει ανακούφιση και ελπίδα. Η Έλλη στο τέλος του έργου κράτα την γιαγιά της στην καρδιά της με όμορφο τρόπο χωρίς η ανάμνηση της να της προκαλεί πόνο. Και εμείς μέσα από την παράσταση μας, καλούμαστε να φωτίσουμε όλα αυτά τα σημεία του έργου. Οι απώλειες μικρές ή μεγάλες ειναι αναπόφευκτο μέρος της ζωής των παιδιών. Γι’αυτό επιλέξαμε να  μην αποφύγουμε τις δύσκολες στιγμές του έργου και να μιλήσουμε με ειλεικρείνια και θάρρος για το ευαίσθητο αυτό θέμα.

Πως ήταν η προετοιμασία της παράστασης; Υπάρχουν στιγμές που θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες;

Αυτή τη στιγμή που απαντώ στις ερωτήσεις σας βρισκόμαστε 5 ημέρες πριν από την πρεμιέρα! Η προετοιμασια αυτής της παραστασης μας απορρόφησε. Έχουμε ένα έργο που σε ζητάει ολοκληρο. Και εμείς με τη Μάρθα και τον Κο Χάρη δώσαμε απλόχερα όλη μας την ένεργεια και τον καλύτερο μας εαυτό στο έργο αυτό. Το αγαπήσαμε και αγαπηθήκαμε. Θα μοιραστώ μαζί σας μια απρόοπτη στιγμή από τις πρόβες. Στην αρχή των πρόβών χτύπησα, έπαθα κάταγμα στο πόδι μου και πέρασα 3 εβδομάδες στο γύψο!! Η περιπέτεια του γύψου ενδυνάμωσε τη θέληση μας, δεν χάσαμε καμία ημέρα από τις πρόβες και αυτό με βοήθησε να επανέλθω γρηγορότερα.

Σε αγχώνει η πιθανή σύγκριση με την παράσταση που ανέβηκε στο θέατρο Πόρτα το 2004; 

Το θέατρο  Πόρτα είναι μάθημα για όλους μας, μας έκανε καλούς θεατές και καλούς επαγγελματίες. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη όχι άγχος. Ευγνωμοσύνη που ανέβηκε αυτή η παράσταση το 2004,  επειδή με αυτόν τον τρόπο γνώρισα αυτό το έργο. Τότε ήμουν στο 2ο έτος της Δραματικής Σχολής. Με συγκίνησε τόσο η θεματική του, ώστε το έργο αυτό αποτέλεσε για μένα, ένα  όνειρο που φέτος πραγματοποιείται.

Πιστεύω πως για τον ηθοποιό, κάθε προηγούμενο ανέβασμα έργου, αποτελεί την κληρονομιά του. Καλείται να δείξει σεβασμό και αγάπη.  Έτσι γνωρίζει πως και άλλοι ηθοποιοί πριν από εκείνον, αναμετρήθηκαν με το μεγαλείο του έργου και με τις ιδέες του και έτσι δημιουργείται η συνέχεια, η παράδοση. Όπως λέει η αγαπημένη μου Στέλλα ΆντλερΑπ’ότι παραδίδεται, αποκτάται την αίσθηση ότι δεν είστε μόνοι’.

Έχεις αναμνήσεις από τη ζωή σου με τον παππού και τη γιαγιά σου;  

Είχα την τύχη να πρόλαβω, να γνωρίσω τη γιαγιά μου, από την πλευρά της μητέρας μου.  Από τη γιαγιά μου πήρα το όνομα μου. Όλα τα παιδικά μου καλοκαίρια τα πέρασα κοντά της. Η γιαγιά μου ζούσε μόνιμα, στο χωριό μας την Τσαγκαράδα του Πηλίου και δεν της άρεσε να έρχεται στην Αθήνα, έτσι ανυπομονούσα να έρθει το καλοκαίρι για να πάμε να τη δούμε. Μόλις έκλειναν τα σχολεία φεύγαμε κατευθείαν για το χωριό και μέναμε εκει μέχρι και λίγες ημέρες πριν να ξεκινησουν τα σχολεία. Μία από τις ωραιότερες αναμνήσεις που έχω απο εκείνη είναι να φτιάχνουμε μαζί γλυκό του κουταλιού βύσσινο. Πέθανε ξαφνικά όταν ήμουν 12  ετών. Λάβαμε πολλή αγάπη από τη γιαγιά μου, και η αγάπη της με συνοδεύει και με οδηγεί εως σήμερα.

Μετά το τέλος της παράστασης υπάρχει εικαστικό εργαστήρι. Ποιο θα είναι το θέμα και ο στόχος;

Πάντοτε τις παράστασεις μας τις ακολουθεί μια δραστηριότητα. Μας ενδιαφέρει το παιδί να συγκεντρώνει τις αισθήσεις του και να παρακολουθεί την παράσταση και ύστερα να έχει την ευκαιρία να αποφορτιστεί και να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του μέσα από το παιχνίδι. Φέτος επιλέξαμε μετά την παράσταση να ακολουθεί μια μικρή συζήτηση με τα παιδιά με θέμα το τι τους έκανε εντύπωση από το έργο που είδαν και ύστερα να αποτυπώσουν στο χαρτί την εντύπωση αυτή.

Στόχος του εργαστηρίου είναι μια έκθεση ζωγραφικής με τις ζωγραφιές των παιδιών. Έχουμε πραγματοποιήσει τρείς εκθέσεις ζωγραφικής με τα έργα των μικρών μας θεατών. Μας αρέσει πολύ αυτή η δράση με την έκθεση ζωγραφικής. Ξανασυναντουμε τους μικρούς μας θεατές,  και εκείνοι ξανασυναντούν τις ζωγραφιές τους και τις βλέπουν με διαφορετικα μάτια αφού πλέον έχουν μεγαλώσει! Είναι μία  γιορτή!

Πληροφορίες παράστασης

Eισιτήρια:

Προπώληση: στα ταμεία του θεάτρου

Συντελεστές

Συγγραφέας: Μάικ Κένι
Μετάφραση: Κωστής Σκαλιόρας
Σκηνοθεσία: Μάρθα Κλουκίνα
Βοηθός σκηνοθέτη: Τόνια Πάστρα
Πρωτότυπη μουσική: Μάρω Θεοδωράκη
Σκηνικά: Μυρτώ Λάμπρου
Κοστούμια: Βιβέτα Στρατηγού
Σχεδιασμός φωτισμού και φωτογράφηση: Παύλος Μαυρίδης
Teaser, trailer &video παράστασης: Αργυρώ Παγίδα
Γραφιστικά: Σπυριδούλα Αρταβάνη
Συμπαραγωγή: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά & Θέατρο Ρετρό

Ερμηνεύουν: Στο ρόλο του Παππού ο Χάρης Τσιτσάκης /Στο ρόλο της Έλλης η Αγγελική Φράγκου

Τα πνευματικά δικαιώματα του θεατρικού έργου κατοχυρώθηκαν από τη ΣΟΠΕ.
Τα πνευματικά δικαιώματα της μετάφρασης του θεατρικού έργου, κατοχυρώθηκαν από την εταιρεία Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων.

 

you may also like:

About Author

No Comments

No Comments Yet!

No one have left a comment for this post yet!

WRITE A COMMENT ON THIS POST

Write a Comment 

<